வழக்கமான Coffee shop.

அஜய் Kapi Nirvana வுடன், ஸ்ருதி Crunche Frappe யுடன்.

ஸ்ருதி: என்ன ஆச்சு உனக்கு?

அஜய்: ஒன்னுமில்லையே...

பின்ன ஏன் reception ல தீப்திகிட்ட அப்படி சொன்னே?

நம்ம கல்யாணம் பண்ணப் போறதில்லைன்னு சொன்னேனே, அதுவா?

ம்ம்ம்..

கொஞ்ச நாளா அப்படித் தான் தோணுது.

(sarcastically) அப்போ என் வயித்தில வளர்ற குழந்தைக்கு என்ன பதில் சொல்லப் போற?

ம்ம்..Initial ல உன் பேர் மட்டும் போட்டுக்கோன்னு சொல்லப் போறேன்.

அடப்பாவி, இவ்வளவு easya முடிச்சிட்டியேடா...ஆமா, என்ன அய்யாக்கு திடீர்னு
இப்படி ஒரு ஞானம்?

எல்லாம் அனுபவம் தான்.

யாருக்கு?

யாருக்கோ..

டேய்...ஏன்னு சொல்லுடா!

லவ் பண்ணா கண்டிப்பா கல்யாணம் பண்ணனுமா என்ன?

இல்லையே, லவ் பண்ணலைன்னாலும் கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம். நிறைய பேர் அப்படித் தான்பா பண்ணிக்கிறாங்க!

எனக்கு marriage மேல இருந்த நம்பிக்கை போயிடுச்சுன்னு சொல்றேன்.

ஓ, அப்போ Living together ஆ?

அதுக்கு கல்யாணமே பண்ணிடலாம்.

ஐய்யோ, அஜய், என்னை ஒரேடியா குழப்புற நீ?

simple டி, எனக்கு காலம் பூரா உன்னை லவ் பண்ணனும். Also, i don't want to miss our space.

what do you mean?

Marriage is a compromise. ஒத்துக்குறியா?

ஆமா, அதுக்கு?

I have one life, why to compromise?

நானும் தானேடா compromise பண்றேன்.

உனக்கும் சேர்த்துத் தான்டி பேசுறேன். Why you have to?

Because we love each other da...

இப்போ உனக்கு ஒரு நாய்குட்டியை ரொம்ப புடிக்குதுன்னு வச்சுக்கோ, அதை ஆசையா தடவிக் கொடுக்கலாம், கொஞ்சலாம். அதை விட்டுட்டு அதோட மென்னியை புடிச்சி அமுக்கிட்டு, லவ் பண்றேன்னு சொன்னா என்ன நியாயம்?

ம்ம்...point! So marriage மென்னியை புடிக்குதுன்ற?

மென்னியை மட்டுமா?

டேய்...(சிரிக்கிறாள்)

Let me explain...Its gonna be long...

நம்ம நாலு வருஷமா லவ் பண்றோம். இல்லையா?

தலையசைக்கிறாள்.

எங்க வீட்ல நானும் என் அண்ணனும், அவன் குடும்பத்தோட US போயி செட்டில் ஆயிட்டான். திரும்பி வர மாட்டான். நான் இங்கே தான் இருப்பேன். நான் இங்கே இருக்குறதால, எங்க அம்மா அப்பாவை நான் தான் கடைசி வரை பாத்துக்கனும். அதே மாதிரி, உங்க அம்மா அப்பாக்கு நீ ஒரே பொண்ணு. உங்க அப்பாக்கு Heart problem வேற. They are totally dependent on you. social setup படி, நீ என்னை கல்யாணம் பண்ணிட்டா, எங்க வீட்டுக்கு வந்து எங்க அம்மா அப்பாவைத் தான் கவனிச்சுக்கனும். பொண்ணை கட்டிக் கொடுத்தாச்சு, கஷ்டமோ, நஷ்டமோ இனி நம்ம தான் நமக்குத் துணைன்னு அவங்க ஒதுங்கிடுவாங்க. How its fair?

சரி அவங்களை நம்ம கூடவே வச்சுக்கலாம்னா, அவங்க வீட்டை விட்டு வர மாட்டாங்க. Thats ok. அது அவங்க விருப்பம். காலம் பூரா கஷ்டப்பட்டு பாத்துப் பாத்து கட்டின வீட்டை விட்டுட்டு அவங்க வரணும்னு அவசியமும் இல்லை. So, அப்பா அம்மா எப்படி இருக்காங்களோ, என்ன பண்றாங்களோன்னு நீ தினம் தினம் கவலைப்பட்டுட்டே இருக்கணும்.

இது ஒரு பக்கம். நம்ம கதைக்கு வா. We both have huge career plans. Actually, You are more career oriented than me. ஆனா, கல்யாணம் ஆனா என்ன நடக்கும், கல்யாணம் ஆன அடுத்த மாசமே, எப்போ விசேஷம்னு ப்ரெஷர் போடுவாங்க. தொலையுதுன்னு பெத்துட்டா, முடிஞ்சதா? அப்போ தான் ஆரம்பம். எதுக்கு ரெண்டு பேர் சம்பாதிக்கனும்? நீ வீட்ல இருந்து குழந்தையை பாத்துக்கோன்னு ப்ரெஷர் போடுவாங்க. அப்புறம் நீ உன் career plans ஐ மூட்டை கட்டி பரண் ல போட்டுட்டு youtube ல வித விதமா டிஷ் பாத்து எனக்கும் என் குழந்தைகளுக்கும் செஞ்சு போடலாம்.

டேய், நீ சொல்றதெல்லாம் கேக்க பயமா தான் இருக்கு, ஆனா எனக்காக நீ இவ்வளவு யோசிக்கிறேன்னு நினைக்கும்போது சந்தோஷமா இருக்குடா..

நான் அவ்வளவு நல்லவன்லாம் கிடையாது. இப்போ தான் நான் எனக்காகப் பேசப் போறேன். கல்யாணம் எதுக்கு? ஒரு ஆணுக்கு ஒரு பெண் துணை எதுக்குத் தேவைப்படுது, Sex அப்புறம் நமக்கு ஒரு வாரிசு. வாரிசு விஷயத்துல எனக்கு இப்போதைக்கு எந்த interest யும் இல்லை. உனக்கும் அப்படித் தான். வாரிசுகளாப் பெத்து போட்டு already we have created enough damage. போதும். அப்புறம் Sex. அது கண்டிப்பா வேணும்.
90s la சினிமா பாட்டுல "கல்யாணத்தாலி கட்டிப்புட்டு கட்டிலில் ஆடு ஜல்லிக்கட்டு"ன்னு கலாச்சார காவலர்களா இருந்த பெண்கள், இப்போ, "உன்னால ஏய் மூடாச்சு, வா உரசிக்கலாம், ஜிகு ஜிகுன்னு ரவுடி பேபி"க்களா மாறிட்டீங்க. So, "அதுக்கு" கல்யாணம் கண்டிப்பா அவசியமே இல்லை.

வெக்கப்பட்டு சிரிக்கிறாள்.

So, கேவலம், தப்பு தப்பு, அது கேவலம் இல்லை, அப்படிப்பட்ட மகத்தான Sex க்காக எதுக்கு என்னோட சுதந்திரத்தை இழக்கனும். அப்புறம், எனக்கு எப்போ வேணா sports channel பாக்க முடியனும். friends கூட trip போக முடியனும். நான் இப்போ வாழ்ற மாதிரி என் life எப்பவும் இருக்கணும்.

சாக்ரடீஸ் கிட்ட ஒருத்தன் கேட்டானாம், "குருவே, கல்யாணம் பண்ணலாமா வேணாமா?"ன்னு, அவர் அதுக்கு, "பண்ணாலும் கவலைப்படுவே, பண்ணலைன்னாலும் கவலைப்படுவே, உன் இஷ்டம்னாராம்!". எதுக்கு அவ்வளவு effort எடுத்து கஷ்டப்படனும்?

அப்புறம், கல்யாணத்துக்கு முன், கல்யாணத்துக்குப் பின் ன்னு ஆண், பெண்ணோட personality யே change ஆகுது கவனிச்சியா? காதலியா இருக்கும் போது, தேவதை, baby, அம்மு, செல்லம், sweet heart ன்னு சொன்னவன் எல்லாம், கல்யாணத்துக்கு அப்புறம், ராட்சசி, டார்ச்சர் னு பொண்டாட்டிக்கு வேற பேர் வச்சுட்றான். பசங்க பேர் வைக்கிறதோட சரி, நீங்க முதுகுல நாலு வைக்கிறீங்க. நம்ம ஆளு வீட்டுக்குப் போகவே பயப்பட்றான். காதல் எல்லாம் எங்கேயோ தொலைஞ்சி போயி வாழ்க்கை Non bailable offense mathiri ஆயிடுது. என் cousin விமல் தெரியும்ல? கல்யாணதுக்கு முன்னாடி "அவ ஒரு பார்வையால என்னைக் கொல்றாடா!" ன்னு feel பண்ணிட்டு இருந்தான். இப்போ literal ஆ "கொல்றாடா!!" ன்னு நிஜம்மா feel பண்றான். Jokes apart.
அந்தக் காதல் எங்க போச்சு? கல்யாணம் அப்படி என்ன பண்ணுது? லவ் மேரேஜ் இப்படின்னா அரேஞ்ச்ட் மேரேஜ் பத்தி சொல்லத் தேவையில்லை. எத்தனையோ cases பாத்துட்டேன். எல்லாரும் விதியேன்னு தான் வாழ்றாங்க. Diversion க்கு குழந்தைகள் இருக்குறதால, நிறைய Divorces நடக்கலைன்னு சொல்லலாம். அது கூட இப்போ கூடிப் போச்சு. இதைப் பத்தி எல்லாம் நிறைய யோசிச்சேன். நம்ம விஷயத்துல அப்படி நடக்கக்கூடாதுன்னு தோணுச்சு. நம்ம கடைசி வரை காதலர்களா இருக்கனும்னு தோனுச்சு.
நீ சொல்றதுல point இருக்கு. ஆனா கல்யாணமும் வேணாம், Living together யும் இல்லைன்ற? Then what's your idea?

அங்கே தானே வர்றேன். Its like "Living together, but being apart" i mean my idea is "Committed Apart!"

Committed Apart. Wow, interesting.

இல்லை? அதுக்கு என்ன பண்ணனும், படம் முடிஞ்சதும் நீ உன் வீட்டுக்கு போகனும், நான் என் வீட்டுக்குப் போகனும். நீ உன் வாழ்க்கையை வாழனும், நான் என் வாழ்க்கையை வாழனும். நான் எங்க அம்மா அப்பாவோட இருக்கலாம், நீ உங்க அம்மா அப்பாவோட இருக்கலம். உனக்கு மாமியார் தொல்லை இல்லை, எனக்கு பொண்டாட்டி தொல்லை இல்லை. நம்ம இப்போ மீட் பண்ற மாதிரி டெய்லி மீட் பண்ணி டைம் spend பண்ணலாம்.
அப்போ sex?

(கொஞ்சலுடன்) என் Rowdy baby, ஒன்னுமே தெரியாது?! இப்போ நம்ம பண்ணாமலா இருக்கோம்? இதே மாதிரி hook up பண்ண வேண்டியது தான். திருட்டு மாங்கா ருசியே தனி தானே..

அப்போ நீ propose பண்ற system, problem யே இல்லை, fool proof னு சொல்றியா?

Problem is everywhere.

Every problem has got a solution.

And every solution will have its own problem.

ம்ம்...எல்லாம் நல்லாத் தான் இருக்கு. ஆனா இதெல்லாம் நடக்குமா? parents எப்படிடா accept பண்ணுவாங்க?

Parents love marriage accept பண்ணுவாங்களா? அதுக்கே ஆயிரம் பஞ்சாயத்து பண்ணி தானே ஆகனும். இது புது idea, பத்தாயிரம் பஞ்சாயத்து பண்ணனும். அவ்வளவு தான். நீ convience ஆயிட்டெல்லே? உங்க அப்பாகிட்ட நான் பேசுறேன், correct புரியவச்சுட்டோம்னு வை, "இந்த மாதிரி idea எல்லாம் எங்க காலத்துல இல்லாம போச்சேன்னு!" புலம்புவார் பாரு...Actually not only your father...
இருவரும் சிரிக்கிறார்கள்.

Parents ok, நம்மளைப் பெத்த குத்தத்துக்கு இதெல்லாம் சகிச்சிகிட்டாலும், what about society டா?

Committed Apart ஓட Tagline என்ன தெரியுமா? Fuck the society!

மறுபடியும் சிரிக்கிறார்கள்.


அதே நினைவாக இருந்தது. அது அவள் தானா? சந்தேகமேயில்லை. அவளே தான். எத்தனை வருடம் கழித்து, ஏன், எப்படி, எதற்கு? 

தூக்கம் வராமல் வெகு நேரம் மூடி இருந்த கண்ணைத் திறந்தேன். நைட்லேம்ப் வெளிச்சத்தில் மணி பார்த்தேன். 2:20. விட்டத்தையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஃபேன் சுற்றியும் பனியன் நனைந்திருந்தது. என் மேல் கை வைத்து தூங்கும் என் மகள்  லெட்சுமியின் கையை எடுத்தேன். மேலேறி இருந்த அவளின் கவுனை சரி செய்தேன். அவள் நெற்றியைத் தடவினேன். நேற்று குழந்தையாய் இருந்தவள் இன்று அவள் அம்மா அளவுக்கு வளர்ந்து விட்டாள். மெல்லத் தலையைத் தூக்கி தேவியைப் பார்த்தேன். அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்தாள். அவளின் கை நிதியின் மேல் இருந்தது. தூங்கும் போது தான் ஒரு குடும்பத்தின் அழகு மிளிர்கிறது. மெல்ல எழுந்து உட்கார்ந்தேன்.

அருகில் இருந்த பாட்டிலில் இருந்து கொஞ்சம் தண்ணீர் குடித்தேன். மெல்ல எழுந்து, சட்டைப் பையில் உள்ள சிகரெட்டையும், வத்திப்பெட்டியையும் எடுத்துக் கொண்டு சத்தமில்லாமல் கதவு திறந்து வெளியே வந்தேன். சிகரெட்டை வத்திப்பெட்டியில் தட்டிக் கொண்டே தெருவை அளந்தேன். தூரத்தில் ஒரு நாய் விழித்துப் பார்த்து மறுபடியும் உறங்கச் சென்றது.

வாசலில் அமர்ந்து சிகரெட்டை பற்ற வைத்தேன். புகையை நன்றாக உள்ளிழுத்து விட்டேன். இந்த நேரத்தில் நிகோடினை எதிர்பார்காத மூளை சற்று மிரண்டு உள் வாங்கியது. நெஞ்செங்கும் புகை பரவியது.

மனம் இருப்பு கொள்ளாமல் தவித்தது. அம்மா? உண்மையில் நீயா அது? அம்மா எவ்வளவு மாறி விட்டாள். நிகோடினின் மெல்லிய போதை அம்மாவின் முகத்தை மங்கச் செய்தது. இத்தனை வருடங்கள் கழித்து அத்தனை கூட்டத்தில் நான் அவளை எப்படிப் பார்த்தேன். அவள் எப்படி என்னைப் பார்த்தாள்? இருவரும் எப்படி அடையாளம் கண்டு கொண்டோம்? தன் செயலுக்கு சிறிதும் அஞ்சாத அந்தப் பார்வை என்ன பார்வை? அவள் என்ன சொல்ல நினைத்தாள்?

இருபது வருடங்களுக்கு முன் அந்தக் காலை அப்படி விடிந்திருக்க வேண்டாம். அம்மாவைக் காணோம் என்ற என் அத்தையின் ஒப்பாரியில் தொடங்கியது அந்த நாள். அது அத்தனை நீளமான நாளாகப் போகுமென்று நான் நினைத்திருக்கவில்லை. 16 வயதில் திருமணம் ஆகி, இரண்டு குழந்தைகளைக் கொடுத்து விட்டு ஓடிப் போன அப்பாவை சபித்தபடி எங்களோடு மாமாவின் வீட்டில் நிரந்தரமாய் ஒண்டிக் கொண்டாள் அம்மா. ஒரே தங்கையை கை விட மனமில்லாமலும், தன் வியாபாரம் நல்லபடியாய் போய்க் கொண்டிருந்ததாலும், அடிக்கடி நோய்வாய்ப்படும் மனைவிக்கு ஒத்தாசையாய் இருக்கும் என்றும் மாமா எங்களை வைத்துக் கொண்டார். அம்மாவுக்கு வாழ வக்கில்லையென்றாலும், வைராக்கியமாகத் தான் இருந்தாள். அவள் எப்போதும் தன் விதியை நினைத்து மூக்கு சிந்திக் கொண்டு இல்லாமல், தான் மாவு விற்ற காசில் எங்களைப் படிக்க வைத்தாள். மாமாவுக்கும் தங்கையை நினைத்து பெருமை தான்.

அம்மா அளவாக, அழகாக இருந்தாள். உயரம் கம்மி. அவள் முகத்துக்குப் பவுடர் பூசுவதில்லை. தினமும் மஞ்சள் தேய்த்துக் குளித்து முகம் மஞ்சள் பூத்திருந்தது. அவளின் குறுகிய நெற்றியில் கருப்பு நீட்டுப் பொட்டு கச்சிதமாக இருந்தது. அவளின் மூக்கில் ஒரு பொட்டு தங்க மூக்குத்தி ஒரு அற்புதம். நான் சிறுவனாய் இருந்த போது, அவளின் இடையை கட்டிக் கொண்டு நிமிர்ந்து அவள் முகம் பார்க்க, அவள் குனிந்து என் முகம் பார்த்துச் சிரிக்கையில் அந்த அளவான பல்வரிசை என்னை பரவசமூட்டும். அந்தச் சிரிப்புக்குப் பிறகு சினுங்கிக் கொண்டே என் கைகளை விடுத்து ஓடுவாள். பதினாறு வயதில் பெண்களின் அழகு கன்னி அழகு. முப்பது வயதில் தான் அது பூரணம் பெறுகிறது. அந்த முப்பதுகளில் அவள் அப்படி ஒரு பூரணத்தில் இருந்தாள்.

அழகில்லாத, துணையுள்ள பெண்களையே துரத்திக் கொண்டிருக்கும் ஆண்களுக்கு என் அம்மா மேல் பார்வை விழாமல் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இது தான் அவள் விதி என்று தெரிந்து அவள் எல்லாரையும் சமாளிக்கக் கற்றிருந்தாள். பக்தியையும், பூஜைகளையும், புனஸ்காரங்களையும் அதற்கு வேலியாய் பயன்படுத்திக் கொண்டாள். அதையும் மீறி எந்த ஒரு ஆணும், சைகையில், ரகசியக் குரலில் பேச ஆரம்பித்ததும், எல்லோருக்கும் கேட்கும் படி அவன் சொன்னதையே, செய்ததையே அம்மா சத்தம் போட்டுப் பேசுவாள். வந்தவர்கள் அத்தனை பேரும், தன் மனைவிமார்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு, சமூகத்துக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்வதால், வேறு இடம் தேடி ஓடி விடுவார்கள்.

உண்மையைச் சொல்லப் போனால், அம்மாவுக்கு எந்த ஆணையும் பிடிக்கவில்லை. ஆண்களின் அன்பு உடல் வரை தான் என்பதை அவள் எப்படியோ உணர்ந்திருந்தாள். உடல் தாண்டி ஒருவன் ஒரு பெண்ணை உணர்வானா என்று அவள் நினைத்தாள். உண்மையைச் சொன்னால் எல்லாப் பெண்களின் ஆசையும் அது தானே? ஆண்கள் பெண்ணின் உடலில் முடிந்து போகிறோம், ஆனால், அவர்கள் அங்கு தான் தொடங்குகிறார்கள். அவள் நினைத்தது போல், யாருக்கும் அப்போது நடிக்கக் கூடத் தெரியவில்லை.

அப்படி ஒரு சமயத்தில் எங்கிருந்தோ வந்தான் அவன். இளைஞன். மிஞ்சிப் போனால் இருபத்திமூன்று வயது இருக்கும். ஏதோ ஒரு ஃபாக்டரியில் வேலை செய்தான். வயதான அம்மாவுடன் வாழ்ந்தான். துடிப்பாய் இருந்தான். எல்லோரையும் அண்ணே, அண்ணி, அக்கா என்று அந்தத் தெருவே அவனின் குடும்பம் போல் பாவித்தான். அம்மாவையும் "மாவக்கா" என்று தான் கூப்பிடுவான்.

காலையில் மாவு வாங்க வந்தால், அங்கேயே உட்கார்ந்து அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருப்பான். வருவோர் போவரை எல்லாம் வம்பிக்கிழுப்பான். அம்மாவை நிறைய சிரிக்க வைத்தான். அக்கம்பக்கத்தில் அவன் இருந்தால் அம்மாவின் முகத்தில் மெருகு கூடும். அம்மாவின் அந்த மெருகு அவன் மற்ற ஆண்களைப் போல் இல்லை என்று சொல்லிக்காட்டியது. வந்த கொஞ்ச நாட்களிலேயே அம்மாவுடன் அவன் உரிமையாய் பழகினான். அம்மாவுக்காக அத்தையிடமும், மாமாவிடமும் வாதாடவும் தயங்கவில்லை. ஒரு முறை யாரோ ஏதோ சொன்னதால், அழும் அம்மாவை என் முன்னால் வைத்து சமாதானப்படுத்தினான். பிறகு என்னைத் தனியே கூட்டிப் போய், "உங்க அம்மா ரொம்ப நல்லவங்க நீ பெரிய பையன் ஆயிட்ட, இனிமே நீ தான் அவங்களை நல்லா பாத்துக்கனும்னு" சொன்னான். எனக்கு அவனை புரிந்தும் புரியாமலும் இருந்தது.

ஒரு நாள் இரவு பாதி தூக்கத்தில் சத்தம் கேட்டு விழித்தேன். அம்மா அழுது கொண்டிருந்தாள். மாமாவும் அத்தையும் அம்மாவையும் அவனையும் திட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள். அம்மா என்னை தூங்கச் சொன்னாள்.

அதன் பிறகு அவன் வீட்டுக்கு வருவதில்லை. எப்போதாவது என்னை வழியில் பார்த்து அம்மா எப்படி இருக்கிறார்கள் என்று விசாரிப்பான். "அம்மாவின் சிரிப்பு குறைந்து விட்டது, நீ வீட்டுக்கு வா!" என்று நான் அழைத்ததுண்டு. அவன் மெலிதாய் சிரித்துக் கொண்டு சென்றான்.

தீர்ந்த சிகரெட் கையை சுட்டது. அதை கீழே போட்டு மிதித்தேன். தெருவில் இருந்த சோடியம் விளக்கின் வெளிச்சப் பரவலைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தேன். அன்று அம்மாவைக் காணவில்லை என்றதும், மாமா முதலில் அவன் வீட்டுக்குத் தான் போனார். அவர் எதிர்பார்த்தது போல், அவனும் இல்லை. அவள் போன கோபத்தில், மாமாவும், அத்தையும் என்னையும் என் தம்பியையும் அடித்தார்கள். அக்கம்பக்கத்தவர்கள் சமாதானம் செய்தார்கள். மாமா, அம்மாவை கடும் கெட்ட வார்த்தைகளால் திட்டினார். பிறகு ஒருவாராக அவள் செய்த தவறுக்கு நாங்கள் என்ன செய்வோம் என்று சமாதானம் ஆனார். எங்களைக் கட்டிக் கொண்டு அழுதார். எங்களை அவர் வளர்த்து ஆளாக்குவதாக சபதம் செய்தார்.

எனக்கு அம்மா விட்டுப் போனது தொண்டையை அடைத்தது. திரும்பி வந்துவிடுவாள் என்று தோன்றியது. என்னையும் தம்பியையும் பிரிந்து அவள் எங்கு செல்ல முடியும் என்று தோன்றியது. அவள் போனது சரியா தவறா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. எங்களையும் கூட்டிக் கொண்டு போயிருக்கலாமே என்று தோன்றியது. அதை நினைத்து அழுகை வந்தது.

அம்மாவைப் பற்றி என் காது படப் பேசும் பேச்சுக்களைக் கேட்டு அழுது அழுது, பள்ளியில் இருந்த போது அம்மா அப்படிச் செய்தது சரியா தவறா என்று புரியாத நான் கல்லூரிக்கு வந்ததும், அவள் செய்தது மிகப் பெரிய துரோகம் என்ற முடிவுக்கு வந்தேன். அது வெறியாக மாறியது. அவளின் மேல் இருந்த கோபத்தில் அவளைப் பற்றி பேசுபவர்களை முரட்டுத்தனமாக அடித்தேன். அதனால் பல பிரச்சனைகள் உண்டானது. மாமாவால் என்னை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. தினமும் ஒரு அடிதடி சண்டை. அது போதாமல், சில சமயங்களில் அவளை வெறி கொண்டு தேடினேன். அந்த சமயத்தில் தான் தேவி வந்தாள். எல்லோரும் என் அம்மாவை வைத்து என்னை கணிக்கும் போது, அவள் என்னை மட்டும் பார்த்தாள். என்னைக் குழந்தையாக்கி என் கோபத்தை அழுகை ஆக்கினாள். என் கையறுநிலையை ஆற்றுப்படுத்தினாள். ஒரு பெண்ணால் ஆன காயத்துக்கு ஒரு பெண்ணே மருந்தானாள். ஒரு பெண்ணாய் என் அம்மாவின் நியாயங்களை எனக்குப் புரிய வைத்தாள். சரி தவறு என்றதற்கு அப்பார்ப்பட்ட இடத்தை எனக்குக் காட்டினாள்.

இத்தனை வருடம் கழிந்து, என் வாழ்க்கை, என் குடும்பம், என் உலகம் என்று சுழலும் இந்த வாழ்க்கையில், இன்று வேலை விஷயமாய் ஒரு இடத்துக்கு போய்த் திரும்பும்போது ஒரு பேருந்திலிருந்து கொண்டு அம்மாவைப் பார்த்தேன். அவள் அந்தப் பக்கம் செல்லும் பேருந்தில் அமர்ந்திருந்தாள். ஒரு காலத்தில் வெறி கொண்டு தேடிய பெண்மனி. இதோ, என் எதிரில் இருக்கிறாள். ஒரு கணம் எல்லாமே ஸ்தம்பித்து விட்டதாகத் தோன்றியது. அம்மாவா அது? அவளே தான். அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். அம்மாவுக்கு வயதாகிவிட்டது. முன் பக்க நரை. ஆனால், முகத்தில் அதே பழைய களை. அந்த அரக்கு புடவையில் கொஞ்சம் பூசியது போல் இருந்தாள். அவள் கூட அவளின் சாயலில் இரண்டு இளம் பெண்கள் இருந்தார்கள். அவர்கள் பேசுவதை தவிர்த்து அவள் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

ஏனோ, நான் பேருந்திலிருந்து இறங்க முற்படவில்லை. அவளும். தாயும் மகனும் ஒரு வழிப்போக்கர்களாக, எதேச்சையாய் இருவர் பார்வைகள் கலந்தது போல் பார்த்துக் கொண்டோம். அவளின் பார்வையில் குற்ற உணர்ச்சி இல்லை. மன்னிப்பு இல்லை. அது தைரியமாய் என் கண்ணைப் பார்த்தது. ஒருவேளை, அவள் எடுத்த முடிவு சரியானதாக இருந்திருக்கலாம். அவளின் உடல் மீறி அவன் அவளைத் தொட்டிருக்கலாம். அவள் சந்தோஷமாய் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கலாம். அல்லது, அவள் நினைத்தபடி எதுவும் நடக்காமல், இந்த முறை ஒண்ட ஒரு மாமா வீடு கூட இல்லாமல், தனியே அவள் மகள்களை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கலாம். பேருந்துகள் புறப்பட்டது. அவ்வளவு தான் நான் அவளைப் பார்க்கப் போவது. இனிமேல் இப்படி ஒரு சந்தர்பம் கிடைக்குமா தெரியாது. அவளை நான் மறுபடியும் பார்க்க விரும்புகிறேனா என்று கூடத் தெரியவில்லை. இதே சிந்தனையில், இதுவும் கடந்து போகும் என்பதை உணர்த்தியபடி எங்கள் பேருந்துகளும் எங்களைக் கடந்து போனது.

மறுநாள், லெட்சுமி என்னிடம், அப்பா, பாட்டியை பாத்தீங்களாப்பா? எனக்கு அவங்க பேரு தான்னு சொன்னீங்களா? என்று கேட்டாள்.
பதினோரு வயதான மகளிடம் ஓடிப் போன லெட்சுமி பாட்டியைப் பற்றி என்ன சொல்லிப் புரிய வைப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை, என்னைப் போல் நாற்பது வயதாகும்போது அவளுக்குக் கொஞ்சம் புரியலாம் இல்லை என்றால் அவள் அம்மா இருக்கிறாள் புரிய வைக்க.
வீட்டில் யாரும் இல்லை. எனக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. திரு இன்று வெளியே சாப்பிடப் போகலாம் என்று சொல்லி இருந்தான். இப்போது என்ன செய்வது?

ப்ரிட்ஜில் சில்லென்று தண்ணீர் எடுத்துக் குடிக்கும்போது காலிங் பெல் அழைத்தது. திரு தான். திறந்தேன்.

Hi Baby என்று அணைத்தான். அவனை விலக்கி விட்டு,

காபி சாப்பிட்றியா?

Best! என்று அமர்ந்தான்.

நான் காபி போட்டு எடுத்து வந்து கொடுத்தேன். அவன் ஃபோனை நோண்டிக் கொண்டே

காபியை குடித்தான். நான் பாத்ரூம் சென்று அதை எடுத்து வந்தேன்.

அவன் ஃபோனில் மூழ்கி இருந்தான்.

திரு...

(ஃபோனைப் பார்த்துக் கொண்டே) ம்...

I am pregnant.

(ஃபோனைப் பார்த்துக் கொண்டே) ம்...

திரு...என்னைப் பாரு...

மெல்ல தலையை நிமிர்ந்தான்.

I said i am pregnant.

What?

You heard me right.

சும்மா விளையாடாதே பேபி. என்று ஃபோனுக்கு போனான்.

ஆண்களுக்கு பெண்ணின் ஆடையை களையும் வேகம் ஏன் வேறு எதிலும் இருப்பதில்லை. எரிச்சலாய் வந்தது எனக்கு.

யாருடா விளையாட்றா? இங்கே பாரு! என்று testing kit ஐ காட்டினேன்.

அவன் புலியைப் பார்ப்பதைப் போல் அதைப் பார்த்தான்.

என்ன ரெண்டு கோடு இருக்கு? Twins ஆ?

(மிகுந்த எரிச்சலுடன்) என்ன.. நீ ஆம்பளை சிங்கம் னு prove பண்றியா? Fuck you.

இல்லைடி...I am confused. நம்ம சரியாத் தானே பண்ணோம்? அப்புறம் எப்படி?

Yeah, you are right. May be we should have taken a video?! திரு please, செம கடுப்புல இருக்கேன். வேணாம்.

Hey Relax. ஏன் tension ஆகுற?

நான் tension ஆகுறேனா? ஏன் உனக்கு இல்லை? இது என்ன ஜோக்கா? Its big man. Its so embarassing. என் அம்மா முகத்துல நான் எப்படிடா முழிப்பேன்! உனக்குப் புரியுதா?

இங்கே மட்டும். எங்க அப்பா என்னை பார்வையிலையே எரிச்சுருவார்.

How we can be so stupid da? What about your startup dreams? what about my career? எல்லாம் மண்ணோடு மண்ணா...(அழுதாள்)

அழாதே பேபி, யோசிப்போம்.

என்ன யோசிக்கப் போற? You know i am against abortion. எனக்கு கை கால் எல்லாம் நடுங்குது. இது என்ன அந்தக் காலமா? இதெல்லாம் சகஜமா எடுத்துக்க?

விடு பேபி, stress பண்ணிக்காத.

நான் அப்போவே சொன்னேன்ல, இந்த விஷப் பரிட்சை எல்லாம் வேண்டாம்னு...Break வேணும், Life is to enjoy, அது இதுன்னு சொல்லி...

பேபி..

போடா..

Look at me. பாரு..நான் இருக்கேன்ல? இங்கே பாரு, நான் இருக்கேன்ல? பாத்துக்கலாம்.

We are together in this. OK. Trust me. என்னோட dream விட எனக்கு நீ தான் முக்கியம். I love you. OK?

அவன் ஆறுதலாக அணைத்திருக்க, என் கண்ணீர் அவன் சட்டையை நனைத்தது.

Dinner போலாமா?

You still wanna go?

Ofcourse, Congratulations and Celebrations...(என்று பாடினான்)

நான் சிரித்தேன்.

எப்பிட்றா எவ்வளவு அடிச்சாலும் தாங்குற? நீ ரொம்ப நல்லவன்டா..

என் ஃபோன் அடித்தது. எடுத்து அவனிடம் சைகையில் வாயசைத்து "அம்மா" என்றேன்.

சொல்லும்மா...

ம்ம்ம்..

ஏன் என்ன ஆச்சு?

2 நாள் தானேம்மா? வீடு இன்னும் செட் பண்ணிட்டுத் தான் இருக்கேன். கொஞ்ச நஞ்ச குப்பையா இருக்கு?

நீ தானே மொதோ நாள்ல இருந்து நச்சரிச்ச? இப்போ அனுபவி...

எப்போ? நாளைக்கேவா?

அம்மா, ப்ளீஸ் மா..

சரி சரி, ஒவரா அழாதே. நாளைக்கு evening வா..சொல்றேன்ல, க்ளீன் பண்ணிட்றேன்.

OK, Bye.

ஃபோனை வைத்தேன்.

என்னவாம்?

அம்மாவால முடியலையாம். அப்பா பண்ண sketches எல்லாம் தூக்கிப் போடுதுங்களாம். அப்பா tension அகுறாராம். மூனு பேரு முன்னூரு சேட்டை பண்ணதுங்களாம். Twins அதுல உச்சமாம். உங்க Holiday போதும்டி அம்மா, என்னை ஆள விடு, நாளைக்கே கொண்டு வந்து விட்டுர்றேன்னு அழாத குறை...

அவன் மெலிதாய் சிரித்தான்.

பேரமைதியாய் இருந்த வீட்டை ஒரு கணம் பார்த்து, இப்போ நாலாவதா டா? என்றேன்.
MEGA SYSTEMS என்ற பெரிய மஞ்சள் போர்டில் வெகு சமீபத்தில் குழைத்துப் பூசிய சந்தனமும், குங்குமமும் அப்பி இருந்தது. அந்த போர்டின் கீழ் நேர்த்தியாக புடவை அணிந்த ஒரு பெண் ஃபோனில் வரும் அழைப்புகளுக்கு விடை சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். நான் நிற்பதைப் பார்த்து சைகையில் காத்திருக்கச் சொன்னாள். நான் தலையாட்டி விட்டு சுற்றும் முற்றும் பார்த்து முடிந்ததும், 

Yes sir, என்றாள்.

I am Nirajan, I want to meet Mega madam. என்றேன்.

Do you have any appointment sir? என்றாள். 

Yes, She asked me to come at 11 today என்றேன்.

That's fine sir. She is in a business meeting right now, please sit. Once she is out i will let her know என்றாள்.

How much time it will take என்று கேட்க நினைத்து, Sure மட்டும் சொல்லி விட்டு குஷன் சோஃபாவில் உட்கார்ந்தேன்.

அவள் ஃபோனில் busy ஆனாள். அதிக நேரம் mobile ஐ நோண்டாத வேலை இதுவாகத் தான் இருக்கும் என்று தோன்றியது.

வேலைக்குப் போய் ஏழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. அல்லது வேலையை விட்டு விரட்டியடிக்கப்பட்டு ஏழு மாதங்கள் ஆகிவிட்டது. இதற்கும், அன்று காலை Whatsapp ல் ஒன்றிரண்டு Good Morning Message அதிகமாகவே இருந்தது. இருந்தும் எனக்கு அப்படி விடிந்தது.

எந்தவித தவறும் செய்யாமல், எந்தவித அறிகுறியும் தெரியாமல், எந்த வித காரணங்களும் சொல்லாமல், காலையில் கூப்பிட்டு மாலையில் ஒட்டு மொத்தமாகப் போகச் சொல்லிவிட்டார்கள். 28 வயதில் வீடு வாங்கத் தகுதியளித்ததும் இந்த I T தான், 38 வயதில் ஒட்டு மொத்தமாய் வீட்டுக்கு அனுப்பியதும் இதே I T தான்.

என்னைப் பற்றி கொஞ்சம் சொல்ல வேண்டும். நான் ஒரு அழகான அக்மார்க் அம்மாஞ்சி. வழியில் யாராவது என்னை அடித்தால், பதிலுக்கு "ஏங்க அடிச்சீங்க?" என்று மரியாதையுடன் கேட்கும் இயல்புடையவன். பதினைந்து வருடம் I T யில் வேலை பார்த்தும், வயிறும் முதுகும் என் கட்டுக்குள் வைத்திருப்பது தான் என் ஒரே சாதனை. எனக்கு இந்த நாட்டின் politics யும் தெரியாது. office politics யும் தெரியாது. நான் உண்டு என் excel sheet உண்டு என்று இருந்தேன். Delivery Manager என்ற என் Designationக்கு எந்த பங்கமும் வராமல் தான் உழைத்தேன். நிறைய வேலை செய்தேன். காட்டிக்கொள்ளவில்லை. தெரியவில்லை. office ஐ பொறுத்தவரை, வேலை செய்வதோடு நிற்கக்கூடாது, அதைக் காட்டிக் கொள்ளத் தெரிய வேண்டும். ஒரு வேலையை முடித்தால், boss யிடம் சொல்ல வேண்டும், பிறகு ஒரு பத்து பேரை சிசி யில் வைத்து As discussed போட்டு மெயில் போட வேண்டும். அது எனக்கு cheap ஆகத் தோன்றியது. "கடமையைச் செய், பலனை எதிர்பார்க்காதே!" என்ற காலம் போய், "கடமையைச் செய், வேலையை எதிர்பார்க்காதே!" காலம் வந்து விட்டது தெரியாமல் போய் விட்டது. பரவாயில்லை. என் ஒழுக்கம், என் நேர்மை, என் அர்ப்பணிப்பு, எனக்குப் பிடித்திருக்கிறது. I am proud of myself, still.

Sir, you can go now என்றாள். 

எழுந்தேன்.

அவள் எழுந்து அவள் கழுத்தில் இருந்த பட்டையை காட்டியதும் கதவு திறந்தது.

Straight, last right cabin is mam's cabin என்றாள். 

Thanks.

கம்ப்யுட்டரை வெறித்துப் பார்க்கும், காப்பி குடிக்கும், டெஸ்கில் அமர்ந்து அரட்டை அடிக்கும், போர்டில் ப்ளான் போடும் சிலரைக் கடந்து right side cabin ல் கதவைத் தட்டிக் கொண்டு நுழைந்தேன். 

"ஹேய், நிரு!" என்று எழுந்து வந்தாள் மேகா.

மேகாவைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்ல வேண்டும். இருவரும் நான்கு வருடங்கள் ஒன்றாய் படித்தோம். அவள் தனுஷ் மாதிரி, பார்க்கப் பார்க்கப் பிடிக்கும் அழகு. படிக்கும்போதே அவளுக்கு ஏனோ என்னைப் பிடித்திருந்தது. எங்களிடையில் ஒரு நல்ல நட்பு இருந்தது. அவள் என்னை விரும்பியதாக பின்னாளில் நண்பர்கள் சொன்னதுண்டு. அவள் என்னிடம் சொன்னதில்லை. மேற்படிப்புக்கு அமேரிக்கா போனவள், திரும்பி வந்து ஒரு கம்பெனி தொடங்கி இன்று கொஞ்சம் வளர்ந்து இருக்கிறாள். இத்தனை வருடங்கள் கழித்து linked in எங்களை connecti இருக்கிறது.

நான் கைகளை நீட்ட அவள் ஒரு quick hug செய்தாள்.

நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. எனக்குக் கூச்சமாக இருந்தது. அவள் "டேய், இன்னுமா?" என்று பெரிதாய் சிரித்து "வா, உக்காரு" என்றாள்.

Sorry da, was in a business meeting which was prolonging. sorry for making you wait. என்றாள்.

Thats ok. I understand என்றேன்.

Wow, எத்தனை வருஷம் ஆச்சு. எப்பிட்றா இருக்க? 

நான் நல்லா இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்கே?

அதான் பாக்குறியே, Top of the world. I always dreamed about my own company. So here i am. அப்புறம், உனக்கு எப்படி போகுது? வீட்ல எல்லாரும் செளக்கியமா? wife பேரு என்ன? எத்தனை பசங்க?

Interview start ஆயிடுச்சா?

ஹஹஹ...ஆமா, உன் wife birthday, anniversary date இதெல்லாம் கேப்பேன். correct ஆ சொன்னா தான் உனக்கு இங்கே வேலை என்று சிரித்தாள்.

நானும் சிரித்தேன்.

உன் husband என்ன பண்றாரு?

ஹேய், தெரியாதா? i am a divorcee macha..

O, தெரியாது. I am sorry.

Don't be. I am happily single, இப்போ நீ வேற வந்துட்ட என்று கண்ணடித்தாள்.

நான் புரியாமல் அவளைப் பார்க்க மறுபடியும் அதே இடிச் சிரிப்பு.

Love teasing you. I missed you so much. ஆமா, உன்னை எப்படிடா வேலையை விட்டு தூக்கினாங்க? உன்னை மாதிரி பீஸ் எல்லாம் muesum ல தான் இருக்கு. 

உனக்குத் தெரியுது, அவங்களுக்குத் தெரியலையே என்றேன்.

எப்படியோ,  its good, I got a DM. So, You might be knowing about the company, about your job, nothing new, same delivery management crap. You will take care of several SBUs here. See, we are growing fast. Touch wood. You might have to join me on some frequent short term travels. என்று படபடவென்று பேசியவள், ஒரு கணம் நிறுத்தி என் கண்ணைப் பார்த்து,  ஓகே தானே? என்றாள்.

அந்த இடைப்பட்ட அமைதி என்னை கொஞ்சம் தொந்தரவு செய்தது. நான் ஒன்றும் பேசாமல் இருந்தேன். அவள் HR க்கு போன் அடித்தாள்.

Hey, Deepa, i am sending Mr. Niranjan, our new DM. Please take care of his joining formalities என்றாள். 

Sorry da, i have to rush for a meeting now. Will see you around. என்று அவள் எழுந்ததும், நான் Thanks என்றேன்.

ச்சீ, லூசு என்று அவள் hug செய்வது போல் வந்து கையைக் கொடுத்துவிட்டு சிரித்துக் கொண்டே போனாள். 

அன்று இரவு, நெடு நேரம் உறக்கம் பிடிக்கவில்லை. whatsapp பார்த்தேன். அவள் சில மணி நேரம் முன்பாக செய்த messages.

Hey great to see you today, sorry couldn't talk much. I felt very happy seeing you after this many years da. Vayasaanalum un azhagu innum kuraiyala. You looked very cute today. When you gonna join?

என்ன சொல்வது?  ஏழு மாதங்களுக்குப் பிறகு கிடைத்த வேலை. இத்தனை நாளாய் ஒரு interview call கூட வரவில்லை. 15 வருடம் அனுபவம் உள்ள ஒரு மேனெஜர் resume ஐ யாரும் பார்ப்பதற்க்குக் கூட தயாராயில்லை. சம்பளத்தை குறைத்துச் சொல்லியும் பலனில்லை. எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பீதி வயிற்றைக் கவ்விக் கொண்டிருந்த போது, மேகாவின் அழைப்பு. எனக்குத் தெரிந்த வேலை. நல்ல சம்பளம். comfort zone. comfort zone? really? are you comfortable?

மனம் தராசு போல் உருமாறிக் கொண்டது. ஒரு பக்கம் குடும்பம், குழந்தைகளின் படிப்பு, EMI, எதிர்காலம். இன்னொரு பக்கம் மனசாட்சி, நேர்மை, ஒழுக்கம்.

முடிவு?

எப்போது உறங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. காலையில் எழுந்ததும் ஒரு வித தெளிவுடன் அவளுக்கு பதில் அனுப்பினேன்.

Next Monday.


ஞாயிற்றுக் கிழமை. மணி இரவு 1. youtube ல் வீடியோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். phone வந்தது. மாமா தான். ஒரு வேலையாய் பூந்தமல்லி வரை போக வேண்டி இருந்தது. சட்டையை மாட்டிக் கொண்டு, பாண்ட்டுக்கு மாறினேன். அன்று இரவு தான் முடி வெட்டி இருந்தேன். shampoo போட்டு தலைக் குளித்து இருந்ததால், முடி சொன்ன பேச்சையெல்லாம் கேட்டது. இஷ்டத்துக்கு வகுடு எடுத்து சீவி சீவி கலைத்துக் கொண்டிருந்தேன். கண்ணாடியை பார்த்து தன்னையே ரசித்துக் கொள்ளும் எந்தப் பிள்ளையயும் அம்மாக்களுக்குப் பிடிப்பதில்லை. "டேய், ராத்திரி ஒரு மணிக்கு உனக்கு என்னடா அழகு வேண்டிக் கெடக்கு? லைட்டைப் போட்டு என் தூக்கத்தையும் கெடுத்துட்ட இருக்க? பேசாம பட்றா" என்றாள். "நான் வெளியே போறேன்!" என்றேன். "என் தப்பு தான், நான் புள்ளைய பெத்துருக்கனும், பேய பெத்தா இப்படித் தான். எங்கையாவது போயித் தொலை, லைட்டை அணை!" என்று அங்கலாய்த்தாள். எரிச்சலாய் வந்தது எனக்கு.

சீப்பைத் தூக்கிப் போட்டு, பைக் சாவி, ear phone, cap எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினேன். தாம்பரத்திலிருந்து சென்னை பைபாஸ் பிடித்தால் 20 நிமிடத்தில் பூந்தமல்லி. காதில் head phone ல் "என்றென்றும் புன்னகை", cap ஊடே முடி கோதும் காற்று, ரசித்து பைக்கை முறுக்கினேன். காற்றின் வேகம் தலையில் இருந்த cap ஐ கழட்டப் பார்தது. காற்றுக்கும் எனக்கும் இருந்த அந்தப் போட்டி நன்றாக இருந்தது. சென்னையில் பைக் ஓட்ட சிறந்த நேரம் இரவு தான். அதுவும் நவம்பர், டிசம்பரில் அந்த மெல்லிய பனியில், காதில் ear phone மாட்டிக் கொண்டு பாட்டு கேட்டுக் கொண்டே மெல்ல ஊரைச் சுற்றி வருவது ஒரு சுகம். அதுவும் ரிங் ரோட் என்றால் சும்மா பறக்கலாம். அப்படி ஒரு இன்பத்தை அனுபவித்த படி சென்று கொண்டிருந்தேன்.

அப்போது தூரத்தில் ஒருவன் நடந்து போவதைப் பார்த்தேன். ஒரு மாதிரி லுங்கியை மடித்துக் கட்டி கையில் சில சாமான்களை வைத்திருந்தான். "இந்த இடத்தில் ஏன் நடந்து கொண்டிருக்கிறான்? இப்படியே எவ்வளவு தூரம் நடப்பான்?" என்று தோன்றியது. அவன் அவ்வப்போது திரும்பி வண்டி ஏதும் வருகிறதா என்று திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துப் போய்க் கொண்டிருந்தான். என் வண்டியை தூரத்தில் பார்த்ததும், கையை உயர்த்தி லிஃப்ட் கேட்க ஆரம்பித்தான். எனக்கும் இரக்க குணம், உதவும் எண்ணம் எல்லாம் இருந்தாலும், இந்த மாதிரி சமயத்தில், இந்த மாதிரி ரோட்டில், முன் பின் தெரியாத ஒருத்தனுக்கு உதவுவது எல்லாம் வேண்டாத வேலை. அதனால் அவனைக் கண்டு கொள்ளாமல் கடந்தேன். ஆள் கருப்பாய், ஒல்லியாய், கூலி வேலை செய்பவன் போல் இருந்தான். அவன் கையில் வைத்திருந்த சாமானில் ஒரு ரம்பமும், சுத்தியும் இருந்தது. வண்டியை வேகமெடுத்தேன். அவன் ஒரு வித ஏமாற்றத்தில் என் வண்டியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது rear view mirror ல் பார்த்தேன். பாவமாய் இருந்தாலும் ஆள் ஒரு மார்க்கமாய் இருப்பதால் பரவாயில்லை என்று சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன்.

அவனை விட்டு ஒரு நூறு மீட்டர் வந்திருப்பேன், காற்றுக்கும் எனக்கும் நடக்கும் போட்டியில் இந்த முறை காற்று வென்றது. தலையிலிருந்து என் cap சட்டென்று பின்னால் பறந்தது. வண்டியை நிறுத்தி விட்டு cap ஐ எடுக்கத் திரும்பினால் அந்த ஆள் என் cap எடுத்துக் கொண்டு ஓடி வந்து கொண்டிருந்தான். அருகில் வந்ததும், அவன் "cap லூசா இருக்கு போல, காத்துல அடிச்சிருச்சு" என்றான். நான் தலையைசைத்துக் கொண்டே, cap ஐ வாங்கிக் கொண்டு, கொஞ்சம் தர்மசங்கடமாய் உணர்ந்தேன்.

"எங்க போறீங்க?" என்றேன்.

"டோல்கேட் ல விட்டா போதும்." என்றான்.

"சரி வாங்க" என்று நடந்தேன். அவன் பின்னால் நடந்தான். அடுத்த நொடி அவன் கையில் உள்ள சுத்தியால் என் பின் மண்டையில் பலமாய் ஒரு அடி. இல்லை. அப்படி எனக்கு ஒரு பிரமை. திரும்பிப் பார்த்தால் பாவமாய் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்.

"இந்த நேரத்துல, இந்த ரோட்ல தனியா போறீங்க?" என்றேன்.

"அஹ்..என் கூட்டாளியோட தான் வந்தேன். அவனுக்கு என்னமோ அவசரமா ஜோலி ஒன்னு வஞ்ச்சுன்னு எதுனா வண்டிய புட்ச்சி போன்னுட்டான்."

cap ஐ tight செய்து தலையில் போட்டு அமர்ந்து வண்டியை எடுத்தேன்.

அவன் பின்னால் சற்று தள்ளியே உட்கார்ந்து கொண்டான்.

பாட்டை நிறுத்தி, ear phones ஐ கழுத்தில் போட்டுக் கொண்டேன். அவனிடம் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. பேசினாலும் காற்றில் சரியாய் கேட்காது. அவனும் எதுவும் பேச்சு கொடுக்கவில்லை. கண்ணாடியில் பார்க்கும்போது, எதிர்க்காற்றை அனுபவித்தபடி இந்தப் பக்கமும், அந்தப் பக்கமும் பார்த்துக் கொண்டே வந்தான். வண்டியை வேகம் எடுத்தேன்.

இந்த ரோடு எப்போதும் காலியாகத் தான் இருக்கும். அன்று ஞாயிற்றுக் கிழமை வேறு. லாரிகளும் இல்லை. அவன் நினைத்தால் என்னை அடித்துக் கொன்று, பொறுமையாய் ரம்பத்தால் துண்டு துண்டாய் அறுத்து போட்டாலும் அங்கே கேட்பாரில்லை. "ஒரு பைக், கொஞ்சம் பணத்துக்காக சுத்தி எடுத்து கொல்லும் அளவுக்கு துணிவார்களா?" என்று ஒரு எண்ணம் தோன்றி, பின் தினமும் பேப்பரில் இதை விட கேவலமான விஷயத்திற்கு எல்லாம் அடித்துக் கொண்டு சாகும் செய்திகள் கண் முன் வந்து மறைந்தன. ஆள் அரவம் இல்லாத இடத்தில் ஒரு மனிதன் கூட இன்னொரு மனிதனுக்கு எதிரி தான் என்ற நினைப்பு மேலும் பயமுறுத்தியது. இப்படி மண்டையில் திகலாய் என்னன்னமோ எண்ணம் எல்லாம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. "எப்படா டோல்கேட் வரும்!" என்று இருந்தது. ஒரு கணம் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தீவிரமாய் பார்த்துக் கொண்டோம். அப்போது எதிர்காற்று அவனை ஒன்றும் செய்யவில்லை. அவன் தீர்க்கமாய் என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த மாதிரி எனக்குத் தோன்றியது. எனக்கு உள்ளே ஏதோ பிசைந்தது. அந்த நொடியில் எதிர்பாராமல் வலது பக்கத்தின் divider ல் இருந்து திடீரென்று ஒரு நாய் ரோட்டில் பாய்ந்தது. என்ன ஏது நடக்கிறது என்று என் மூளைக்கு எட்டுவதற்குள் அனிச்சை செயலாய் வண்டியின் எல்லா ப்ரேக்குகளையும் ஒரே நேரத்தில் அழுத்தினேன். வண்டியில் உள்ள disc break திடுமென்று விழித்து வண்டி balance தவற நான் முன்னால் தூக்கி எறியப்பட்டேன். கைகளிலும் கால்களிலும் சிராய்த்து, இரண்டு முட்டியிலும் செமையாய் வலித்தது. விழுந்த வேகத்துக்கு, நான் இன்னும் சுயநினைவோடு இருப்பதே எனக்கு ஆச்சர்யமாய் இருந்தது.

மெல்ல எழுந்து உட்கார்ந்து கைகளில் உள்ள சிராய்ப்புகளைப் பார்த்தேன். மண் படிந்த தோல் பிய்ந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. எரிச்சல் அதிகமாய் இருந்தது. முட்டியில் பேன்ட் கிழிந்து ரத்தம் தோய்ந்திருந்தது. மெல்ல எழுந்தேன். வலிக்கிறது, ஆனால் நிற்க முடிகிறது. வண்டி எங்கோ ஓரமாய் கிடந்தது. Cap எங்கே விழுந்ததோ தெரியவில்லை. அந்த ஆள் தூக்கி வந்த பை, சுத்தி, ரம்பம், மற்ற சாமான்கள் சிதறிக் கிடந்தன. அவன் மல்லாக்கக் கிடந்தான். அவன் அருகில் சென்றேன். அவன் உடம்பில் ஒரு அடியும் இல்லை. அவன் பின் மண்டை தான் பிளந்து கொலகொலவென்று இருந்தது.

 தினகர் என்றாலே எல்லோருக்கும் இளக்காரம் தான். தினகர் என்ற அந்தப் பெயரில் இருக்கும் 'ர்' தான் அவனுக்குக் கடைசியாய் கிடைத்த மரியாதை. வீட்டில் அவனை பெண்டாட்டி பிள்ளைகள் மதிப்பதில்லை. (இது ஆண்களுக்கு உலகப் பிரச்சனை என்றாலும்..) ஆஃபிஸிலும் அவனை உப்புக்குச் சப்பாணியாய் வைத்து ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்ட பெண் விதியே என்று வாழ்வது போல் தான் தினகரும் தன் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான்.

ஐப்பசி வந்தால், (வரும்) தினகருக்கு நாற்பது வயது. அதற்குள் அவன் தலை முடிகளுக்கு, நரைக்கலாமா, கொட்டலாமா என்று போட்டி. நல்ல சிவப்பு என்றோ, கரு கரு கருப்பு என்றோ சொல்ல முடியாது. Asian Paints color palette ல் நாலைந்து color mix செய்தது போல் ஒரு நிறம். முட்டைக் கண்கள். ஒரு சோம்ப்ளாங்கி கண்ணாடி. மூச்சு விடுவதற்கும், அந்த கண்ணாடியை தாங்குவதற்கும் அன்றி அந்த மூக்குக்கு வேறு ஒன்றும் விஷேஷமில்லை. அவ்வளவு வாய் திறந்து பேசாத ஆளுக்கு அத்தனை பெரிய வாய். பகவானின் லீலையே லீலை. அளவான உயரம் + ஷூவில் கொஞ்சம் ஹீல்ஸ். மிதமான உடல்வாகு. இவ்வளவு தூரம் அவனை அவன் மனைவி கூட வர்ணித்ததில்லை. கதைக்கு வருவோம்.

அன்று காலையிலேயே மனைவியின் சுப்ரபாதம் தொடங்கியது. அவன் பையன் பள்ளியில் பரிட்சையில் கோட்டடித்து நிற்பதற்கும், சேராதவரோடு சேர்ந்து கெட்டுப் போவதற்க்கும், ஸ்கூல் ஃபீஸ் காரணம் காட்டி அவனை இந்தப் பள்ளியில் சேர்த்ததற்கும், அவன் எதிர்காலம் நாசமாய் போகப் போவதற்கும் தினகர் தான் முழு முதற் காரணம் என்று சொல்லி அவன் மனைவி அவனை அர்ச்சனை செய்து கொண்டிருந்தாள். பூசாரியின் அர்ச்சனையை காதில் போட்டுக் கொண்டு கடவுள் காலங்காலமாய் கல்லாய் அமர்ந்து இருக்கும் போது, அவன் படைத்த ஜென்மம், மனிதன், அதுவும் புத்திசாலி ஜீவராசி, இதைக் கூடவா கற்றுக் கொள்ள மாட்டான்.

இன்று அவன் கவலையே வேறு. கடந்த இரண்டு வாரங்களாக உயிரை உருவி எடுத்துக் கொண்டு, நேற்று இரவும் 3 மணி வரை (இரவா?) வேலை பார்த்த Business proposal presentation இன்று இருந்தது. அது வேறு வயிற்றில் புளியைக் கரைத்து, ரெண்டு தக்காளி போட்டு, குழம்பு பொடி போட்டு, கடுகு தாளிப்பது வரை வந்து விட்டது.
இவனைப் போலவே அப்பாவியாய் இருந்த அந்த wagon R ல் ஆபிஸ் செல்லும் வழியில் சாலையே தெரியாத அளவுக்கு வாகனங்கள். ஏதோ ஒரு பெரிய நோய் வந்து மக்கள் எல்லாம் இத்தனை காலம் வீட்டில் அடைபட்டுக் கிடந்து இன்று திறந்து விட்டது போல் அப்படி ஒரு கூட்டம். அந்த presentation ppt மனதில் ஓட கொஞ்சமாய் எரிச்சல் பட்டான்.

அன்று மாலை, சீக்கிரமே ஆபிஸில் இருந்து கிளம்பிவிட்டான்.

வாசகர்களுக்கு ஒரு குறிப்பு: இது non linear கதை என்பதால், presentation என்ன ஆனது என்று அவன் வீட்டுக்குப் போகும் வழியில் நினைத்துப் பார்ப்பதாய் சொல்லப்படும். இதோ, நினைக்கிறான்.

அவன் அடித்த ஹாரனில் அவன் wagon R யே கொஞ்சம் மிரண்டது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். "2 வாரமா ராப்பகலா வேலை பார்த்துருக்கேன். ஒரு Details "மண்ணும்" ('ம' வில் ஆரம்பிக்கும் கெட்ட வார்த்தை) இல்லாம இத்தனை டீமோட co-ordinate பண்ணி இவ்வளவு தூரம் பண்ணதுக்கு ஒரு சின்ன appreciation கூட இல்லாம, that bloddy rascal is firing me in front of all. Bloody mother fisher (புரிந்திருக்கும், 'f' கெட்ட வார்த்தை) GODDAMIT!" மறுபடியும் அவன் wagon R குலுங்க ஒரு horn. சில நொடிகளுக்குப் பிறகு தான் அது ஹாரனால் வந்த குலுங்கல் அல்ல பின்னால் வந்தவன் அவன் வண்டியில் இடித்த சத்தம் என்று புரிந்தது. இந்தத் தருணம், This moment, யுவராணி "தலைவர்" தோளில் சாய்ந்து அவர் அவளின் உதட்டில் உள்ள ரத்தத்தை பார்க்கும் தருணம். மாணிக்கம் பாட்ஷாவாக மாறும் தருணம். என்ன தான் இடித்தாலும், காரை நடு ரோட்டில் நிறுத்தி பஞ்சாயத்து பண்ணுவது எல்லாம் தினகரின் கனவில் கூட நடந்ததில்லை. ஆனால் இன்று...காரை அப்படியே நிறுத்தி விட்டு இறங்கினான். பின்னால் வந்து இடித்த மினி ட்ரக் ஆள் கொஞ்சம் apologetic ஆக இறங்கி வந்தான்.

அந்த ஆள் உயரம் கம்மியாய், தொத்தலான உடம்போடு, பார்க்கப் பரிதாபமாய் இருந்தான். தினகர் மனதில் பாட்ஷா உக்கிரமானார். அவன் முகத்தில் "தெரியாம இடிச்சிட்டேன் சார்" என்று எழுதி ஒட்டி இருந்தது. தினகர் தான் பாட்ஷாவாய் மாறி ஐந்து நிமிடம் ஆயிற்றே. இடிபட்ட காரை பார்த்துக் கொண்டே, அதே உக்கிரத்துடன் அவன் மேல் பாய்ந்தான். அவன் சட்டையை பிடித்துக் கொண்டு, அவன் கன்னத்தில் பொளேர் என்று ஒன்று விட்டான். அதை அந்த ஆள் எதிர்ப்பார்க்கவில்லை. அதோடு, தான் சின்ன வயதில் இருந்து கேள்விப்பட்ட அத்தனை கெட்ட வார்த்தைகளையும் சொன்னான். அந்த ஆள் மிரண்டு போனான். ரோட்டில் சிலர் பஞ்சாயத்துக்கு வந்தால் அவர்களையும் துவம்சம் செய்தான். அந்த கணத்தில் தினகர், அவன் பாஸை, அவன் மனைவியை, அவன் மகனை, அவன் பக்கத்து வீட்டுக்காரனை, மோடியை, டோனால்ட் ட்ரம்ப்பை, அவன் அறியாமையை, அவன் தோல்வியை, அவன் கையாலாகாத்தனத்தை என்று எல்லாவற்றையும் திட்டித் தீர்த்துக் கொண்டிருந்தான். அந்த ஆள் எவ்வளவு கெஞ்சியும் தினகர் சொன்னதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தான். தினகரைத் தெரிந்தவர்கள் அவனை அப்போது பார்த்தால் அவன் தானா என்று சந்தேகம் வரும். அப்படி ஒரு உக்கிரம். அப்போது, யாரும் எதிர்பார்க்காமல், திடீரென்று அவன் கன்னத்திலும், முகத்திலும் தலையிலும், முதுகிலும் சாரமாரியாக சில அடிகள் விழுந்தது. அவன் சுதாரிப்பதற்குள் அவன் சட்டை எல்லாம் கிழிந்து தொங்கியது. முகத்தில் விழும் அடியை தடுக்க கையைக் கொண்டு தடுத்துக் கொண்டே தினகர் பார்த்தது, அந்த பரிதாபமான மினி ட்ரக் ட்ரைவர் அல்ல. அவன் வேறு விதமாய் மாறிப் போயிருந்தான். அவன் முகத்தில் எழுதியிருந்த "தெரியாம இடிச்சுட்டேன் சார்" மறைந்து, "விட்டுடுங்க சார், நான் புள்ளைகுட்டிக்காரன் சார்" போய், "ஆமாடா தே மவனே, நான் தான்டா இடிச்சேன், இப்போ என்னடா அதுக்கு" என்று மாறிப் போயிருந்தது. கூடி இருந்தவர்கள் இருவரையும் விலக்குவதற்குள் போதும் போதும் என்று ஆனது. அவன் தன்னை கொஞ்சம் ஆசுவாசம் செய்து கொண்டு "போடா, வண்டியை எடு" என்று அவன் ஆக்ரோஷமாகக் கத்த கூடி இருந்தவர்கள் இருவரையும் வைத்த கண் வாங்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

தினகர் தனக்கு நடந்ததை நம்ப முடியாமல், வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தான். Rear view mirror லும் அந்த ஆளின் பூத்துப் போன கண்கள் இவனை மிரட்டியது. சுய இரக்கம் பிய்த்துத் தின்ன கண்கள் கலங்க யாரையும் இடிக்காமல் வண்டியை எடுத்தான். அந்த மினி ட்ரக் அவனைக் கடந்து போனது.

"மினி ட்ரக் டிரைவர்" திருச்செல்வன் என்றாலே எல்லோருக்கும் இளக்காரம் தான். திருச்செல்வன் என்ற அந்தப் பெயரில் இருக்கும் 'திரு' தான் அவனுக்குக் கடைசியாய் கிடைத்த மரியாதை. வீட்டில் அவனை பெண்டாட்டி பிள்ளைகள் மதிப்பதில்லை. (இது ஆண்களுக்கு உலகப் பிரச்சனை என்றாலும்..) அலுவலகத்திலும் அவனை உப்புக்குச் சப்பாணியாய் வைத்து ஆடிக் கொண்டிருந்தார்கள். குடித்து விட்டு தினமும் அடிக்கும் குடிகாரனுக்கு வாழ்க்கைப்பட்ட பெண் விதியே என்று வாழ்வது போல் தான் திருச்செல்வன் தன் வாழ்க்கையை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான்.

காதலர் தினத்தை முன்னிட்டு...இசையமைப்பாளர்கள் யாராவது இருந்தால் மெட்டு போட்டு பார்க்கலாம்.

அவளுக்கென்ன அழகும் அறிவும் நிறைந்தவள்
அவளுக்கென்ன அத்தனை பெண்ணிலும் சிறந்தவள்
எனக்கென்ன அவளையே வரமாய் பெற்றவன்
எனக்கென்ன அவளின் காதலுக்கு உற்றவன்

கலைகளின் பிறப்பிடம் அவள் தான்
மானுடத்தின் சிறப்பிடம் அவள் தான்
நிகழ்கின்ற சரித்திரம் அவள் தான்
நிலைக்கின்ற இதிகாசம் அவள் தான்
எழுப்பாத கனவும் அவள் தான்
களிப்பான  நினைவும் அவள் தான்

(அவளுக்கென்ன அழகும்)

அண்டத்தின் ஒரு துளி அவள் தான்
அகிம்சையின் முதல் பாலி நான் தான்
படைக்கப்படாத புது உயிர் அவள் தான்
பயிலப்படாத முதல் மொழி அவள் தான்

அவளுக்கென்ன அழகும் அறிவும் நிறைந்தவள்
அவளுக்கென்ன அத்தனை பெண்ணிலும் சிறந்தவள்
எனக்கென்ன அவளே வரமாய் பெற்றவன்
எனக்கென்ன அவளிடம் காதலை கற்றவன்

ஊர்மிளா உச்சத்தில் இருந்த போது, தமிழர்கள் ஹிந்தியை வெறுத்தது தெரிந்தும் அவரின் பல படங்கள் தமிழுக்கு டப் செய்யப் பட்டன. அப்படி "Daud" என்ற படமும் வந்தது. படத்தில் உடலை ஒட்டிய ஜீன்ஸ் அணிந்து அவர் குளித்த போது நனைந்தது அவர் மட்டுமல்ல. [யூட்யூபில் இருக்கும் "Daud" படத்தின் பார்வையாளர்கள் எண்ணிக்கை கூடுவதற்கு இன்னும் இரண்டு நாட்களுக்கு நான் காரணமாய் இருக்க போகிறேன் என்று எனக்குத் தெரியும்!] "Daud" வந்திருந்த போது, என் ஹிந்தி தெரியாத நண்பன் ஒருவன், "தாவுது" வந்திருக்கிறது என்றான். பிறகு தான் புரிந்தது எனக்கு, அது "தாவுது" இல்லடா, "தவுட்", அப்படி என்றால் "ஓட்டம்" என்று அர்த்தம் என்றேன்.இப்போது "தங்கல்" படத்தை டப் செய்திருக்கிறார்கள். ஹிந்தி தெரியாமல் போஸ்ட்டரில் பேரை பார்ப்பவர்கள், அமீர் கான் ஒரு இடத்தில் சில பெண்களுடன் "தங்கி"ப் போவது தான் படத்தின் கதை போல என்று எண்ணிக் கொள்ள வாய்ப்புண்டு. அதனால் முதலில் அதை தெளிவு படுத்தி விடுகிறேன். தங்கல் பெயரை  "தங்கத்தின்" த கொண்டு உச்சரிக்காமல் "தவத்தின்" த கொண்டு உச்சரிக்க வேண்டும். "தங்கல்" [தவத்தின் "த"!!!] என்றால் மல்யுத்த போட்டி என்று அர்த்தம். [டே, படம் வந்து ஒரு மாசம் ஆச்சுடா...விமர்சனம் போடறதே தப்பு, இதுல விளக்கம் வேறயா!!] தமிழில் படத்தை டப் செய்யும்போது அதற்கு தமிழிலும் பெயர் வைக்கலாம்.



அமீர் கான் எனக்கு ஆதர்சம். எனக்குத் தெரிந்து கடைசியில் அவரின் தோல்வி படம் "மங்கள் பாண்டே" (2005) என்று நினைக்கிறேன். அதுவும் அவரின் முந்தைய படங்களின் வசூலை முறியடிக்கத் தான் செய்தது. மனிதர் நல்ல கதையை தேர்ந்தெடுப்பதில் கில்லியாக இருக்கிறார்.

தங்கல் ஒரு உண்மைக் கதை. ஹரியானாவில் வசிக்கும் மகாவீர் சிங் போகத் என்பவர் தன் இரு மகள்களை எப்படி மல்யுத்த வீராங்கனைகளாக்கி இந்தியாவுக்கு தங்கத்தை தருவித்தார் என்பது தான் கதை. அவரின் சொந்த வாழ்வில் இருந்த கஷ்டங்களோடு, சின்ன சின்ன சுவாரஸ்யங்களையும் சேர்த்து மிக அழகான திரை வடிவமாய் அளித்திருக்கிறார்கள்.

படத்தின் முதல் பலம் நடிகர்கள் தேர்வு. அமீர் கான், சாக்ஷி தன்வர், முதல் பாதியில் வரும் சிறுமிகள், வளர்ந்த பிறகு வரும் பெண்கள், அமீரின் மருமகனாக வருபவர்கள், கோச்சாக வருபவர். அத்தனை பேரும் அசத்தல் தேர்வு.

ஆமீர் மிகவும் தன்மையான தந்தையாய் மிக அற்புதமாய் செய்துள்ளார். வயதுக்கேற்ப தன உடல் எடையை கூட்டியது சரியான முடிவு. ஏன் என்றால் அதுவே அவரின் உடலைசைவை, உடல்மொழியை முற்றிலும் மாற்றி விடுகிறது. அதனால் அவர் செய்வதெல்லாம் இன்னும் யதார்த்தமாய், உண்மையாய் திரையில் வெளிப்படுகிறது. சிறிதே சிறிது நேரம் வரும் இள வயது அமீருக்காக உடலை இந்த அளவுக்கு மாற்ற வேண்டுமா என்று ஆச்சர்யமாய் இருந்தது.

சாக்ஷி தன்வரை இது வரை இந்தி சீரியலில் பார்த்திருப்போம். அவர் மிகச் சரியாய் அந்த கதாப்பாத்திரத்துக்கு பொருந்தி உள்ளார்.

இரு குழந்தைகளையும், இரு பெண்களையும் கிட்டத்தட்ட உண்மையான மல்யுத்த வீராங்கனைகளாக மாற்றியது போல் இருக்கிறது அவர்களின் நடிப்பு. பெண்ட் எடுத்துள்ளனர். படத்தில் குழந்தைகளிடம் இனி குஸ்தி போட வேண்டும் என்று அமீர் சொன்னவுடன், ஒரு பாடல் வருகிறது. அதன் முதல் வரி...

அப்பா, எங்கள் ஆரோக்கியத்துக்கு நீ ஊறு விளைவிப்பவன்.

இந்த வரி அமீரின் கதாப்பாத்திரத்துக்கு மட்டுமல்ல அமீர் கானுக்கும் பொருந்தும் என்று நினைக்கிறேன் :) இசையும், பாடல் வரிகளும் படத்தில் பிரமாதம்.

படம் முழுவதும் அந்த மருமகனின் வாய்ஸ் ஓவரில் வருவதாக அமைத்தது நல்ல விஷயம். படத்தில் வரும் வசனங்கள் நச். காமெடியாய் இருக்கட்டும், உணர்ச்சிகரமானதாய் இருக்கட்டும்.

முதல் முறையாய் கலந்து கொள்ளும் ஒரு குஸ்தியில் அந்தக் குழந்தை நோஞ்சான் சிறுவனை தேர்ந்தெடுக்காமல் பலமானவனை தேர்ந்தெடுக்கிறாள். அப்போது போட்டியின் நடுவர், தந்தையிடம், "உன் மகள் தவறு செய்து விட்டால், கை கால் உடைந்து தான் ஊர் திரும்பப் போகிறாள்" என்று சொல்கிறார். அதற்கு தந்தை, "சண்டையில் வெல்வதற்கு முன், பயத்தை வெல்ல வேண்டும். என் மகள் அதில் வெற்றி பெற்று விட்டாள்" என்கிறார்.

தன் மகள்களை, மல்யுத்த வீராங்கனைகள் ஆக்குவது என்று முடிவெடுத்த உடன், அவர் சொல்கிறார். "மகன் வாங்கி வந்தால் என்ன, மகள் வாங்கி வந்தால் என்ன, தங்கம் தங்கம் தானே, இதை எப்படி நான் இத்தனை காலம் உணராமல் இருந்தேன்!"

எங்களை எப்படியாவது இந்த ஹிம்சாயிலிருந்து காப்பாற்றும்படி சிறுமிகள் தாயிடம் மன்றாடுகிறார்கள். அதற்கு அவள், "ஒரு வருட காலம், உங்களுக்கு அம்மா இருப்பதை மறந்து விடுங்கள்" என்கிறாள். சிறுமிகள் சட்டென்று எழுந்து செல்கிறார்கள். அதற்கு தாய், "ஹே, அதற்குள் மறந்து விட்டீர்களே" என்கிறாள் :)

கோச்சாக வருபவர் மராத்தி நடிகராம். நல்ல தேர்வு. படத்தில் அவர் வில்லனாய் சித்திகரிக்கப் பட்டிருந்தாலும் அந்த கோச்சின் இடத்தில் இருந்து பார்த்தால் அவர் நியாயம் புரியும். அவரவர்க்கு அவரவர் நியாயம்.

இப்படி படம் நெடுக சின்ன சின்ன சுவாரஸ்யங்கள் ஆங்காங்கே படத்தை சிறப்பாக்குகிறது.

இந்தப் படத்தை பார்க்கும்போது எனக்கு தோன்றியது, நம் நாட்டில் ஆண்கள் உலக லெவல் போட்டிகளில் கலந்து கொண்டு பதக்கம் வாங்கி வருவதே கஷ்டம். பெண்கள் என்றால் கேட்கவே வேண்டாம். ஒரு பெண்ணை இப்படி ஒரு வீராங்கனை ஆக்க என்ன என்ன பாடு பட வேண்டும். எத்தனை ஏச்சுக்களையும், பேச்சுக்களையும் தாங்க வேண்டும். அதிலும் ஒரு பின்தங்கிய கிராமத்தில் இருந்து  இந்த அளவுக்கு வருபவர்கள் எப்படி பட்ட போராட்டங்களை எல்லாம் சந்தித்திருப்பார்கள் என்று யோசிக்கவே பிரமிப்பாக இருக்கிறது. என்னை பொறுத்தவரை, இந்தியாவில் பெண்கள் உலக அளவில் போட்டிகளில் கலந்து கொண்டு ஒரு பதக்கம் வென்றால் அதை இரண்டாக கொடுக்க வேண்டும். ஒன்று வாங்கினால் ஒன்று இலவசம் மாதிரி...அத்தனை போராட்டங்களை சகித்துக் கொண்டு அவர்கள் அந்த மேடைக்கு வருகிறார்கள்.

மேல் உள்ள பத்தி தான் இந்தப் படம் எனக்குள் விளைவித்த எண்ணங்கள். ஒரு நல்ல படைப்பு தீர்வுகளை கொடுக்கத்  தேவையில்லை. கேள்விகளை எழுப்பினால் போதும். அதை தங்கல் சிறப்பாகவே செய்கிறது!!