ஒரு நண்பரின் மூலம் ஜெயா டிவியின் பதினான்காவது ஆண்டு தொடக்க விழா மற்றும் எம் எஸ் விஸ்வநாதன், ராமமூர்த்தி அறுபது ஆண்டு கால திரையிசை சாதனைக்கான பாராட்டு விழா நிகழ்ச்சிக்குச் செல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. தமிழக முதல்வர் தலைமையேற்று நடத்தினார்.  சாலை எங்கும் ஃபோகஸ் லைட்டுகள். சென்ட்ரல் தொடங்கி அம்மாவின் கட் அவுட்டுகள்.  அரங்கத்தின் உள் வரை அது நீள்கிறது. இத்தனைக்கும் கட் அவுட் வைப்பதெல்லாம் இப்போது அவருக்குப் பிடிப்பதில்லை என்று வேறு சொல்கிறார்கள்.  அந்த ஏரியாவே காக்கிச் சட்டைகளால் நிரம்பி வழிந்தது. என் வரிப் பணம் இப்படியெல்லாம் சீரழிகிறதே என்று வேதனையாய் இருந்தது. நேரு உள்ளரங்கம் இத்தனை பெரிது என்று எனக்குத் தெரியாது. கேட், கேட்டாக சுற்ற விட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். ஒரு வழியாய் ஒரு வழியில் உள்ளே அனுமதித்தார்கள்; பயங்கர கெடுபிடியுடன்! தண்ணீர், சாப்பாடு சமாச்சாரம் என்று எதுவுமே உள்ளே அனுமதி கிடையாது. நான் குடை கொண்டு போயிருந்தேன். அதையும் எடுத்து வெளியே போட்டு விட்டார்கள். எங்கும் சோதனை, ஏனடா வந்தோம் என்று ஆயிற்று. கேட்டால் முதல்வரின் வருகைக்கான பாதுகாப்பு ஏற்பாடு! வேடிக்கை என்னவென்றால் ஜெயா டிவி பல வித "அதிகார துஷ்ப்ரயோகங்களை" கடந்து வெற்றி நடை போடுகிறது என்று ஜெ [அம்மா என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது!] வே சொல்கிறார். ஆமா மேடம், மேல் சொன்ன அத்தனைக்கும் பெயர் என்னவாம்?

எல்லா தடவல்களுக்கும் பிறகு ஒரு வழியாய் உள்ளே நுழைந்து ஒரு சீட் தேடி அமர்ந்தேன். முதல் வரிசை, வீ வீ ஐ பிக்களுக்கு. அதாவது, விழா நாயகர்கள், ஜெ, ரஜினி, கமல், பாலச்சந்தர், ஏவிஎம் சரவணன், இளையராஜா. அடுத்த வரிசை வீ ஐ பிக்களுக்கு! பழம்பெரும் நடிகர்கள், பாடகர்கள் அனைவரும். பிறகு கட்சிக் கண்மணிகளுக்கு! மேல் வரிசையில் தான் பார்வையாளர்களுக்கு! கமல் பாலச்சந்தரின் அருகில் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். அப்படி யூகித்துக் கொண்டேன். ஏன் என்றால், நான் உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து அங்கு வைத்திருந்த பெரிய டிவியே சின்னதாய் தான் இருந்தது! பிறகு இளையராஜா வந்தார். டிவியில் பிரபுவையும், சத்யராஜையும் காட்டும்போது ஒரே கரவொலி. அவர்களும் உற்சாகமாய் கையசைத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். பிறகு தான் தெரிந்தது, அது அவர்களுக்கான ஒலி அல்ல, ரஜினியின் வருகை என்று! பல்ப்! மனிதர் குருவை கண்டால் போதும் காலில் விழுந்து விடுகிறார். என்ன ஒரு பணிவு! மேடையில் ஏறியதும் மக்களை பார்த்து பெரிய கும்புடு ஒன்று போடுகிறார். ஒரே ஆரவாரம்! ரஜினி செய்யும் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் கூட்டம் சைக்கிக் ஆகிறது! ஒரு வழியாய் செட்டில் ஆன பிறகு, மெல்ல ஜெ வந்தார். அவருக்கு ஒரு தனி வழி, நேராய் அது மேடைக்கு கொண்டு வந்தது. அவர் அந்த மேடையில் வந்ததும், ஏதோ தேசிய கீதம் போட்டது போல் கீழ் உள்ள அத்தனை பெரும் எழுந்து நிற்கிறார்கள். அவர் அமர்ந்ததும் தான் அமர்கிறார்கள்!  அடப் பாவிகளா!

ஒரு வழியாய் விழா ஐந்து மணிக்குத் தொடங்கியது. சின்மயி, விஜய் ஆதிராஜ் [மனிதர் எப்போது பார்த்தாலும் அதே மாதிரி இருக்கிறார்!] தொகுத்து வழங்கினார்கள். எம் எஸ் வி, ராமமூர்த்திக்கு ஜனாதிபதி அவார்ட் கிடைக்காததால் ஜனங்க அவார்ட் கொடுப்போம் என்று கூறி "திரையிசை சக்கரவர்த்தி" மக்கள் வாக்கெடுப்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பட்டத்தை ஜெ அவர்கள் எம் எஸ் விக்கு வழங்கினார். ராமமூர்த்தி பற்றி யாரும் நிறைய்ய பேசவில்லை. ஜெ பேசும்போது "கண் போன போக்கிலே" பாட்டில் வரும் சோலோ வயலின் ராமமூர்த்தி வாசித்தது என்றார். அறுபது ஆண்டு கால சாதனைக்காக அறுபது பொற்காசுகள் கொண்ட பொற்கிழி ஒன்றையும் இருவருக்கும் வழங்கி கவுரவித்தார். அதோடு அவரின் இசையில் பாடிய பலருக்கு தங்கப்பதக்கம் அளித்தார். வழக்கமாய் இந்த மாதிரி விழாக்களில் முதலில் பாட்டு, ஆட்டம் என்று கச்சேரி தான் நடக்கும். எல்லாம் ஆய்ந்து ஓய்ந்த பிறகு நிகழ்ச்சிக்கு வருவார்கள். ஆனால், இங்கே, முதலில் நிகழ்ச்சியை மட மடவென முடித்து விட்டு பிறகு கச்சேரிக்குச் சென்றது சற்று ஆறுதலாய் இருந்தது! கச்சேரி தொடங்கியதும் பல பிரபலங்கள் கழண்டு கொள்ளவும் சவுகரியமாய் இருந்தது.

முதலில் ஜெயா டிவி சி ஈ ஓ ராவ் அவர்கள் தமிழில் தங்கு தடையற பேசினார். ஜெயா டிவி தொடங்கி பதிமூன்று ஆண்டுகள் முடிவடைந்தாலும் ஜெ பங்கு பெரும் முதல் நிகழ்ச்சி இது தான் என்றார்.

ஏவிஎம் சரவணன் எம் எஸ் வி யுடன் அமர்ந்து ட்யூன் போட்ட காலங்களை நினைவு கூர்ந்தார். இருவரும் வித்யா கர்வமில்லாதவர்கள் என்றார். எம் எஸ் வி, எனக்கு ஏதோ கொஞ்சம் மியூசிக் தெரியும், நான் போடறேன், உங்களுக்குப் புடிச்சதை எடுத்துக்குங்க என்று ஒன்றும் தெரியாதவர் போல் சொல்வார் என்று சொன்னார். ஜெய டிவியில் தான் விரும்பி பார்க்கும் நிகழ்ச்சிகளை சொன்னார்.

பிறகு இளையராஜா பேசினார். எம் எஸ் வி அவர்கள் துப்பிய எச்சங்கள் தான் எனக்கு உணவாய் அமைந்தது என்றார். ஜெ வை வெண்ணிற ஆடை படத்தின் பாடல் காட்சியின் [அம்மம்மா காற்று வந்து ஆடை தொட்டுப் பாடும்] படப்பிடிப்பில் கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நின்று பார்த்ததாகச் சொன்னார். எம் எஸ் வி அவர்களை பற்றிச் சொல்ல வார்த்தைகளே இல்லை என்று முடித்துக் கொண்டார்.

பிறகு பாலச்சந்தர். வயதானாலும் அவரின் கம்பீரம் இன்றும் அப்படியே இருக்கிறது. நல்ல கண்டிப்பான ஒரு கல்லூரி பேராசிரியர் மாதிரி எந்த நிகழ்ச்சியாய் இருந்தாலும் மிடுக்காய் வருவார்.  இந்த விழாவை ஜெயா டிவி எடுத்தது திரையுலகினர் எங்களுக்கு இழுக்கு. இது நாங்கள் எடுக்க வேண்டிய விழா என்று ஆதங்கப்பட்டார். இருவருக்கும் மத்திய அரசு பத்ம விருதுகள் வழங்கத் தவறி விட்டதாகவும் அது கிடைக்க முதல்வர் முயற்சி செய்ய வேண்டும் என்றும் கேட்டுக் கொண்டார். அவரும், எம் எஸ் வி யும், கண்ணதாசனும் இணைந்த எல்லா பாடல்களும் சூப்பர் ஹிட் என்றும், அந்தப் பாடல்களைத் தாங்கி நின்ற தன்னுடைய அத்தனை படங்களையும் அவருக்கு சமர்ப்பிப்பதாகச் சொல்லி முடித்துக் கொண்டார். 

அடுத்து கமலஹாசன். வழக்கமான சாமர்த்தியமான பேச்சு. இத்தனை ஆண்டுகள் கழித்து இது தான் நீங்கள் கலந்து கொள்ளும் முதல் நிகழ்ச்சி எனும்போதே, செல்லம் கொடுத்து வளர்ந்த குழந்தை இது இல்லை, தானே வளர்ந்த குழந்தை என்று புரிகிறது என்றார். நான் முதலில் வாயசைத்தது எம் எஸ் ராஜேஸ்வரியின் குரலுக்குத் தான் என்றார். அவர்கள் அனைவரையும் கவுரவப்படுத்தியது என்னை கவுரவப்படுத்தியது போலிருக்கிறது என்றார். இசை அமைக்கும் இளையராஜாவுக்கே சொல்வதற்கு வார்த்தை இல்லையென்றால் இசையை கேட்க மட்டுமே தெரிந்த நான் என்ன சொல்ல முடியும் என்று கூறி முடித்துக் கொண்டார். 

ரஜினி. அடுத்து திரு ரஜினி [பேசத் தான் அழைக்கிறார்கள் என்று ரஜினி எழுந்து பாதி தூரம் வந்து விட்டார்] அவர்களுக்கு திரு ராவ் அவர்கள் நினைவுப் பரிசு வழங்குவார். பிறகு சென்று அமர்ந்து கொண்டார். ரஜினியின் வேகத்தை பார்த்து அனைவரும் ரசித்துச் சிரித்தனர். நினைவு பரிசை வாங்கி வைத்துக் கொண்டு விறு விறுவென்று நடந்து மைக்கை பிடித்தார். வழக்கமான குளறல், உளறல் பேச்சு. இன்றும் இவரால் தங்கு தடையில்லாமல் தமிழில் பேச முடியவில்லை. சார், பேசாம குஷ்பூகிட்ட போய் தமிழ் கத்துக்குங்க! "எங்கே பிராமணன்" என்ற நிகழ்ச்சியை தான் விரும்பிப் பார்த்ததாகவும், அது திடீரென்று நின்று விட்டதால், சோவிடம் நான் விசாரித்தேன். ஏன் சார், நல்லா தானே இருக்கு, ஏன் நிறுத்துட்டீங்கன்னு...ஆமா, சி எம் கூட கேட்டாங்க. ஆனா எனக்கு வேலை இருக்கு, அதான் மேற்கொண்டு பண்ண முடியலை ன்னு சொன்னாரு! சி எம் மே கேட்டு முடியாதுன்னு சொல்றதுக்கு ஒருத்தர் நாட்ல இருக்காருன்னா அது சோ தான் என்று ஒரு போடு போட்டார்! அதைக் கேட்ட சோ தலையில் அடித்துக் கொண்டது ஹை லைட்! ஜெ இருக்கும் மேடையில் என் நண்பர் கலைஞர் என்று ரஜினி பேசுகிறார். இதிலிருந்து அவர் எதையும் தயார் செய்து கொண்டு வருவதில்லை. அங்கு அப்போது என்ன வருகிறதோ அதை பேசி விடுகிறார் என்று தெரிகிறது. தான் வித்தியாசமாய் இருப்பதால், எம் எஸ் வி தனக்கு முதலில் குரல் கொடுத்தார் என்றார். இந்த மேடையில எல்லாரையும் விட நான் தான் ஜூனியர், அவர்களுக்கே சொல்ல வார்த்தை இல்லைன்னு சொல்றப்போ, நான் என்ன சொல்ல முடியும் என்று முடித்துக் கொண்டார். 

பிறகு ஜெ சிறப்புரை ஆற்றினார். உண்மையிலேயே சிறப்பாய் இருந்தது. அவருடைய கணீர் குரலில் எம் எஸ் வி பற்றியும், ராமமூர்த்தி பற்றியும் தன்னுடைய அனுபவங்கள் கலந்து சொல்லி முடித்தார். அவர்களின் பெயரை பத்மா விருதுக்காக ஏற்கனவே பரிந்துரைத்ததாகவும், அதை மத்திய அரசு செவி சாய்க்கவில்லை என்றும், தான் சொன்னால் நடக்கும் காலம் வரும், அப்போது கண்டிப்பாய் உங்களுக்கு அந்த விருதை வாங்கித் தருவேன் என்றும் சூளுரைத்தார். பிறகு ஜெய டிவி ஊழியர்களுக்கு சம்பள உயர்வையும் [30 முதல் 40%!] பல வித சலுகைகளையும் அறிவித்தார். அவரே தயாரித்த எம் எஸ் வியின் சிறந்த பாடல்கள் கச்சேரியை தானும் கேட்டு ரசிக்கப் போவதாய் சொல்லி முடித்துக் கொண்டார். 

எம் எஸ் வி அவர்கள் ஏற்புரையை தன்னுடைய வழக்கமான சுருக்கமான பாணியில் முடித்துக் கொண்டார். 

பிறகு கச்சேரி தொடங்கியது. ஒய் ஜி மகேந்திரா "நெஞ்சத்தை அள்ளிக் கொஞ்சம் தா" பாடலுக்கு அருமையாய் விசிலடித்தார். அவரின் நெஞ்சத்தில் இருவருக்கு நிரந்தர இடம், ஒன்று நடிகர் திலகம் இன்னொன்று எம் எஸ் வி, ராமமூர்த்தி என்றார். [நாகேஷ் எங்கே சார்?] ஆமாம், இவரும் இளமையாய் தான் இருக்கிறார். இவரை ஏன் மார்க்கண்டேயன் என்று அழைப்பதில்லை? திரையுலக மார்க்கண்டேயனும் [சிவகுமார்] கச்சேரிக்கு இடையில் அவருடைய வழக்கமான பாணியில் சுருக்கமாய் பேசி விட்டுச் சென்றார். ஜெ வை அவர் அம்மா என்று அழைக்காமல் "எங்கள் திரையுலக சகோதரி" என்று அழைத்தது சற்று ஆறுதலாய் இருந்தது! அவர் பேசும்போது அவருடைய ஞாபக சக்தியை பறைசாற்றும் விதமாக அவர் கூறும் சில விஷயங்கள் அலுப்பு தட்டுகிறது. இந்த நாள், இந்த நேரத்துல இந்த கலர் சட்டை போட்ருந்தேன், இந்த ஹோட்டல்ல சாப்டேன் என்ற ரேஞ்சில் படுத்துகிறார். போதும் சார்!

பி சுசீலாவை மாலை பொழுதின் மயக்கத்திலே பாடலை பாட அழைத்தார்கள். தங்கப் பதக்கத்தால் ரொம்பவே உருகி விட்டார் என்று நினைக்கிறேன். உளறு உளறு என்று உளறினார். பாடலை அருமையாய் பாடினார். என்ன குரல் வளம் அவருக்கு! ஏ எல் ராகவன் இன்னும் அருமையாய் பாடுகிறார். பழைய பாடகர்களின் குரலில் ஜெயா டிவியில் பாடும் பாடகர்கள் மிக அருமையாய் பாடினார்கள். 

டி எம் எஸ், பி பி எஸ் போன்றோர்கள் மிகவும் தளர்ந்து விட்டார்கள். மேடையில் ஏறவே முடியவில்லை. அவர்களை படுத்தி மேலே அழைத்து வந்து பதக்கம் பெறச் செய்கிறார்கள். ஜெ அவர்களுக்கும் அம்மா தானே, பிள்ளைகள் மேல் பாசமாய் அவர்களே கீழே வந்து கொடுக்கலாமே? நான் பார்த்த வரை ஜெ வை பார்த்தால் ஸ்ட்ரிக்ட் எச் எம் ரேஞ்சுக்கு எல்லோரும் கை கட்டி வாய் பொத்தி நிற்கிறார்கள். அவரை வைத்து இயக்கிய பாலச்சந்தர் அப்படி வணக்கம் போடுகிறார். அவர்கள் வயதையும் மீறி ஒரு பதவிக்கு இத்தனை அடிபணிவது அசிங்கமாய் இருக்கிறது. தமிழ்நாட்டில் தான் இப்படி எல்லாம் நடக்கும்!

திரும்பி வரும்போது நான் போட்டு போன குடை அப்படியே இருந்தது! தமிழ்நாட்டில் இப்படியும் நடக்குமா? 

மற்றுமொரு சுதந்திர தினம். வழக்கமான கொடியேற்றல்கள். சம்பிரதாயமான கொண்டாட்டங்கள். புளித்துப் போன அரசியல்வாதிகளின் உறுதி மொழிகள். மேடைப் பேச்சுக்கள், போலி பெருமிதங்கள்! சுதந்திரம் அடைந்து அறுபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இன்னும் நாட்டில் அருபத்தைந்தாயிரம் பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. எதை நினைத்து சுதந்திரத்தை கொண்டாடுவது? அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளாய் வளரும் நாடுகளில் பட்டியலில் தான் இருக்கிறோம். ஒரே முன்னேற்றம் முப்பது கோடி இருந்த மக்கள் தொகை நூற்றி இருபது கோடி ஆகியிருக்கிறது.

நான் அரசியல்வாதிகளை குற்றம் சொல்ல மாட்டேன். நாட்டின் இந்த நிலைக்கு நாம் தான் காரணம். நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் தான் காரணம். நேர்மையாய் மனசாட்சிக்கு கட்டுப்பட்டு எத்தனை பேர் வாழ்கிறோம்? எல்லாவற்றிலும் ஒரு அலட்சியம், பொறுப்பின்மை, களவாணித்தனம். சுயஒழுக்கம் என்பது மருந்துக்கும் கிடையாது. அரசியல்வாதிகளை சொல்ல நமக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? நமக்கு அளிக்கப்பட இடத்தில் நாம் என்ன தப்பு செய்ய  முடிகிறதோ, அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட இடத்தில் அவர்கள் அதை செய்கிறார்கள். 

தவறு என்பது தவறிச் செய்வது
தப்பு என்பது தெரிந்து செய்வது
தவறு செய்தவன் திருந்தப் பாக்கணும்
தப்பு செய்தவன் வருந்தி ஆகணும்

காலங்காலமாக சினிமா பாடல்களை பாடி வருகிறோம். ஆனால் அதிலிருந்து நம் வாழ்க்கைக்கு என்ன எடுத்துக் கொண்டோம்? மேடைக்கு மேடை காந்தி, காமராஜர் பிறந்த நாடு என்று பீற்றிக் கொள்கிறோம். அவர்களின் வாழ்வியல் தத்துவமான "எளிய வாழ்க்கை, உயரிய சிந்தனை" என்றைக்காவது கடைபிடித்திருப்போமா? பொய் சொல்லாமல் நம்மால் ஒரு நாள் வாழ முடியுமா? தவறு செய்தால் மன்னிப்பு கேட்கும் திடம் நமக்கு இருக்கிறதா? இருக்கிறாரா இல்லையா என்று தெரியாத கடவுளுக்கு செய்யும் செலவுகளில் கொஞ்சம் நம் கன் முன்னே ரத்தமும் சதையுமாய் இருக்கும் மனிதனுக்கு நாம் செய்வோமா? 

நாட்டில் சாதி மத சண்டைகள் ஒழியவில்லை. இன்றும் எங்கோ ஓர் இடத்தில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த ஒருவருக்கு அநீதி இழைத்து கொண்டு தான் இருக்கிறோம். இன்று ஒரு படி மேலே போய், கெளரவக் கொலைகள் வரை வந்து விட்டோம்!

என்று ஒரு பெண் தன்னந்தனியாய் கழுத்து நிறைய நகைகளுடன் இரவு பனிரெண்டு மணிக்கு தெருவில் தனியாய் நடக்க முடிகிறதோ, அன்று தான் உண்மையான சுதந்திரம் அடைகிறோம் என்று காந்தி சொன்னார். கழுத்து நிறைய நகைகளை விடுங்கள், இரவு பனிரெண்டு மணி கூட விடுங்கள், ரோட்டில் ஒரு பெண் தனியாய் நடக்க முடிகிறதா? பத்து இருபது பேர் குடித்து விட்டு ஒரு பெண்ணை நடு ரோட்டில் வன்கொடுமை செய்கிறார்கள். அதை வீடியோ எடுத்து இணையம் எங்கும், தொலைக்காட்சியில் அத்தனை சானல்களிலும் ஒளிபரப்புகிறார்கள். என்ன அநியாயம் என்று நாமும் ஒன்று விடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம், பிறகு இந்த நாட்டை திருத்த முடியாது என்று சானலை மாற்றி விடுகிறோம். காந்தி சொன்ன சுதந்திரம் எங்கே? 

வறுமை ஒழியவேயில்லை. இன்றும் நாற்பது சதவிகிதம் இந்தியர்கள் நாளைக்கு $1.25 குறைவான வருமானம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  ஒரு நாளைக்கு சராசரி வருமானமே முப்பத்திரண்டு ரூபாய் இருந்தால் அவர் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழ் வர மாட்டார் என்று நாகூசாமல் சொல்கிறார்கள்.

இன்று செய்தித்தாளை படிப்பது போன்ற ஒரு மனச் சோர்வு கிடையாது. செய்தித்தாளை படித்து நம் நாளை துவக்க முடியுமா? ஒவ்வொரு செய்திகளையும் படித்தால் ரத்தக்கொதிப்பே வந்து விடும். ஒரு பக்கம் வெள்ளம் வந்து வாழ்வியல் பாதித்தது என்று செய்தி. அடுத்த பக்கத்தில் தண்ணீர் இல்லாமல் விவசாயம் பாதித்தது, பஞ்சத்தில் இத்தனை பேர் இறந்தார்கள் என்று அஞ்சலி! என்ன ஒரு வேடிக்கை?

உழவர்களை முழுவதுமாய் புறக்கணித்து விட்டோம். விவசாயம் முற்றிலும் அழிந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் வயலுக்கு வாங்கிய பாலிடாயில் தான் இன்று அவர்களுக்கு கடைசி உணவாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. விவசாயிகளை புறக்கணித்த எந்த தேசம் உருப்படும்?

நான் ஒரு இந்தியன் என்பதில் பெருமை கொள்கிறேன் என்று மார் தட்டும் அதே சமயத்தில் பக்கத்து மாநிலத்துடன் அடித்துக் கொள்கிறோம். அந்த இந்தியன் என்ன ஆனான் என்று தெரியவில்லை. 

எங்கும் லஞ்சம் விரவிக் கிடக்கிறது. நாட்டில் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு ரேட் இருக்கிறது. வொயிட்ல இத்தனை ப்ளாக்ல இத்தனை என்று நாகூசாமல் பேசிக் கொள்கிறோம்.  நான்கு வயதுக் குழந்தை ஸ்ருதிக்கு சாக வேண்டிய வயதா?

மிதக்கும் சொர்க்கம் என்று சொல்லிச் சொல்லி ஒரே ஒரு சொர்கத்தை வைத்துக் கொண்டு நாட்டையே தீவிரவாதம் என்ற பெயரில் நரகமாகிவிட்டோம். 

மக்களாட்சி என்று பெயருக்கு தான் சொல்கிறோமே தவிர, மன்னராட்சியை போல் வாரிசு அரசியல் தான் எங்கும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நாம் பார்ப்பது, கேட்பது, படிப்பது அத்தனையும் அவர்கள் குடும்பச் சொத்தாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்வதை தான் நாம் பார்க்க, கேட்க, படிக்க வேண்டி இருக்கிறது. 

கல்விமுறையை பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். நம் குழந்தைகள் என்ன படிக்கிறார்கள்? அவர்கள் நல்லவர்களாக, நாலு பேருக்கு உதவுபவர்களாக வளர்கிறார்களா?  நம் குழந்தைகளை அறிவுக் குருடர்களாக அல்லவா வளர்த்து வருகிறோம். கசடற கற்பதை விடுங்கள், என்ன கற்கிறோம் என்றே தெரியாமல் மதிப்பெண் ஒன்றையே நோக்கி ஓடும் கடிவாளம் கட்டிய குதிரைகள் ஆகிவிட்டன நம் குழந்தைகள். குழந்தைகள் நம்மை பார்த்து தான் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். நான் ரெட்டை மதிக்காமல் சிக்கனில் க்ராஸ் செய்தால் நாளை அவன் எப்படி அதை மதிப்பான்? அப்போது வருங்கால இந்தியா எப்படி இருக்கும்?

நூற்றி அறுபத்தைந்தாவது ஆண்டு சுதந்திர தின கொண்டாட்டங்கள் என்று சம்பிரதாயமாக இருக்கும்! வேறு என்ன சொல்ல? 

தினமும் குளிக்கிறேன்; ஆக்ஸ் டியோடரண்ட் தான் உபயோகிக்கிறேன்.
வேற்று கிரக பெண்கள் வேண்டாம்...
பக்கத்து வீட்டு பெண் கூட அருகில் வர மாட்டேன் என்கிறாள்.
ம்ம்ம்...அழகாய் இருக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது...

"சரி" என்றோம்
பிறகு "ஓகே" என்றோம்
இப்போது "சரி ஓகே" என்கிறோம்
கவனித்தீர்களா?

புள்ளை பெறும் வரை புதுப்பொண்டாட்டி - 
சீட்டின் பாலிதீன் கவர் கிழியும் வரை புதுக் கார்

ஏதோ இனிமேல் சிக்னல் பச்சையே கட்டாது
என்பது போல் தூரத்திலேயே பச்சையை பார்த்தவர்கள் 
எல்லோரும் வண்டியை விரட்டுகிறார்கள்

எண்பதுகளில் வந்த ரஜினி படங்களில் அவர் 
ஆடும் நடனமாடும் படங்களைப் பார்த்தால்
சீக்கிரம் ஆடி விட்டு அடுத்த ஷூட்டிங்குக்கு போகணும்
என்கிற அவசரமே எனக்குத் தெரிகிறது :-)

முகப்புத்தகத்தில் தமிழ் பழமொழிகளை இந்த காலத்துக்கு ஏற்ப மாற்றி எழுதியிருந்தார்கள். மிகவும் ரசித்தேன். உங்கள் பார்வைக்கு சில:

ஒரு பானை சோத்துக்கு - ஒரு குண்டா சாம்பார்
தம்பி உடையார் - அண்ணன் செட்டியார்!
தோல் கொடுப்பான் - கறிக்கடை பாய்!
ஊரார் புள்ளைய நீ ஊட்டி வளத்தா - உன் பொண்டாட்டி உன்னை சந்தேகப்படுவா..
நல்ல மாட்டுக்கு - அஞ்சு கிலோ புண்ணாக்கு
காற்றுள்ள போதே தூங்கி விடு - கரண்ட் போனா தூக்கம் வராது!

இதை படிச்சுட்டு நம்ம கை சும்மா இருக்குமா? ஆனா, இதை ரசிக்க உங்களுக்கு கீழ் கண்டவற்றின் சரியான பதிப்பு தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். எல்லாம் பிரபலமானவை தான், தெரியும் என்று நம்புகிறேன்!

பசி வந்தால் - கொட்டிக்கோ
ஐந்தில் வளையாததை - அனாவசியமா வளைக்காதே
கந்தலானாலும் - ஜீன்ஸ் பேன்ட்
கூழானாலும் - ராவா குடி
ஆழமறியாமல் - தூர் வாராதே
விரலுக்கேத்த - மோதிரம்
வீட்டை கட்டி பார் - ஈ எம் ஐ கட்டிப் பார்
மரத்தை வச்சவன் - அதை வெட்டி பிளாட் கட்டுவான்
பெத்த மனம் பித்து - அஞ்சும் அஞ்சும் பத்து
சின்ன மீனை போட்டு - கொழம்பு வை மொதல்ல
இக்கரைக்கு அக்கரை - டார்க் பச்சை


எல்லோரும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
என் அழைப்புக்கு யாரும் செவி சாய்க்கவில்லை
ஒருவேளை ஒடுபவர்களில் யாராவது நின்று
என்னை அழைக்கக் கூடும்
நானும் ஓட ஆரம்பிக்க வேண்டும்
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
சில சமயங்களில் எதுவுமே செய்யத் தோன்றுவதில்லை
இந்தக் கவிதையை போல



தமிழ் ஸ்டூடியோ, தமிழ் சினிமாவின் நூற்றாண்டை கொண்டாடும் வகையில் ஒவ்வொரு மூன்றாம் சனிக்கிழமையும் அரிய, உலகத் தரம் வாய்ந்த இந்திய  திரைப்படங்களை திரையிட்டு அதைப் பற்றி கலந்துரையாடுகிறார்கள். அதன் சார்பாக சென்ற வாரம் ஜான் அப்ரஹாம் இயக்கிய அக்ரஹாரத்தில் கழுதை திரைப்படத்தை பெரியார் திடலில் உள்ள மணியம்மையார் அரங்கத்தில் திரையிட்டார்கள்.

ஆதரவில்லாத ஒரு குட்டிக் கழுதைக்கு ஒரு பிராமண கல்லூரி  பேராசிரியர் அடைக்கலம் கொடுக்கிறார். அதனால் அவருக்கு கல்லூரியில் அனைவரும் கேலி பேசுகின்றனர். கல்லூரி முதல்வர் அவரை கூப்பிட்டு கண்டித்து கழுதையை ஒழித்துக் கட்டுமாறு கூறி விடுகிறார். இரண்டு நாட்கள், லீவு கொடுத்தால் நான் என் கிராமத்தில் விட்டு விடுகிறேன் என்று சொல்லி அனுமதி பெறுகிறார். தன் கிராமத்தில், ஒரு அக்ரஹாரத்தில் உள்ள தன் வீட்டில் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு ஊமைப் பெண்ணின் பொறுப்பில் அதை விட்டு விட்டு வந்து விடுகிறார்.

அந்த அக்ரஹாரத்தில் இருக்கும் சில விஷமம் பிடித்த சிறுவர்கள், அந்த கழுதையை படாத பாடு படுத்துகிறார்கள். யாகம் நடக்கும் வீட்டுக்குள் அனுப்பி விடுவது, பெண் பார்க்கும் வீட்டுக்குள் அனுப்பி வைப்பது, வயதானவர் நடக்கும் பாதையில் குறுக்கே விட்டு, அவர்களை விழச் செய்வது என்று பல வித விஷமம் செய்து விட்டு, பழியை கழுதையின் மேல் போடுகிறார்கள். அங்கு இருக்கும் பிராமணர்களும் பேராசிரியரின் வீட்டுக்கு வந்து குற்றப்பத்திரிக்கை வாசிக்கிறார்கள். இதனிடையில், அந்த ஊமைப்  பெண் ஒருவனின் ஆசைக்கு இணங்கி கருவுருகிறாள். விடுப்பில் வரும் பேராசிரியர் கழுதையை காணாமல் ஊமைப் பெண்ணிடம் கேட்க, எல்லோரும் சேர்ந்து அதை வண்ணானிடம் கொடுத்து விட்டார்கள் என்று அவள் சொல்கிறாள். அவளுடன் சென்று வண்ணானை கண்டு பிடித்து, கழுதையை திருப்பிப் பெற்றுக் கொள்கிறார் பேராசிரியர். மறுபடியும் கழுதை ஊமைப் பெண்ணின் பொறுப்பில் வருகிறது.

சில மாதங்கள் கழித்து ஊமைப்பெண்ணுக்கு குழந்தை இறந்தே பிறக்கிறது. இறந்த குழந்தையை ஊமைப் பெண்ணின் தாய் கோயில் வாசலில் வீசி விடுகிறாள். அதிர்ச்சி அடைந்த பிராமணர்கள் என்னவென்று அவளிடம் விசாரிக்க, தனக்கு ஒன்றும் தெரியாது இந்தக் கழுதை தான் அப்படி செய்திருக்கும் என்கிறாள். பொறுமையை இழந்த பிராமணர்கள் அந்தக் கழுதையை கொல்வது என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். ஆட்கள் அமர்த்தி கழுதையை மலை உச்சியில் கொண்டு சென்று அடித்துக் கொன்று  விடுகிறார்கள்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தக் கழுதையின் உருவம் பிராமணர்களின் கண்ணுக்கு அடிக்கடி தெரிகிறது. கழுதையின் ஆத்மா அங்கு அலைந்து கொண்டிருப்பதாக அனைவரும் பயப்படுகிறார்கள். இதனிடையில் பேராசிரியரின் தம்பி மனைவி வெகு நாட்கள் கழித்து கருவுருகிறாள். ஒரு பிராமணரின் காணாமல் போன பையன் திரும்பி வருகிறான். இதையெல்லாம் வைத்து அது ஒரு தெய்வீக கழுதை, அதை கொன்றது பாவம் என்றும், அதற்கு ஒரு கோயில் கட்டுவது என்றும் முடிவெடுக்கிறார்கள்.  

ஊமைப் பெண் குழந்தையையும், கழுதையையும் ஒருசேர இழந்த சோகத்தில் பித்துப் பிடித்துத் திரிகிறாள். ஊருக்கு வரும் பேராசிரியர் விஷயம் கேள்விப்பட்டு, ஊமைப் பெண்ணுடன் மலையுச்சிக்குச் சென்று அந்த கழுதையின் மண்டை ஓட்டை எடுத்து ஒரு மனிதனின் இறப்புக்கு பறை அடித்து என்ன மரியாதை செய்வார்களோ அத்தகைய இறுதி மரியாதை செய்கிறார். அந்த அக்ரஹாரம் தீப்பற்றி எரிகிறது. அதை ஆவேசத்துடன் பேராசிரியரும் ஊமைப்பெண்ணும் பார்ப்பதாக படம் நிறைவடைகிறது!

பதினாறு வயதினிலே வந்த சமயத்தில் வந்த படம் இது. தேசிய விருதுக்காக அந்தப் படத்துடன் போட்டியிட்டு இந்தப் படம் வென்றிருக்கிறது. ஒரு ஆர்ட் பிலிமுக்கே உரிய அமைதியான, பின்னணி இசை அதிகம் இல்லாத, தோய்ந்த நடை படம் முழுதும் இருக்கிறது. இந்தப் படத்தின் பெயரை நான் பல ஆண்டுகளாக கேட்டிருக்கிறேன். அப்போது வந்த தமிழ் படங்களில் இருந்து இது நிச்சயம் வித்தியாசப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் காலகட்டத்துக்கு இது ஒரு நல்ல முயற்சி தான். ஆனால், நான் எதிர்பார்த்துப் போயிருந்த அளவுக்கு படம் இல்லை என்பது தான் உண்மை.

அக்ரஹாரத்தில் கழுதை வந்தால் என்ன ஆகும்? இது தான் படத்தின் கதை. கழுதை என்பது இங்கு ஒரு குறியீடு, உயர்ந்த சாதியினர் மத்தியில் தாழ்ந்த சாதியினர் நடத்தப்படும் விதத்தை இயக்குனர் எடுத்தியம்புகிறார் என்றெல்லாம் நான் படம் பார்க்கவில்லை. அது எனக்கு ஒரு கழுதை தான். குட்டியாய் இருக்கும்போது கழுதையும் அழகு தான் என்று சொலவாடைக்கு ஏற்ப அந்தக் குட்டிக் கழுதை ஜோராய் இருந்தது. ஒவ்வொரு முறை அதை அழைத்துப் போய் விஷமம் செய்யும் போதும், அவர்கள் பின்னால் தலையாட்டிக் கொண்டே போகும் அதை பார்த்தால் பரிதாபமாய் இருந்தது. ஒரு வாய் இல்லா ஜீவனை இப்படி எல்லாம் வதைப்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை. யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் செய்யாமல் எல்லா பலி பாவங்களையும் அது ஏற்றுக் கொள்கிறது. அத்தனை பலி பாவங்கள் அதன் தலையில் சுமத்தப்பட்டது கூடத் தெரியாமல், அநியாயமாய் அடிபட்டுச் சாகிறது. எதிர்க்கத் துணியாத ஒரு ஜீவனிடம் இத்தகையை செயலை செய்வது எத்தனை ஈனமான செயல்? மனிதன் தான் எத்தனை குரூரமான குணம் கொண்டவனாக இருக்கிறான்.

வெங்கட் சுவாமிநாதன் திரைக்கதை எழுதி இருக்கிறார். ஜான் ஆபிரஹாம் இயக்கி இருக்கிறார். ஜான், அப்படியே திரைக்கதையை படமாக்காமல், அதில் இருந்து நிறைய்ய மாற்றி எடுத்தார் என்கிறார்கள்.அப்போது தமிழ் சினிமா ரசிகர்களின் ரசனை மீதும் அறிவின் மீதும் அவர்களுக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லை போலும்! அந்த விஷமக் காட்சிகள் ஒரு உதாரணம். பேராசிரியரின் வீட்டுக்கு வந்து உங்க கழுதை இன்னைக்கு என்ன செய்தது தெரியுமா? என்று அத்தனையும் சொல்லி விட்டு, அதையே காட்சியையும் காட்டுகிறார்கள். சினிமா என்றால், காட்ட வேண்டும், சொல்லக் கூடாது! அது தான் நல்ல திரைக்கதை உக்தி. இந்த படத்தில், முதலில் எல்லாவற்றையும் வசனமாய் சொல்லி விட்டு, எதற்கும் காட்சியும் இருக்கட்டும் என்று காட்டுகிறார்கள். அது சற்று எரிச்சலாய் இருந்தது.

படத்தில் சில விஷயங்கள் புரியவில்லை. பேராசிரியர் பாரதி புத்தகங்களை படிக்கிறார், சே வின் புத்தகங்களை படிக்கிறார். ஆனால் ஆமடா, நான் அப்படித் தான் வளர்ப்பேன் என்று சொல்லவில்லை.     யாரிடமும் மல்லுக்கு நிற்கவில்லை. அந்த ஊமைப் பெண் தவறான வழியில் கருவுற்றாள், யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அந்தப் பெண்ணின் கதாப்பாத்திரம் எதற்கு? கழுதையை வைத்து எப்படி விஷமம் செய்து பழியை அதன் மேல் போடுகிறார்களோ, அதே போல் அந்தப் பெண்ணை நாசம் செய்து விட்டு, அவளையும் பழிக்கிறது சமூகம் என்று சொல்ல வருகிறார்களா? புரியவில்லை. அப்படி இல்லையென்றால்,அவள் ஏன் கடைசியில் அத்தனை ஆவேசமாக இருக்கிறாள்? திடீரென்று ஆக்ராஹாரம் தீப்பிடித்து எறிவது எப்படி?

என் கூட வந்த நண்பர் ஒரு கருத்தை சொன்னார், மனிதர்கள், தானே நடக்கும் ஒரு சாதாரண செயலுக்கு அவர்களுக்கேற்றவாறு குறிப்பேற்றிக் கொண்டு திண்டாடுகிறார்கள் என்றார். கழுதை அங்கு வந்தது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு. அது பொல்லாத கழுதை என்றும், அதை அடித்துக் கொன்ற பிறகு அது ஒரு தெய்வீக கழுதை என்றும் பிதற்றுவது ஒரு உதாரணம். அது ஒரு நல்ல கருத்தாய் எனக்குப் பட்டது.

படம் முடிந்த பிறகு கலந்துரையாடலிலும் இதே போன்ற விமர்சனங்களே எழுந்தன.நிகழ்ச்சி நிறைவுற்றதும் நான் தமிழ் ஸ்டூடியோ அரூணிடம் ஜெயகாந்தனின் "உன்னைப் போல் ஒருவன்" படத்தை திரையிட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். அது கிடைப்பது அரிது என்றும் முயற்சி செய்வதாகவும் சொன்னார். நல்ல ஒரு மாலைப் பொழுதுக்கு நன்றி நண்பர்களே!





ராஜேஷ் கண்ணா. ஹிந்தி சினிமாவின் முடி சூடா வசூல் மன்னன். மேலுள்ள படத்தை பாருங்கள், எவ்வளவு ஸ்மார்டாக இருக்கிறார்! பெரும்பாலோர் ராஜேஷ் கன்னாவை ஆராதனாவில் தான் பார்த்திருப்பார்கள். நானும் அப்படித் தான். நான் பள்ளியில்/கல்லூரியில் படிக்கும்போது வெள்ளிக்கிழமை, சனிக்கிழமை டீடீயில் ஹிந்தி படங்கள் போடுவார்கள். அப்போது தான் பார்த்ததாய் ஞாபகம். அந்தப் படத்தின் பாடல்கள் அந்தக் காலத்தில் மிகப் பிரபலம் என்றும், அந்தப் படத்தை தொடர்ந்து தமிழ் நாட்டு மக்களும் தமிழ் பாடல்களை மறந்து ஹிந்தி பாடல்களையே கேட்க ஆரம்பித்து விட்டார்கள் என்றும், அப்போது தான் ஒரு புது வெள்ளமாய் இளையராஜா வந்து தமிழ் மக்களை தமிழ் பாடல்களுக்கு மறுபடியும் இழுத்து வந்தார் என்றும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்! அது வேறு கதை...

என்ன சொன்னாலும், ஆராதனாவில் பாட்டுக்கள் அத்தனையும் அற்புதமான பாடல்கள் தான். சொல்லப் போனால் ராஜேஷ் கண்ணாவின் பல பாடல்கள் ஹிட் பாடல்களே! கிஷோர் குமாரின் ஹிட்ஸ் எந்த நடிகர் என்று தெரியாமல் கேட்டதுண்டு. இன்று யு ட்யுபில் பார்த்தால் அதில் முக்கால்வாசி பாடல்கள் ராஜே கண்ணாவின் பாடல்கள் தான்! அப்படி அமைந்திருக்கிறது!


ராஜேஷை நினைக்கும் பொது எனக்கு ஞாபகம் வருவது ஆராதனாவை விட "கடி பதங்" தான்! அதே மாதிரி டீடீயில் ஒரு வெள்ளிக்கிழமை இரவுப் படமாய் அதை ஒளிபரப்பினார்கள். நான் அப்போது பனிரெண்டாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்தேன். [டேய், நீ இப்போ வரை அவ்வளவு தானே படிச்சுருக்கே என்று கலாய்க்க வேண்டாம்!...] மறுநாள் எனக்கு கணக்கு பரீட்சை இருந்தது. வேண்டா வெறுப்பாய் கணக்கு போட்டு பார்த்துக் கொண்டே அந்தப் படத்தை பார்த்தேன். இன்று வரை அந்தப் படத்தையோ, பாடலையோ பார்க்கும்போது எனக்கு அந்த கருமம் பிடித்த கணக்கு பரீட்சை ஞாபகம் வந்து விடும்! "ப்யார் தீவானா ஹோத்தா ஹைன்" அற்புதமான பாடல்...அப்போது படித்த கணக்கு ஒன்று கூட ஞாபகம் இல்லை, ஆனால் அப்போது கேட்ட அந்தப் பாடல் இன்று வரை பாடிக் கொண்டிருக்கிறேன்.


அவரின் படங்களை நான் அதிகம் பார்த்ததில்லை. அவரின் ஆனந்த் எனக்கு மிகவும் பிடித்தது. ரிஷிகேஷ் முகர்ஜியை எனக்கு எப்போதும் பிடிக்கும். ஒரு எளிமையான கதையை மிக அழகாய் படம் பிடிக்க கூடியவர். அவருடைய படங்கள் பெரும்பாலும் FEEL GOOD MOVIES தான். அதில் ராஜேஷ் கண்ணாவின் பாத்திரம் மிகவும் அற்புதமான பாத்திரம். அதில் அமிதாப்பை அவர் "பாபுமுஷாய்" என்று அழைப்பார். அது அழகாய் இருக்கும். அதை ரிஷிகேஷ் அவர்கள் ராஜ்கபூரை மனதில் வைத்து வடித்த கதாபாத்திரமாம். அவரை அவர் அப்படி அழைப்பது தான் வழக்கமாம். 


ஆனந்த் என்ற கதாப்பாத்திரம் ஒரு கொடுமையான நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு தன் இறுதி நாட்களை எண்ணிக் கொண்டிருக்கும். வாழ்வின் அத்தனை நம்பிக்கைகளையும் இழந்து விட்ட டாக்டரிடம் [அமிதாப் பச்சன்] வந்து சேர்வார் ஆனந்த். மரணத்தை எதிர் நோக்கிக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன் வாழ்வை எவ்வளவு கொண்டாடுகிறான் என்பதை அந்த டாக்டர் பாத்திரம் அவனிடம் இருந்து கற்றுக் கொள்ளும். மிக அருமையான படம். இதை தமிழில் மொழி பெயர்க்கலாம்..இந்தக் காலத்துக்கு பொருந்துமா தெரியவில்லை...


அதில் ஆனந்த் டாக்டரிடம் சொல்லும் வசனம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.


நீங்கள் எழுபது ஆண்டுகள் வாழ்வீர்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். நான் ஆறு மாதம். எழுபது ஆண்டுக்கும் ஆறு மாதத்துக்கும் என்ன பெரிய வித்தியாசம், மரணம் ஒரு கணம் தானே? இந்த ஆறு மாதமும் நான் லட்சக்கணக்கான கணங்களை வாழப் போகிறேனே..அதற்கு என்ன சொல்வீர்கள். பாபுமுஷாய், வாழ்க்கை பெரிதாய் இருக்க வேண்டும், நீளமாய் அல்ல! வாழும் வரை வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறேன், மரணம் இல்லை; செத்து விட்டால் நானே இல்லை. பிறகு என்ன பயம்?


பிறகு ஒரு அழகான கவிதை உண்டு படத்தில்...


மரணமே நீ ஒரு கவிதை
கவிதை எனக்கு வாக்களித்திருக்கிறது,
நிச்சயம் அது எனக்குக் கிடைக்குமென்று...
[நான் மட்டமாய் மொழி பெயர்த்திருக்கிறேன்..கவிதை நல்ல கவிதை!]

ராஜேஷ் கண்ணா தொடர்ந்து பதினைந்து படங்கள் ஹிட் கொடுத்தவராம். நினைத்துப் பார்க்க முடிகிறதா? இவரின் ரொமாண்டிக் பாணி அலுத்துப் போய் தான் சலீமும் ஜாவேதும் ஒரு கோபமான இளைஞன் பாத்திரத்தை வடிவமைத்தார்கள் என்று சொல்கிறார்கள். முதலில் அந்தப் பாத்திரத்தை இவரைத் தான் செய்யச் சொன்னார்களாம், இவர் மறுத்ததும் அமிதாப்பிற்கு அடித்தது அதிர்ஷ்டம்!

 ராஜேஷை விட எனக்கு அமிதாப்பை மிகவும் பிடிக்கும். ரஜினியை பிடித்தவனுக்கு  
அமிதாப்பை  பிடிப்பதில் ஆச்சர்யம் இல்லை. இவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து நடித்த "நமக் ஹராம்" பார்த்தேன். அதே ரிஷிகேஷ் முகர்ஜி படம். அழகான கதை. அந்தக் கால படங்களின் கதைகளை நாம் இரண்டே சீனில் யூகித்து விடலாம். ஆனாலும் நான் ரசித்து பார்த்தேன். இந்தப் படத்தை பார்க்கும் போது, ராஜேஷை விட, அமிதாப் வெகு இயல்பாக நடிப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது. ஒரு வேளை நான் அமிதாப்பை கூடுதலாக ரசிப்பதால் இருக்கலாமோ என்னமோ...யோசித்து பார்க்கிறேன், தான் அவ்வளவு உயரத்தில் இருக்கும்போது, தன்னை விட உயரமான ஒரு இளைஞனை படம் நெடுக தன்னுடன் வர ராஜேஷ் எப்படி சம்மதித்திருப்பார்? அவரும் யோசித்திருப்பாரா? தன்னுடைய கரிஷ்மாவை யாராலும் கொள்ளை கொள்ள முடியாது என்று நினைத்திருப்பாரா?

அமிதாப் தன்னுடைய வலைப்பதிவில் எழுதி இருக்கிறார். ராஜேஷ் கடைசியில் சொன்ன வார்த்தை...

"Time Hogaya hain, Packup!"

என்னுடைய யு டியுப் பாடல்களில் என்றும் ராஜேஷ் கண்ணாவின் பாடல்களுக்கென்று தனி இடம் இருக்கிறது...


அமைதியுடன் அவர் ஆத்மா உறங்கட்டும்!