Showing posts with label அரசியல். Show all posts
Showing posts with label அரசியல். Show all posts
வெள்ளிக் கிழமை கொஞ்சம் வேலை இருந்தது. அலுவலகத்திற்கு லீவு சொல்லிவிட்டு சாவகாசமாக எழுந்து பதினோரு மணி போல சலூனுக்கு சென்றிருந்தேன். அங்கு காத்திருந்த போது ஒரு ஃபோன். நான் தான் ஏ.ஈ. பேசுறேன். உங்ககிட்ட இருந்து மூணு மெயில் வந்துருக்கு, அதான் உங்களை நேர்ல பாத்து பேசிராலாம்னு வந்தேன். நான் இப்போ அம்பேத்கர் சாலைல தான் இருக்கேன். உங்களை பாக்க முடியுமா என்றார். என்னால் ஆச்சர்யம் தாங்க முடியவில்லை. இந்த சந்தர்ப்பத்தை விட்டால் பிடிக்க முடியாது என்று நினைத்து,அங்கேயே இருங்க, இப்போவே வர்றேன் என்று கிளம்பினேன்.

விஷயம் ஒன்றுமில்லை. தமிழ்நாடு அரசின் இணையதளத்தில் உள்ள புகார் பெட்டியில் மடிப்பாக்கம் ஏரியாவில் உள்ள சில பிரச்சனைகளை புகார் செய்திருந்தேன். [எத்தனை நாள் தான் நாமே புலம்பிக் கொண்டிருப்பது! கேட்டால் கிடைக்குதான்னு பார்க்கத் தான்!]

1. அம்பேத்கர் சாலை என்று தான் பேர், அம்பேத்கரையும் மறந்து விட்டார்கள், சாலையையும் மறந்து விட்டார்கள். சிமென்ட்டு சாலை போட்டால் காலத்துக்கும் நிலைக்கும் என்று சொல்கிறார்கள். அது தார் சாலையை விட முன்னமே பல் இளித்து விடுகிறது. வழி எங்கும் குண்டும், குழியும்! இதில் நடு நடுவே படிக்கட்டுகளை போல் வேகத்தடை வேறு! ஐய்யா, நல்ல சாலைக்குத் தான் வேகத்தடை தேவை! இங்கு சாலையே வேகத்தடையாய் இருக்கும்போது தனியாய் ஒரு வேகத்தடை எதற்கு? முதலில் ஒரு நல்ல சாலை வசதி வேண்டும்.
2. ஏரியாவை சுற்றி ஒரு நல்ல பூங்கா இல்லை. ஒரு நல்ல பூங்கா வசதி வேண்டும்.
3. அம்பேத்கர் தலையில் கொஞ்சம் முடி இருந்தது. ஆனால் அம்பேத்கர் சாலையை பார்த்தால் சாலையோரங்களில் மரங்களே இல்லாமல் மழுங்க மொட்டையடித்தது போல் இருக்கிறது. அதனால், அசோகர் சாலையில் மரங்களை நட்டதையே இன்னும் சொல்லிக் கொண்டிருக்காமல் சாலையின் ஓரங்களில் மரங்களை நட வேண்டும்!

மேல் சொன்ன புகார்கள் தான் நான் புகார் பெட்டியில் போட்டது. உங்களுக்கு ஒன்று தெரியுமா? தமிழக அரசின் இணையதளத்தில் நீங்கள் புகார் அளித்ததும், அதன் புகார் எண் உங்களுக்கு எஸ்.எம்.எஸ் வந்து விடும். அதை தொடர்ந்து அந்தப் புகாரின் தற்போதையை நிலை குறித்தும் உங்களுக்கு அப்டேட் வந்து கொண்டே இருக்கும். அந்த எண்ணை வைத்து நீங்கள் இணையதளம் போய் நம் புகாரின் நிலை என்னவென்று அறிந்து கொள்ளலாம். அப்படி, சென்ற வியாழக்கிழமை நான் அறிந்து கொள்ளும்போது, அது மடிப்பாக்கம் ஏ.ஈயின் பார்வைக்கு அனுப்பி வைக்கப் பட்டிருந்தது. அவரின் கைபேசி எண்ணும் அந்த புகார் தகவலோடு கொடுத்திருந்தார்கள். இவர் தான் இதற்கு உரியவர், இவரிடம் உங்கள் பிரச்னையை பேசிக் கொள்ளுங்கள் என்று நம் அரசாங்கத்தில் ஒருவரின் கைபேசி வரை கொடுப்பது சாதாரண விஷயமா? சந்தோஷம். இனிமேல் இவரை தொடர்பு கொண்டு விசாரிக்கலாம் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த என்னை அவரே கூப்பிட்டது ஆச்சர்யம் தானே? அதிலும், என் வீட்டுக்கு அருகில் நின்று கொண்டு கொஞ்சம் வாங்க சார், பேசுவோம் என்றவரை விடலாமா? தலைக்கு மேல் வேலையை அப்படியே போட்டு விட்டு இந்த தலை போகிற பிரச்சனைக்கு ஓடி வந்தேன். [இதுக்கு பேர் தான் நான் லீனியர் பதிவு! எப்படி?]

அந்த வேகாத வெயிலில் கர்சீப்பை துடைத்துக் கொண்டு அந்த பேக்கரியில் அவரை பார்த்தேன். ஆஹா, நம் நாடா இது என்று தோன்றியது! முதலில் பூங்காவிலிருந்து ஆரம்பித்தார். ராஜ ராஜேஸ்வரி நகரின் உள்ளே ஒரு பாழடைந்த பூங்கா ஒன்று இருந்தது [அதை பூங்கா என்று சொல்ல முடியாது, ஒரு காலி இடம்!] சில நாட்களுக்கு முன் அந்த இடத்தை சுற்றி தடுப்புச் சுவர் அமைக்கும் பணி ஆரம்பித்து இருந்ததை நான் கவனித்தேன். என்னடா இருந்தது இது ஒன்று தான், இதையும் ஃபிளாட் போட்டு வித்து விட்டார்களோ என்று எனக்கு பயம் வந்து விட்டது. அதை அவரிடம் கேட்டதற்கு, இல்லை சார், இதை நாங்க தான் சீரமச்சுட்டு இருக்கோம். குழந்தைகள் விழியாட வசதிகள் செய்யப் போறோம், புல் தரை எல்லாம் போட்டு ஒரு மாசத்துல பாருங்க சூப்பரா ஆயிடும் என்றார். சந்தோஷம் என்றேன்.

பிறகு மரங்கள் நடுவதை பற்றி பேசினோம். அவர் என்னிடம் "சார், மரம் நடுவதற்கு நல்ல இடத்தை பார்த்து கொடுங்கள், அது எங்களுக்கு உதவியாய் இருக்கும்" என்று கேட்டார். "அதுவுமில்லாமல், சாக்கடை லைனுக்காக ஒரு பக்கம் தோண்ட போறோம், அந்த பக்கம் இப்போ நடுறது சரியா இருக்காது" என்றார். "நீங்க மொதல்ல இந்த பக்கம் நட ஏற்பாடு செய்யுங்க, என்னால முடிஞ்ச உதவியை கண்டிப்பா  செய்றேன்" என்று நானும் மனமுவந்து சொன்னேன். "மரக் கன்றுகள் வந்ததும் உங்களுக்கு சொல்லி அனுப்புறேன், நீங்க தான் சார் மரம் வைக்கனும்னு சொல்லி இருக்கீங்க. கண்டிப்பா செய்வோம்" என்றார்.

பிறகு சாலையை பற்றி சொன்னதற்கு, தார் சாலைகளை அமைக்க அனுமதி கேட்டிருப்பதாகச் சொன்னார். அதற்கான வேலைகள் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு முன் குண்டு குழியை அடைப்பதற்கான பேட்ச் வொர்க் ஒரு மாதத்தில் செய்து முடிப்போம் என்று வாக்குறுதி அளித்தார். இப்படியாக அந்த இனிய சந்திப்பு முடிந்தது.

அவர் சொன்ன மாதிரி என்னை மறுபடியும் அழைப்பாரா, மேல் சொன்னவை எல்லாம் சொன்னபடி நடக்குமா என்றெல்லாம் எனக்குத் தெரியாது! ஆனால் ஒரு அரசாங்க அதிகாரி, தனக்கு வந்த புகாரை பற்றி புகார் அளித்தவரிடம் வீடு தேடி வந்து பேசுவது மிகப் பெரிய மாற்றமாகவே நான் கருதுகிறேன். இனிமேல் அவர் என்னை விட்டாலும், நான் அவரை விடுவதாயில்லை!  அப்படியே ஆள் மாறி போனாலும், இருக்கவே இருக்கிறது புகார் பெட்டி!

பதிவோட மெசேஜ் subtle ஆக வைக்கலாம்னு இருந்தேன். உங்களை நம்ப முடியாது. தமிழ்  மாதிரி உரக்க சொல்லிற வேண்டியது தான்! அதாகப்பட்டது, உங்கள் ஏரியாவில் கொசுத் தொல்லையா? மழை இல்லையா? குழாயில் காத்து வரவில்லையா? நீங்கள் தொடர்பு கொள்ள வேண்டிய முகவரி. [கொஞ்சம் முகப்புத்தகத்திலிருந்து வெளிய வாங்க பாஸ்!]

http://www.sp.tn.gov.in/ta/grievance


பெருங்குளத்தூர் இறங்கியதும் ஒரு விழுப்புரம் பேருந்து கண்ணில் பட்டது. மதுராந்தகம் பைபாஸ்? என்ற கேள்விக்கு நடத்துனர் தலை ஆட்டியதும் வண்டியில் ஏறி வழக்கம் போல் ஜன்னல் இருக்கையை தேடினேன். ஓட்டுனர் இருக்கையின் பின் உள்ள இருக்கையில் ஒரே ஒரு பையன் மட்டும் உட்கார்ந்திருந்தான். அவன் பின்னால் உள்ள இருக்கை காலியாய் இருந்தது. ஒரு மணி நேரம் நிம்மதியாய் காற்று வங்கிக் கொண்டே போகலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டு அமர்ந்தேன். முப்பத்தி இரண்டு ரூபாய் கொடுத்து சீட்டு வாங்கிக் கொண்டேன். பேருந்தும் நன்றாகவே இருந்தது.  பேருந்தில் கியர் பாக்ஸில் ஒரு சின்ன ப்ளேயர் ஒன்று இருந்தது. "ஹர ஓம் நமச்சிவாயம், ஹர ஓம் நமச்சிவாயம்" என்று எஸ்.பி.பி பக்தி பரவசமூட்டிக் கொண்டிருந்தார்! வண்டி கிளம்ப ஆயுத்தம் ஆனதும் ஒரு அப்பா தன் இரண்டு மகள்களுடன் பேருந்தில் ஏறினார். சுற்றி முற்றி பார்த்தவர் அந்த இரண்டு பெண்களையும் அந்த பையன் பக்கத்தில் உட்காரச் செய்தார்! [எப்படித் தான் கண்டு புடிக்கிறாங்களோ!] அவர் எதிர் பக்கம் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டார். அந்தப் பையனிடம் இந்தப் பக்கம் உட்காந்துக்குறியா என்று கேட்டார். அவன் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. சரி போகட்டும் என்று விட்டு விட்டார். நடத்துனர் வந்து சீட்டு கொடுத்துக் கொண்டே அவர்களை பார்த்தார், என்னை பார்த்தார். நீங்க கொஞ்சம் முன்னாடி வாங்க. சொல்லி முடிப்பதற்குள் நான் எழுந்து விட்டிருந்தேன்! நீங்க பின்னாடி போங்கம்மா என்று அவர்கள் குடும்பத்தை ஒன்று சேர்த்து வைத்தார். [எப்படித் தான் கண்டு புடிக்கிறாங்களோ!] அந்தப் பையன் அருகில் நான் உட்கார்ந்து கொண்டேன். எஸ்.பி.பியின் குரல் ஒரு படி மேலே கேட்டது. சரி ஓட்டுனர் கண்ணாடி வழியாய் சாலையை பார்க்கலாம் என்று நானே என்னை சமாதானப்படுத்திக் கொண்டேன். நடத்துனர் அந்த அப்பாவிடம், அப்புறம் அவன் சீண்டுவான், தொல்லை செய்வான்...யாரு கண்டா...என்ன சார் சொல்றீங்க? என்று மெல்ல வினவிக் கொண்டிருந்தார். அவரும் பெண்ணை பெற்றிருப்பார் போல் இருக்கிறது.

வண்டி புறப்பட்டது. கூட்டம் அதிகம் இல்லை. சீட்டு கொடுத்து விட்டு முன்னாள் உள்ள இருக்கையில் நடத்துனர் உட்கார்ந்து கொண்டார். வந்தவுடன் முதல் காரியமாக அந்த ப்ளேயரின் ரிமோட்டை எடுத்து சேனல் மாற்றினார். பஜனை நின்றது. சற்று நேரம் ஒன்றுமே கேட்கவில்லை. லேசாய் ஒரு சினுங்கல் கேட்டது. நம்ம ஜானகி தான். சினுங்கல் வலுத்தது. இது என்னடா பாட்டு என்று நாங்கள் யோசிக்கும் முன், டகுடகுடுன், பொன்மேனி...டகுடகுடுன், உருகுதே...டகுடகுடுன், என்னாசை..டகுடகுடுன், பெருகுதே என்று ஒரே ஆர்ப்பாட்டம்! சிலுக்கு அந்த கியர் பாக்ஸில் ஏறி ஆடுவது போல் எனக்கு கற்பனை ஓட ஆரம்பித்து விட்டது. எனக்கு சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. ஒரு பஜனையை நிறுத்தி விட்டு இன்னொன்றை ஆரம்பித்து விட்டாரே என்று! நடத்துனர், ஓட்டுனரை ஒரு பார்வை பார்த்தார்! இருவரும் சிரித்தார்கள். நல்ல வேலை பெண்கள் பின்னால் உட்கார்ந்தார்கள் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். நடத்துனர் என்னையா, இருக்கட்டுமா என்று கேட்டார். ஓட்டுனர், விடு விடு..என்று சிரித்துக் கொண்டே வண்டி ஓட்டினார். இவ்வளவு நேரம் சாமி பாட்டு போட்டுட்டு இருந்தாங்க, இப்படி ஒரு பாட்டு போட்டாங்கன்னு நெனைக்க போறாங்க என்று நடத்துனர் சிரித்துக் கொண்டே அமர்ந்து கொண்டார். டகுடகுடுன் தொடர்ந்தது!!

அது ஜானகி ஹிட்ஸ் போலும்! எனக்கு சுசீலா, சித்ரா பிடித்த அளவுக்கு ஜானகியை பிடிப்பதில்லை [சில பாடல்களை தவிர]. வடநாட்டில் தள்ளாத வயது வந்தும் லதாவையே கட்டி அழுதது போல இங்கு ராஜா ஜானகியே கட்டி அழுதார் என்று தான் தோன்றுகிறது. சித்ராவை அறிமுகப்படுத்தி விட்டு ஏன் இந்த ஆள் ஜானகிக்கே எல்லாம் பாட்டும் கொடுத்தார் என்று தெரியவில்லை. கண்ணை மூடி கேட்டால், கிழவி பாடுவது போலவே இருக்கும்! கீச்சு கீச்சு என்று! அந்த பேருந்தோ ப்ரேக் போட்டாலே "கீ" என்று சத்தம் போட்டது. இதில் வெளியே வாகனங்களின் இரைச்சல். உள்ளே ஜானகியின் குரலுடன் சேர்ந்து ராஜா வேறு நூறு வயலின்களை கொண்டு என் இதயத்தை அறுத்துக் கொண்டிருந்தார். எனக்கு காது வலித்தது. பின் பக்கம் போய் விடலாம் என்றால், நடத்துனர் பார்த்து என்னை அங்கு உட்காரச் சொன்னார். அவர் என்ன நினைப்பாரோ என்று ஒரு தயக்கம். [இப்படி எல்லாம் உங்களுக்குத் தோன்றுமா?] சத்தத்தை கம்மி பண்ண சொன்னால் என்ன சொல்வாரோ என்று தயக்கம் வேறு. கடைசியில் பொறுமை இழந்து கேட்டு விட்டேன். அவருக்கும் அது தோன்றியது போலும். உடனே சத்தத்தை குறைத்து விட்டார்! அட கேட்டால் கிடைக்கத் தான் செய்கிறது! அப்பாடா...இனி வேடிக்கை பார்க்கலாம்.

ஜி.எஸ்.டி. ரோடு பயணம் அருமை. ஆறு மணி நேரத்தில் மதுரை சென்று விடலாம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். நம் ஊர் அரசியல்வாதிகள் செய்த உருப்படியான ஒரு காரியம். அரசியல்வாதிகளை மனதுக்குள் பாராட்டி நிமிர்வதற்குள் அவர்களை திட்ட வேண்டியதாய் ஆகி விட்டது. நேற்று "அந்தக்" கட்சியின் தேர்தல் நிதி திரட்டும் கூட்டம் ஒன்று மதுராந்தகத்தில் நடந்தது. எங்கு நடந்தது? மதுராந்தகத்தில். மதுராந்தகம் எங்கு இருக்கிறது? செங்கல்பட்டு தாண்டி! சென்னையில் இருந்து எண்பது கி.மீ. நான் எங்கே இருக்கிறேன். வண்டலூர்! அங்கு தொடங்கிய அவர்களின் கட்டவுட், பேனர்கள் மதுராந்தகம் வரை தொடர்ந்தது. ஒவ்வொரு பத்து அடிக்கு ஒரு பேனர். சும்மா ஏப்ப சாப்ப பேனர் கிடையாது. என்ன போட்டோக்ராபி, என்ன போஸு...சினிமா நட்சத்திரங்கள் தோற்றார்கள் போங்கள்! ரஜினி, கமல், அஜித், விஜய் கூட இத்தனை போஸ் தந்திருக்க மாட்டார்கள். ஒரு நிமிஷம் ஒன்னுக்கு போயிட்டு வந்துர்றேன் என்பது போல் விரலை நீட்டுவதை எல்லாம் போட்டோ எடுத்து வைத்திருக்கிறார்கள்!  ஒரு பேனர் அதன் அளவு, நேர்த்தி தரம் வைத்து பார்த்தால் குறைந்தது ஐநூறு ரூபாய் தேறும்! பத்து அடிக்கு ஒரு பேனர். இதை மீறி ஆங்காங்கே கட்சிக் கொடிகள், விளக்குக் கம்பங்கள்....இன்ன பிற! என்பது கி.மீக்கு! கொஞ்சம் யோசித்துப் பாருங்கள்..ஒரு நாள் கூத்துக்கு எத்தனை செலவு? எத்தனை நேர விரயம்? வீண் உழைப்பு? இதெல்லாம் யார் பணம்? 

வழி நெடுக! அசோகர் சாலையில் மரங்கள் நட்டார். இவர்கள் மாநாட்டுக்கு கொடிகள், கட்டவுட்டுகளை நடுகிறார்கள். இதற்கும் அவர்கள் மக்களுக்காக எதுவும் செய்யச் செல்லவில்லை. அப்படிச் செல்லும்போது வைத்தாலே தப்பு, இவர்கள் கட்சியின் தேர்தல் நிதி திரட்ட சாலை வழியெங்கும் எங்கள் விடிவெள்ளியே, உதயமே, தமிழே, உடன்பிறப்பே...முடியலை...! இதிலும் இவர்கள் இப்போது ஆட்சியில் இல்லை. இப்போதே இந்த ஆட்டம்! இன்னும் இருந்தால்....அதனால் ஆட்சியில் இருக்கும்  கட்சிக்கு நான் வக்காளத்து வாங்கவில்லை. சென்ற மாதம் விமான நிலையம் திறக்க வந்த ஏவியேஷன் மினிஸ்டரை பற்றி ஒரு வார்த்தை இல்லை, அம்மாவுக்குத் தானே கட்டவுட்டுகள் கொடி பறந்தன. காவிரித்தாயே...கருணைக் கடலே, உயிரே....இப்படி விதம் விதமா யோசிச்சு எழுதவே சம்பளம் போட்டு ஆள் வச்சிருப்பாங்களோ?...கேட்டால், தலைவர்களா கேட்கிறார்கள்? தொண்டர்களின் அன்பில் அப்படி நடந்து கொள்கிறார்கள் என்று சொல்வது. ஊசி இடம் கொடுக்காமல் நூல் நுழையுமா? அம்மா என்றால் எல்லோருக்கும் டெரர் தானே? இனிமேல் எனக்கு இப்படி எல்லாம் கட்டவுட்டுகள் வைக்கக் கூடாது என்று அவர்கள் கண்டிஷனாய் சொன்னால் அதை மீறி வைக்க யாருக்காவது திராணி இருக்கிறதா? வேடிக்கையான விஷயம் ஒன்று கேள்விப்பட்டேன். சில மாதங்களுக்கு முன், கவுன்சிலர்கள் மேல் வரும் புகாரை விசாரிக்க அம்மா ஏற்பாடு செய்த கூட்டத்திற்கு அம்மாவின் வருகையை ஒட்டி அவருக்கு கட்டவுட் வைத்து வரவேற்றார்களாம் அவர்களின் தொண்டர்கள்!! தங்களை திட்ட வருவது கூட தெரியாமல், அதற்கும் கட்டவுட் வைத்து வரவேற்கிறார்களே என்று அம்மா பயங்கர கடுப்பாகி விட்டார்களாம் :-) இது எப்படி இருக்கு?   

வீரப்பா சொன்னது தான் ஞாபகம் வருகிறது. "நாடும் நாட்டு மக்களும் நாசமாய் போகட்டும்!"


நாடெங்கும் தலைநகர் தில்லியில் நடந்த கற்பழிப்பு பற்றியே பேச்சாய் இருக்கிறது. தில்லியில் பெண்களுக்கு பாதுகாப்பில்லை என்று ஒரு கூட்டம் கொடி பிடிக்கிறது. கற்பழித்தவர்களை உடனே கொல்லுங்கள் என்று ஒரு கூட்டம் கொடி பிடிக்கிறது. தில்லியில் நடந்தால் தான் அது கொடுமையா தினம் தினம் இலங்கையில் பல ஆயிரம் பெண்களும் இந்தியாவில் எங்கும் பல இடங்களில் கீழ் சாதிப் பெண்கள் இதே கொடுமைக்கு பலியாகிறார்களே அதை பற்றியும் விசாரியுங்கள் என்று மற்றொரு கூட்டம் கொடி பிடிக்கிறது. பார்வை வெவ்வேறு என்றாலும் பிரச்சனை ஒன்று தான். "பெண்கள் கற்பழிக்கப்படுவது!"

ஏன் ஆண் ஒரு பெண்ணை கற்பழிக்கிறான்? அதன் உளவியல் ரீதியான காரணங்களை ஆராய்ந்தால் இத்தகைய நிகழ்வுகள் காமத்தின் விளைவால் நடப்பதை விட கோபத்தின் விளைவால் தான் பெரும்பாலும் நடக்கின்றன என்று தெரிகிறது. உலகெங்கும் நடக்கும் கற்பழிப்புகளை ஆராய்ந்தவர்களும் இதை தான் சொல்கிறார்கள். இது ஆணிடம் இயற்கையிலேயே உள்ள ஒரு பிரச்சனை! என்ன தான் பெண் விடுதலை, ஆணுக்குப் பெண் சமம் என்று பேசினாலும், ஆணின் உள்மனதில் பெண்ணை விட தான் தான் வலிமையானவன் என்று ஒரு எண்ணம் எப்போதும் குடி கொண்டிருக்கிறது! அதனால் தான் அவன் பெண்ணை ஆரம்பத்திலிருந்தே weaker sex என்று சொல்லி வந்தான். உடல் வலிமையை பொறுத்தவரை அது ஒரு வகையில் உண்மை என்றே தோன்றுகிறது. அதனால் தான் இன்று வரை ஆணையும், பெண்ணையும் வைத்து எந்த குத்துச்சண்டையும் விளையாட்டுக்களில் இடம்பெறவில்லை என்று நினைக்கிறேன். எந்த ஒரு விஷயத்திலும் ஒரு பெண் தன்னை தோற்கடிக்கிறாள் என்று தெரிந்த அடுத்த நிமிடம் ஆண் வேறு மாதிரி மாறி விடுகிறான். அவனுள் இருக்கும் அந்த ஆணாதிக்க மிருகம் தலை தூக்கி விடுகிறது. அந்த ஆணின் வளர்ப்புக்கேற்ப, சமூக நிலைக்கு ஏற்ப அவன் அங்கு அசிங்கத்துடன் நடந்து கொள்கிறான். ஒன்று அவளை மட்டம் தட்டியோ, அவளின் அந்தரங்கத்தை கேலி செய்தோ அல்லது அவளை வன்கொடுமை செய்தோ அந்தப் பெண்ணை அழ வைத்து தான் தான் பலசாலி என்பதை அந்த ஆண் அங்கு பதிவு செய்து கொள்கிறான். நம் வீட்டிலேயே கூட இத்தகைய வீரியம் குறைந்த சண்டையை நம் குடும்ப ஆண்கள், பெண்கள் இடையில் நாம் பல முறை பார்த்திருக்கிறோம். ஆணிடம் அங்கு நியாயமே இருக்காது என்றாலும், அவன் அங்கு பிடிவாதமாய் பெண் சொல்வதை மறுப்பதை பார்க்கலாம். தன்னை காத்துக் கொள்ள அந்த இடத்தில் தேவையே இல்லாத ஒரு விஷயத்தை சொல்லி அந்த பெண்ணை அழ விடுவான். 

நம் திரைப்படங்களில் கூட அத்தகைய கேவலமான எடுத்துக்காட்டுகளை காட்டலாம். தமிழ் சினிமாவில் முக்கால்வாசி ஆணாதிக்க படங்கள் தான், பெரும்பாலான ரஜினி படங்கள் அப்படி தான்! உதாரணத்துக்கு, தங்க மகன் படத்தில் "பூ மாலை" பாடல். அந்தப் பாடலில் ரஜினிக்கும், பூர்ணிமாவுக்கும் இடையில் நடனப் போட்டி நடக்கும். ரஜினிக்கு ஒரு மண்ணும் ஆடத் தெரியாது! ஆனால் அவர் ஹீரோ, அவர் தான் வெல்ல வேண்டும், என்ன செய்வது, ஒவ்வொரு உடையாக கழட்டி போடுவார். பூர்ணிமா ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் திகைத்து நிற்க ரஜினி அங்கு வெல்வார். அதை எழுதியது ஒரு ஆண், இயக்கியது ஒரு ஆண், நடித்தது ஒரு ஆண். சரி, ரஜினி படத்தில் எல்லாம் இதை பார்க்க கூடாது என்பவர்களுக்கு "விக்ரம்" படத்தில் கமல் லிசியுடன் ஒரு வசனம் பேசுவார். லிசி தான் ஆண்களுக்கு எந்த விதத்திலும் சளைத்தவர்கள் இல்லை, நீங்கள் செய்யும் எதையும் என்னாலயும் செய்ய முடியும் என்றதற்கு, கமல், அப்படியா, நான் வெயில் காலத்துல சட்டை இல்லாம வெறும் உடம்பா திரிவேன், நீ எப்படி என்று மடக்குவார். How Cheap? இவையெல்லாம் வீரியம் குறைந்த கற்பழிப்புகள் தான்! இப்படி தினம் தினம் நம் பெண்களுக்கு வீடுகளில் நடந்து கொண்டு தான் இருக்கிறது.
உள்ளபடி சொன்னால், உடல் வலிமையில் ஆணிடம் பெண் போட்டி போட முடியாது, மன வலிமையில் பெண்ணிடம் ஆண் போட்டி போட முடியாது! உதாரணமாக, ஒரு பெண் ஒரு ஆணின் கன்னத்தில் அறைந்தால், அவளை திருப்பி அடிப்பதை விட, அவளின் அங்கங்களை தொடுவதோ, அவளை வன்கொடுமை செய்வாதோ தான் அவளை பழி வாங்க சிறந்த வழி என்று ஆண் நினைக்கிறான். அப்படி நடக்கும் போது, பெண்ணின் இயல்பிற்கேற்ப அவள் சுக்கு நூறாய் உடைந்து விடுகிறாள். அவளிடம் ஒட்டிக் கொண்டிருந்த கொஞ்ச நஞ்ச தைரியம் அவளை விட்டு ஓடி விடுகிறது. ஒரு பெண் கற்பழிப்புக்கு முன்னும், கற்பழிப்புக்குப் பின்னும் முற்றிலும் மாறி விடுகிறாள். முன் பார்த்த ஆசை, சிரிப்பு, சந்தோசம், தைரியம் நிறைந்த பெண்ணாய் அவளால் இருக்க முடிவதில்லை. ஒரு கற்பழிப்பு அவளின் வாழ்க்கையை முற்றிலுமாக குலைத்து போடுகிறது. அந்த நிகழ்வுக்குப் பிறகு அவள் எந்த ஆணை பார்த்தாலும் மிரட்சியுடனே பார்க்கிறாள், யாரோ அவளை பின் தொடர்வது போலவே அவளுக்குத் தோன்றுகிறது. அது அவளை மட்டுமல்ல அவளைச் சார்ந்தவர்களையும் ரொம்பவே பாதிக்கிறது. Open Window என்ற திரைப்படத்தில் அப்படி ஒரு பெண்ணின் மன நிலையை மிக அழகாக காட்டி இருந்தார்கள்.

ஒரு கற்பழிப்பு, உடலளவிலும், மனதளவிலும் ஒரு பெண்ணுக்கும் அவளைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் எத்தகைய துன்பத்தை அவர்கள் வாழ்க்கை முழுவதும் தந்து விடுகிறது என்று நினைத்துப் பார்க்கவே பயமாய் இருக்கிறது. இதற்கு தண்டனைகள் கடுமையாக்கப் பட வேண்டும் என்பதில் சந்தேகமே இல்லை, என்றாலும், அதே சமயம், இந்த மாதிரி நிகழ்வுகள் நடக்காமல் இருக்க முழு முதற் காரணமான மது/போதை பொருட்களை ஒழிக்க வேண்டும். ஏற்கனவே ஆண் பெண்ணிடம் இவ்வளவு கொடுமையாய் நடந்து கொள்கிறான். இதில் மதுவை வேறு அருந்தி விட்டால், கேட்கவே தேவையில்லை. மதுவை அறவே ஒழித்தால் நல்லது. வேறு வழியே இல்லையென்றால், பார்களை மட்டுமாவது அகற்றி விட்டு, வீட்டில் மட்டும் தான் குடிக்க வேண்டும், குடித்திருந்தால் வீட்டை விட்டே வெளியே வரக்கூடாது என்றாவது ஒரு சட்டம் வரலாம். தப்பித் தவறி, இந்த மாதிரி சட்டம் எல்லாம் வந்தாலும், நம் நாட்டில் சட்ட திட்டத்தின் நிலை என்னவென்று நமக்கே தெரியும்.  தில்லியில் நடந்த குற்றத்தில் ஓட்டுனர் ராம் சிங் மது அருந்தி விட்டு ஒரு பேருந்தையே எடுத்துக் கொண்டு தில்லி முழுவதும் ஒரு பெண்ணை கற்பழித்துக் கொண்டே சுற்றுகிறான், யாரும் கேட்பாரில்லை. தலைநகரத்திலேயே இந்த நிலைமை என்றால் மற்ற இடத்தில் கேட்கவே வேண்டாம்.

நாட்டின் நிலையை நினைத்தால் அயர்ச்சியாய் இருக்கிறது .

ஒரு ஆணாய் நான் எல்லா பெண்களிடமும், இப்படிப் பட்ட ஆண் வர்க்கத்திடம் நீங்கள் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தை நினைத்து மன்னிப்புக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்

ஒரு ஆணாய் மற்ற ஆண்களிடம், நீங்கள் வலிமையானவராய் இருக்கலாம் அதை மற்றொரு ஆணிடம் காட்டுங்கள், பெண்ணை மானபங்கப்படுத்தாதீர்கள் என்று வேண்டி கேட்டுக் கொள்கிறேன்


மற்றுமொரு சுதந்திர தினம். வழக்கமான கொடியேற்றல்கள். சம்பிரதாயமான கொண்டாட்டங்கள். புளித்துப் போன அரசியல்வாதிகளின் உறுதி மொழிகள். மேடைப் பேச்சுக்கள், போலி பெருமிதங்கள்! சுதந்திரம் அடைந்து அறுபத்தைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. இன்னும் நாட்டில் அருபத்தைந்தாயிரம் பிரச்சனைகள் இருக்கின்றன. எதை நினைத்து சுதந்திரத்தை கொண்டாடுவது? அறுபத்தைந்து ஆண்டுகளாய் வளரும் நாடுகளில் பட்டியலில் தான் இருக்கிறோம். ஒரே முன்னேற்றம் முப்பது கோடி இருந்த மக்கள் தொகை நூற்றி இருபது கோடி ஆகியிருக்கிறது.

நான் அரசியல்வாதிகளை குற்றம் சொல்ல மாட்டேன். நாட்டின் இந்த நிலைக்கு நாம் தான் காரணம். நாட்டின் ஒவ்வொரு குடிமகனும் தான் காரணம். நேர்மையாய் மனசாட்சிக்கு கட்டுப்பட்டு எத்தனை பேர் வாழ்கிறோம்? எல்லாவற்றிலும் ஒரு அலட்சியம், பொறுப்பின்மை, களவாணித்தனம். சுயஒழுக்கம் என்பது மருந்துக்கும் கிடையாது. அரசியல்வாதிகளை சொல்ல நமக்கு என்ன தகுதி இருக்கிறது? நமக்கு அளிக்கப்பட இடத்தில் நாம் என்ன தப்பு செய்ய  முடிகிறதோ, அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட இடத்தில் அவர்கள் அதை செய்கிறார்கள். 

தவறு என்பது தவறிச் செய்வது
தப்பு என்பது தெரிந்து செய்வது
தவறு செய்தவன் திருந்தப் பாக்கணும்
தப்பு செய்தவன் வருந்தி ஆகணும்

காலங்காலமாக சினிமா பாடல்களை பாடி வருகிறோம். ஆனால் அதிலிருந்து நம் வாழ்க்கைக்கு என்ன எடுத்துக் கொண்டோம்? மேடைக்கு மேடை காந்தி, காமராஜர் பிறந்த நாடு என்று பீற்றிக் கொள்கிறோம். அவர்களின் வாழ்வியல் தத்துவமான "எளிய வாழ்க்கை, உயரிய சிந்தனை" என்றைக்காவது கடைபிடித்திருப்போமா? பொய் சொல்லாமல் நம்மால் ஒரு நாள் வாழ முடியுமா? தவறு செய்தால் மன்னிப்பு கேட்கும் திடம் நமக்கு இருக்கிறதா? இருக்கிறாரா இல்லையா என்று தெரியாத கடவுளுக்கு செய்யும் செலவுகளில் கொஞ்சம் நம் கன் முன்னே ரத்தமும் சதையுமாய் இருக்கும் மனிதனுக்கு நாம் செய்வோமா? 

நாட்டில் சாதி மத சண்டைகள் ஒழியவில்லை. இன்றும் எங்கோ ஓர் இடத்தில் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்தை சேர்ந்த ஒருவருக்கு அநீதி இழைத்து கொண்டு தான் இருக்கிறோம். இன்று ஒரு படி மேலே போய், கெளரவக் கொலைகள் வரை வந்து விட்டோம்!

என்று ஒரு பெண் தன்னந்தனியாய் கழுத்து நிறைய நகைகளுடன் இரவு பனிரெண்டு மணிக்கு தெருவில் தனியாய் நடக்க முடிகிறதோ, அன்று தான் உண்மையான சுதந்திரம் அடைகிறோம் என்று காந்தி சொன்னார். கழுத்து நிறைய நகைகளை விடுங்கள், இரவு பனிரெண்டு மணி கூட விடுங்கள், ரோட்டில் ஒரு பெண் தனியாய் நடக்க முடிகிறதா? பத்து இருபது பேர் குடித்து விட்டு ஒரு பெண்ணை நடு ரோட்டில் வன்கொடுமை செய்கிறார்கள். அதை வீடியோ எடுத்து இணையம் எங்கும், தொலைக்காட்சியில் அத்தனை சானல்களிலும் ஒளிபரப்புகிறார்கள். என்ன அநியாயம் என்று நாமும் ஒன்று விடாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம், பிறகு இந்த நாட்டை திருத்த முடியாது என்று சானலை மாற்றி விடுகிறோம். காந்தி சொன்ன சுதந்திரம் எங்கே? 

வறுமை ஒழியவேயில்லை. இன்றும் நாற்பது சதவிகிதம் இந்தியர்கள் நாளைக்கு $1.25 குறைவான வருமானம் உள்ளவர்களாக இருக்கிறார்கள்.  ஒரு நாளைக்கு சராசரி வருமானமே முப்பத்திரண்டு ரூபாய் இருந்தால் அவர் வறுமைக் கோட்டுக்கு கீழ் வர மாட்டார் என்று நாகூசாமல் சொல்கிறார்கள்.

இன்று செய்தித்தாளை படிப்பது போன்ற ஒரு மனச் சோர்வு கிடையாது. செய்தித்தாளை படித்து நம் நாளை துவக்க முடியுமா? ஒவ்வொரு செய்திகளையும் படித்தால் ரத்தக்கொதிப்பே வந்து விடும். ஒரு பக்கம் வெள்ளம் வந்து வாழ்வியல் பாதித்தது என்று செய்தி. அடுத்த பக்கத்தில் தண்ணீர் இல்லாமல் விவசாயம் பாதித்தது, பஞ்சத்தில் இத்தனை பேர் இறந்தார்கள் என்று அஞ்சலி! என்ன ஒரு வேடிக்கை?

உழவர்களை முழுவதுமாய் புறக்கணித்து விட்டோம். விவசாயம் முற்றிலும் அழிந்து கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் வயலுக்கு வாங்கிய பாலிடாயில் தான் இன்று அவர்களுக்கு கடைசி உணவாக ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது. விவசாயிகளை புறக்கணித்த எந்த தேசம் உருப்படும்?

நான் ஒரு இந்தியன் என்பதில் பெருமை கொள்கிறேன் என்று மார் தட்டும் அதே சமயத்தில் பக்கத்து மாநிலத்துடன் அடித்துக் கொள்கிறோம். அந்த இந்தியன் என்ன ஆனான் என்று தெரியவில்லை. 

எங்கும் லஞ்சம் விரவிக் கிடக்கிறது. நாட்டில் எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு ரேட் இருக்கிறது. வொயிட்ல இத்தனை ப்ளாக்ல இத்தனை என்று நாகூசாமல் பேசிக் கொள்கிறோம்.  நான்கு வயதுக் குழந்தை ஸ்ருதிக்கு சாக வேண்டிய வயதா?

மிதக்கும் சொர்க்கம் என்று சொல்லிச் சொல்லி ஒரே ஒரு சொர்கத்தை வைத்துக் கொண்டு நாட்டையே தீவிரவாதம் என்ற பெயரில் நரகமாகிவிட்டோம். 

மக்களாட்சி என்று பெயருக்கு தான் சொல்கிறோமே தவிர, மன்னராட்சியை போல் வாரிசு அரசியல் தான் எங்கும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. நாம் பார்ப்பது, கேட்பது, படிப்பது அத்தனையும் அவர்கள் குடும்பச் சொத்தாக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்வதை தான் நாம் பார்க்க, கேட்க, படிக்க வேண்டி இருக்கிறது. 

கல்விமுறையை பற்றி கேட்கவே வேண்டாம். நம் குழந்தைகள் என்ன படிக்கிறார்கள்? அவர்கள் நல்லவர்களாக, நாலு பேருக்கு உதவுபவர்களாக வளர்கிறார்களா?  நம் குழந்தைகளை அறிவுக் குருடர்களாக அல்லவா வளர்த்து வருகிறோம். கசடற கற்பதை விடுங்கள், என்ன கற்கிறோம் என்றே தெரியாமல் மதிப்பெண் ஒன்றையே நோக்கி ஓடும் கடிவாளம் கட்டிய குதிரைகள் ஆகிவிட்டன நம் குழந்தைகள். குழந்தைகள் நம்மை பார்த்து தான் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். நான் ரெட்டை மதிக்காமல் சிக்கனில் க்ராஸ் செய்தால் நாளை அவன் எப்படி அதை மதிப்பான்? அப்போது வருங்கால இந்தியா எப்படி இருக்கும்?

நூற்றி அறுபத்தைந்தாவது ஆண்டு சுதந்திர தின கொண்டாட்டங்கள் என்று சம்பிரதாயமாக இருக்கும்! வேறு என்ன சொல்ல? 

சமச்சீர் கல்வியைப் பற்றியும், அதை ஏன் ஒத்தி வைக்க கூடாது என்பதை வலியுறுத்தியும் ஒரு சிறந்த அறிக்கை! புராணக் கதையில் பத்மாசுரனுக்கு வரமளித்து விட்டு சிவபெருமான் அவதியுறுவது போல் ஆகிவிட்டது இந்திய ஜனநாயகம்! நாமே ஆட்சியில் அமர்த்திவிட்டு அவதியுற வேண்டியிருக்கிறது! 

"என்று தணியும் இந்த அரசியல் வஞ்சம்!"

இதை எனக்கு அனுப்பிய தோழர் பாண்டியனுக்கு [http://puyarparavai.blogspot.com/] நன்றி!
  
சென்னை,                                                          
மே 24, 2011
ஒன்று முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரை பொதுப் பாடத்திட்டம் என்கிற வடிவில் சமச்சீர்க் கல்வியை இந்தக் கல்வி ஆண்டில் நடைமுறைப்படுத்த இருந்ததை ஒத்தி வைத்திருப்பதாகப் புதிய அரசு அறிவித்திருப்பது கல்வியில் அக்கறை உள்ள அனைவரையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியுள்ளது.
தற்போது திட்டமிடப்பட்டுள்ள சமச்சீர்க் கல்விமுறை கல்வித் தரத்தை உயர்த்தும் வகையில் இல்லை எனவும் வல்லுனர் குழு ஒன்றை அமைத்துப் பரீசீலித்த பின்பு இதை நடைமுறைப்படுத்தலாம் எனவும் அரசு கூறியுள்ளது.

கோத்தாரி கல்வி ஆணையம் (1964-1966) தொடங்கி ‘பொதுக் கல்விக்கான பொதுப் பள்ளிமுறை’ என்கிற கருத்தாக்கம் இங்கே பேசப்பட்டு வருகிறது. அருகாமைப் பள்ளியுடன் கூடிய பொதுப்பள்ளி முறையே ’ஜி8’ நாடுகள் உட்பட உலகில் பல நாடுகளிலும் நடைமுறையில் உள்ளது. கல்வி, அதிலும் குறிப்பாக ஆரம்பக் கல்வி எல்லோருக்கும் சமமாகவும், சீராகவும் (தரமாகவும்) கிடைக்க வேண்டும் என்பதில் அக்கறையுள்ள அனைவரும் கோத்தாரி ஆணையத்தின் இப்பரிந்துரை நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை நீண்ட காலமாக வற்புறுத்தி வந்தனர்.

கிட்டத்தட்ட ஐந்து பாடத் திட்டங்கள் வரை நடைமுறையிலிருந்த தமிழகத்திலும் பொதுப் பள்ளி, தாய் மொழியில் பொதுப் பாடத்திட்டம் என்கிற வடிவில் கல்வி அமைய வேண்டும் என்கிற கருத்தைக் கல்வியில் அக்கறையுள்ள பலரும் வற்புறுத்தி வந்தனர். கல்வியாளர்கள் தவிர அடித்தள மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்தும் அரசியல் கட்சியினரும் இதை வற்புறுத்தி வந்தனர். இடதுசாரி மாணவர் அமைப்புகள் போராடங்களையும் நடத்தின. கல்வியை வணிகமாக்கி கொள்ளை லாபம் ஈட்டி வந்த தனியார் மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளியினரே இதை எதிர்த்து வந்தனர்.

பொதுக்கல்வியை நடைமுறைப் படுத்த வேண்டுமென மேலெழுந்து வந்த இத்தகைய அழுத்தங்களின் விளைவாக முந்தைய அரசு, கல்வியாளர் முத்துக்குமரன் தலைமையில் குழு ஒன்றை 2006ம் ஆண்டில் அமைத்தது. இக்குழு தனது அறிக்கையை 2007ல் அளித்தது. அக்கறையுள்ள பலரும் இது தொடர்பாய் விவாதிக்கவும் கருத்துக் கூறவும் தொடங்கினர்.

முந்தைய  அரசு சென்ற ஆகஸ்ட் 26, 2009ல் சமச்சீர்க் கல்விமுறையை அறிவித்தபோது இது குறித்து வற்புறுத்தி வந்த பலரும் ஒருசேர மகிழ்ச்சியையும் ஏமாற்றத்தையும் அடைந்தனர். தாய் மொழி வழிக் கல்வி அடிப்படையிலான அருகாமைப் பொதுப் பள்ளி கைவிடப் பட்டதே வருத்தத்திற்கான காரணம். பல்வேறு பாடத் திட்டங்கள் என்பது போய் பொதுப் பாடத் திட்டம் என்கிற வடிவில் பொதுக்கல்வியை நோக்கி ஓரடி எடுத்து வைக்கப்பட்டது வரவேற்பிற்குக் காரணமாக இருந்தது.
சென்ற கல்வியாண்டில் ஒன்று மற்றும் ஆறாம் வகுப்புகளுக்குப் பொதுப் பாடத் திட்டம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. பின்பு ஒன்று முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரை பாடத் திட்டம் மற்றும் பாட நூல்கள் உருவாக்குவதற்கான குழுக்களும் அமைக்கப்பட்டன. இக் குழுக்களில் அனுபவமிக்க ஆசிரியர்கள் மற்றும் கல்வியாளர்கள் பங்குபெற்றனர். தேர்வுகள் வைக்கப்பட்டும் உறுப்பினர்கள் தெரிந்து எடுக்கப்பட்டனர். முடிவுகள் அவ்வப்போது இணையத்தளங்களிலும் அறிவிக்கப்பட்டன. பாடத்திட்ட நகல்கள் பள்ளி ஆசிரியர் மாதாந்திரக் கூட்டங்களிலும் விவாதிக்கப்பட்டன. மொத்தத்தில் இந்த அளவு ஜனநாயகபூர்வமாக விவாதிக்கப்பட்டு பாடத் திட்டங்களும், பாட நூற்களும் இதுவரை உருவாக்கப் பட்டதில்லை.

சென்ற ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட ஒன்று மற்றும் ஆறாம் வகுப்புப் பாட நூல்களில் ஒருசில குறைபாடுகள் இருந்தபோதும் மொத்தத்தில் அவை மிகச் சிறப்பாகவே இருந்தன. இன்று இக்குழுவில் பங்கு பெற்றுள்ளவர்களில் சிலருங்கூட இந் நூல்களை விமர்சித்துக் கட்டுரைகள் எழுதியுள்ளனர். சில நவீன கல்வி அணுகல்முறைகள் அவற்றில் பயன்படுத்தப் பட்டிருந்தது அனைவராலும் பாராட்டப்பட்டது.

இவ்வகையில் தற்போது ஒன்று முதல் பத்தாம் வகுப்பு வரைக்குமான சுமார் ஆறரை கோடி நூல்கள் சுமார் 216 கோடி ரூபாய் செலவில் தயாரிக்கப்பட்டு மாவட்டங்கள் வாரியாகப் பிரித்து அனுப்பவும் பட்டுவிட்டன. இந்நிலையில் பாடத் திட்டம் தரமாக இல்லை என்கிற ஒரு தரப்புக் கருத்தை ஏற்று அரசு இன்று சமச்சீர்க் கல்வியை நடைமுறைப் படுத்துவதை நிறுத்தி வைத்திருப்பது பெரும் பொருள் இழப்பை மட்டுமல்ல, மாணவர் மத்தியில் பெருங் குழப்பத்தையும்  ஏற்படுத்தும். இதன் மூலம் பயனடையப் போவது மெட்ரிக்லேஷன் ‘லாபி’ மட்டுமே.

பாடத்திட்டத்திலும் படநூல்களிலும் குறைபாடுகள் இருக்கலாம். எவ்வளவு கவனமாகத் தயாரிக்கும்போதும் அத்தகைய குறைபாடுகள் ஏற்பட்டுவிடுவது இயல்பும்கூட. அவை அந்தக் கல்வி ஆண்டிலேயே உரிய ஆணைகள் மூலம் திருத்தப்படலாம். புதிய பாடங்கள் தேவையானால் சேர்க்கப்படலாம். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் கல்வித் திட்டம் மேம்படுத்தப்படலாம். குறைகளைச் சாக்காக வைத்து பலகால விவாதங்கள் மற்றும் கருத்தொருப்பினூடாகக் கொண்டு வந்த ஒரு நடைமுறைக்குத் தடை விதிப்பதை ஏற்க இயலாது.

தவிரவும் இப்பாடத்திட்டமும் நூல்களும் தரமாக இல்லை எனக் கண்டறிய புதிய ஆட்சியாளர்களுக்குப் போதிய அவகாசமும் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. ஒரு அமைச்சரவைக் கூட்டத்தில் ஒருசில மணி நேரக் கலந்தாய்வில் மூன்று தீர்மானங்களில் ஒன்றாக முடித்துவிடக் கூடிய விஷயமும் இது இல்லை.

முன்னாள் முதல்வர் கருணாநிதி எழுதிய கவிதை மற்றும் அவரது சில எழுத்துக்கள் பாடநூல்களில் இடம் பெற்றிருப்பதே  புதிய அரசின் இம்முடிவுக்குக் காரணம் என இதழ்களில் செய்தி வந்துள்ளன. ஆட்சியாளர்கள் தமது புகழைப் பாடிக்கொள்வதற்கும், தம்மை முன்னிலைப் படுத்திக் கொள்வதற்கும் குழந்தைகளின் பாடநூல்களைப் பயன்படுத்துவதை நாங்களும் வன்மையாகக் கண்டிக்கிறோம். எங்களுக்கும் அதில் உடன்பாடில்லை. தேவையானால் அத்தகைய பகுதிகளை நீக்கி நூல்களை விநியோகிக்கலாம். ஏற்கனவே இவ்வாறு பாடங்களை நீக்கியதற்கான முன்னுதாரணங்கள் தமிழகத்தில் உண்டு.

பழைய பாடத்திட்டத்தைக் கடைபிடிக்கலாம் எனவும் பழைய நூல்களையே பயன்படுத்தலாம் எனவும் அரசு கூறுகிறது. பழைய நூல்கள் இப்போது அச்சில் இல்லை. அச்சிடுவதற்கென பள்ளித் திறப்பு 15 நாட்கள் தள்ளி வைக்கப்பட்டுள்ளன.  15 நாட்களில் ஆறரை கோடி நூல்கள் அச்சிட்டுவிட முடியுமா எனத் தெரியவில்லை. வசதியுள்ள மாணவர்கள் இணையத்தளங்களிலிருந்து கீழிறக்கம் செய்து கொள்ள முடியும். பாதிக்கப்படப் போவது ஏழை எளிய, கிராமப்புற மாணவர்கள்தான். பயனடையப்போவது பெரு நூல் வெளியீட்டு நிறுவனங்களும் தனியார் பள்ளிகளுந்தான்.

தவிரவும் குறைந்தது ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை பாடநூல்களை மாற்ற வேண்டுமென்பது கல்வி, ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சிக்கான தேசியக் குழுவின் (என்.சி.ஈ.ஆர்.டி) நெறிமுறைகளில் ஒன்று. ஒன்று முதல் ஐந்தாம் வகுப்பு வரைக்குமான பழைய பாடநூல்கள் என்பன பத்தாண்டுகளுக்குமுன் உருவாக்கப்பட்டவை என்பதையும் இது என்.சி.ஈ.ஆர்.டி நெறிமுறைக்கு எதிரானது என்பதயும் அரசுக்குச் சுட்டிக் காட்டுகிறோம்.

கல்வித் தரம் குறைந்துவிடும் என அரசு காரணம் சொல்கிறது. கல்வித் தரத்தை நிர்ணயிப்பதில் பாடத்திட்டம் மற்றும் நூல்களின் பங்கு ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிலானதே. தவிரவும் கல்வித் தரத்தை உயர்த்துவது ஒரு நீண்ட தொடர்ச்சியான நடைமுறை. பொக்கென ஓர் கணத்தே நடத்திவிடக்கூடிய ஒன்றுமல்ல. காமராசர் காலத்திலிருந்ததைப்போல இருபது மாணவர்களுக்கு ஒரு ஆசிரியரை நியமிப்பது, ஆசிரியத் தேர்வு வாரியங்கள் மூலம் தரமான ஆசிரியர்களைத் தேர்வு செய்வது, பள்ளிகளின் அகக் கட்டுமானங்களை உயர்த்துவது எனப் பல கூறுகளை உள்ளடக்கியது இது. கிராமப்புறங்கள் அதிகமாக உள்ள நமது நாட்டில் முந்தைய அ.தி.மு.க ஆட்சியில் நடைமுறைப் படுத்தப்பட்டதைப்போல கிராமப்புற  மாணவர்களுக்கு 25 சத ஒதுக்கீடு வழங்குவதும்கூட இதில் உள்ளடங்கும்.
கல்வி உரிமைச் சட்டத்தில் உள்ள சில விதிமுறைகள் இன்று பல தனியார் பள்ளிகளில் நடைமுறைப் படுத்தப்படுவதில்லை. பள்ளிச் சேர்க்கையில் நுழைவுத் தேர்வுகளை நடத்தாதிருப்பது, 25 சத இடங்களை அருகாமையிலுள்ள மாணவர்களுக்கு கட்டணமின்றி ஒதுக்குவது ஆகியன இதில் அடங்கும். இத்தோடு கட்டாய நன்கொடை வசூலிக்கக் கூடாது என்பதையும் சேர்த்துக்கொள்ளலாம். கல்வித் தரத்தை உயர்த்த விரும்பும் அரசு இத்தகைய அம்சங்களில் கவனம் செலுத்த வேண்டுமெனவும் கேட்டுக்கொள்கிறோம்.

முந்தைய அரசு அறிவித்திருந்த சமச்சீர் கல்வித் திட்டத்தில் பல குறைபாடுகள் இருந்தது  என்பது உண்மையே. அவற்றை நீக்கித் தரத்தை உயர்த்த வல்லுனர் குழு அமைப்பதும் ஏற்கக்கூடியதே. ஆனால் இந்த ஆண்டு பொதுப் பாடத் திட்டத்தைச் செயற்படுத்த எல்லா ஏற்பாடுகளும் செய்யப்பட்டுள்ள நிலையில் அதை நிறுத்தி வைப்பது ஏற்கத்தக்கதல்ல. கல்வி நலனுக்கு உகந்ததுமல்ல. உண்மையான சமச்சீர்க் கல்வியை நோக்கிய பயணத்தை முடக்கும் செயலிது. ஒட்டுமொத்தமாக இந்தத் திட்டத்தையே ஒழித்துக் கட்டுவதற்கான முதற் படியோ  என்கிற ஐயத்தையும் இது ஏற்படுத்துகிறது.

நீண்ட விவாதங்களினூடாகப்  பலரும் இணைந்து 216 கோடி ரூ செலவில் உருவாக்கப்பட்டுள்ள பாடநூல்களை ஒரு சில தவறுகளுக்காகவும் அரசியல் நோக்கங்களுக்காகவும் புறக்கணிப்பது எந்த வகையிலும் நியாயமானதல்ல. அவசியமானால் தேவையற்ற பகுதிகளை நீக்கியும், தரத்தை உயர்த்தக்கூடிய பகுதிகள் எனக் கருதப் படுபவற்றைச் சேர்த்தும் பயன்படுத்துவதே கல்வி நலனுக்கு உகந்தது.

கல்வித் துறையில் நீண்ட அனுபவமும், கல்விப் பிரச்சினையில் ஆழ்ந்த அக்கறையும் கொண்டுள்ள, கீழே கையெழுத்திட்டுள்ள நாங்கள் நடைமுறைப்படுத்த இருந்த சமச்சீர்க் கல்விமுறையை நிறுத்தி வைத்துள்ளதை உடனடியாகத் திரும்பப் பெறுமாறு தமிழக அரசை வற்புறுத்துகிறோம்.

1.பேரா.அ.மார்க்ஸ், முன்னாள் கல்லூரிப் பேராசிரியர்,
2.முனைவர் ப. சிவகுமார், முன்னாள் கல்லூரி முதல்வர் மற்றும் கல்லூரி ஆசிரியர் அமைப்புத் தலைவர்,
3.பேரா. கல்யாணி, முன்னாள் கல்லூரிப் பேராசிரியர் மற்றும் மக்கள் கல்வி இயக்க நிறுவனர்,
4.திரு. பி.பி. பிரின்ஸ் கஜேந்திர பாபு, பொதுச் செயலாளர்,பொதுக் கல்விக்கான மாநில மேடை,
5.பேரா. கே. ராஜூ, முன்னாள் கல்லூரிப் பேராசிரியர் மற்றும் மதுரைப் பல்கலைக் கழக ஆசிரியர் சங்கத் தலைவர்,
6.பேரா. மு. திருமாவளவன், முன்னாள் அரசு கல்லூரி முதல்வர்,
7.திரு.கி. த. பச்சையப்பன், முன்னாள் தமிழக தமிழாசிரியர் சங்கத் தலைவர்,
8.எஸ். ராமசாமி, ஆசிரியர்,
9.கோ.சுகுமாரன், மக்கள் உரிமைக் கூட்டமைப்பு, புதுச்சேரி,
10. வழக்குரைஞர் ரஜினி, மனித உரிமைகளுக்கான மக்கள் கழகம், மதுரை,
11.எஸ். ராமானுஜம், எழுத்தாளர்,