இன்று மதியம் வைகையில் அம்மா அப்பாவை மதுரைக்கு ரயில் ஏற்றி விட தாம்பரம் சென்றிருந்தேன். காரை [நான் கார் வாங்கி விட்டேன் என்று அறிக!] நிறுத்தி விட்டு, சக்கரம் வைத்த பெட்டியை இழுத்துக் கொண்டு ரயில் நிலையத்தில் நுழைந்தேன். படி ஒரு பக்கம், சறுக்கல் ஒரு பக்கம் இருந்தது. பெட்டி கனமாக இருந்ததால், படி பக்கம் செல்லாமல் சறுக்கல் வழியாய் இழுத்துக் கொண்டு சென்று விடலாம் என்று நினைத்தேன். அருகில் சென்றவுடன் அந்த சறுக்கல் எச்சி துப்பவும், சிறுநீர் கழிக்கவும் அமைக்கப்பட்டது என்று அறிந்தேன். பெட்டியை தூக்கிக் கொண்டு படியில் ஏறினேன்.

ஊருக்குச் செல்லும் ரயில்கள் என்ன என்ன? எந்த இடத்தில் வந்து நிற்கும்? எந்த வித அறிவிப்பு பலகையும் என் கண்ணில் படவில்லை. சரி, எட்டு அல்லது ஒன்பதாவது நடைமேடையில் தானே வரும், தெரிந்தது தானே என்று படியில் ஏறினேன். மடியில் இல்லை என்றாலும், கையில் கணம் வேறு! ஏறி முடிந்ததும் ஒரு குன்றின் மீதே ஏறிவிட்ட அனுபவம்!  ரயில் நிலையங்களில் உள்ள படிகளுக்கு பயந்தே பலர் ரயிலில் பிரயாணிப்பதில்லை. நம் கனத்தை தூக்கிக் கொண்டு ஏறுவதே கொடுமை, இதில் பெட்டி படுக்கை வேறு!! என்னை போன்ற ஐ டி யில் வேலை செய்பவர்களும், வயதானவர்களும் பாவம் தானே? மாற்றுத் திறனாளிகள் எப்படி ரயில் பிரயாணம் செய்வார்கள் என்றே தெரியவில்லை. அதற்கு ஒரு ஏற்பாடும் ரயில் நிலையத்தில் நான் பார்க்கவில்லை. [என் கண்ணில் தான் கோளாறா?] மாடியில் ஏறி பார்த்தால் ஒரு நீண்ட நடைபாதை. நாங்கள் ஒன்னாவது நடைமேடைக்கு அருகில் நிற்கிறோம், எங்கள் வண்டி ஒன்பதாவது நடை மேடைக்கு வரும். சரி இனி கவலையில்லை, பெட்டியை தள்ளிக் கொண்டே செல்லலாம் என்று நினைத்து இழுத்தேன். கர கரவென்று ஒரு சத்தம். என்னடா என்று பார்த்தால், அந்த நடைபாதைக்கு இடைவெளியுடன் கூடிய அழகான தரை அமைத்திருக்கிறார்கள். அதன் அமைப்பு ஒரே சீராய் இல்லாததால் அப்படி ஒரு சத்தம். கடந்து செல்பவர்கள் என்னை ஒரு மாதிரி பார்த்துக் கொண்டே போனார்கள். என் நேரம், அந்த நேரத்தில் வேறு எவனும் அப்படி ஒரு பெட்டியுடன் தள்ளிக் கொண்டு வரவில்லை. இல்லையென்றால் எல்லோருக்கும் கரகர ஒழி பழகி இருக்கும். கூட்டத்தோடு கூட்டமாய் நானும் சென்றிருப்பேன். மூணாவது நடைமேடை அருகில் வந்ததும், என்னாலேயே அந்த சத்தத்தை தாங்க முடியவில்லை. கையில் தூக்கிக் கொண்டேன்.

மதுராபுரி ஒரு அழகான சிற்றூர். ஆறுகளும், மலைகளும், பச்சை போர்வை போர்த்திய வயல்களும் பார்க்கவே கண் கொள்ளாக் காட்சியாகத் திகழ்ந்தது. அந்த ஊர் மக்கள் அனைவரும் மிக நல்லவர்கள். யாருக்கும் எந்த வித தீங்கும் செய்யாமல், ஒருவருக்கொருவர் உபகாரமாய் வாழ்ந்து வந்தார்கள். அந்த ஊரை சுற்றி அடர்ந்த காடு ஒன்று இருந்தது. ஒரு முறை, வெகு தொலைவிலிருந்து கள்ளகன் என்ற அரக்கன் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். அவன் மதுராபுரியை பற்றி வரும் வழி எல்லாம் நிறைய கேள்விப்பட்டிருந்தான். நெடுந்தூரமாய் பயணம் செய்து வந்த அவன் மிகவும் களைத்து போயிருந்தான். இனிமேல் சில நாட்கள் இங்கே தங்கி ஓய்வெடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டான். அதிலும் மதுராபுரியை சேர்ந்த மக்கள் எல்லாம் செல்வச் செழிப்பாக கொழு கொழுவென்று இருப்பார்கள் என்று அவன் கேட்டிருந்தான். அதை நினைக்கும்போது அவன் நாக்கில் அப்போதே எச்சில் ஊறியது.

அப்போது மதுராபுரியைச் சேர்ந்த வேலப்பன் அந்த வழியாய் பக்கத்து ஊருக்குச் சென்று கொண்டிருந்தான். உடனே இது தான் சமயம் என்று அவன் முன் கள்ளகன் தோன்றினான். வேலப்பன் இத்தனை பயங்கரமான அரக்கனை பார்த்து குலை நடுங்கிப் போனான். கள்ளகன் பயங்கரமாகச் சிரித்தான். வேலப்பனுக்கு மயக்கமே வந்து விடும் போல் இருந்தது. தயவு செய்து என்னை கொன்று விடாதே என்று கெஞ்சினான். அதற்கும் அரக்கன் பலமாகச் சிரித்தான். சிரித்து ஓய்ந்ததும், கள்ளகன் வேலப்பனிடம், "இதோ பார், நான் இப்போது கடுமையான பசியில் இருக்கிறேன். இருந்தும் இப்போது நான் உன்னை கொல்ல மாட்டேன். நான் இந்த வனத்தில் தான் இன்னும் சிறிது காலம் தங்கப் போகிறேன். நான் மதுராபுரியை பற்றி நிறைய கேள்விபட்டிருக்கிறேன். அதன் செல்வச் செழிப்பும் நான் அறிவேன். அதனால் நீ உன் ஊருக்குச் சென்று என்னை பற்றி கூறி தினமும் எனக்கு ஒரு வண்டி சோறு, ஒரு வண்டி குழம்பு, ஒரு வண்டி ரசம், ஒரு வண்டி தயிர், ஒரு வண்டி கூட்டு, ஒரு வண்டி பொறியல், ஒரு வண்டி கோழி முட்டை, ஒரு கோழி, ஒரு ஆடு, ஒரு மாடு, ஒரு மனிதன் ஆகியவற்றை ஏற்பாடு செய். அதனால் தான் உன்னை இப்போது உயிருடன் விடுகிறேன். நாளை முதல் எனக்கு இது வந்து சேர வேண்டும், இல்லையென்றால் நான் ஊருக்குள் புகுந்து ஊரையே அழித்து விடுவேன்." என்றான். இதைக் கேட்ட வேலப்பன் வெலவெலத்துப் போனான். தலை தப்பியது புண்ணியம் என்று நினைத்தாலும், தன் ஊர் மக்களை நினைத்து வருந்தினான்.

ஊருக்கு வந்த வேலப்பன் ஊரில் உள்ள அனைவரையும் கூப்பிட்டு நடந்தவைகளை ஒன்று விடாமல் சொன்னான். இதைக் கேட்ட அனைவருக்கும் கை, கால் ஓட வில்லை. என்ன செய்வது என்று ஒன்றும் புரியவில்லை. அரக்கன் முன் சாதாரண மனிதர்கள் என்ன செய்ய முடியும் என்று தங்கள் விதியை நினைத்து நொந்தனர். பின்னர், கள்ளகன் கேட்டதை எல்லாம் ஏற்பாடு செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். பெரிய குடும்பத்திலிருந்து, குடும்பத்திற்கு ஒருவரை, அதாவது முதலில் வயதானவர்களை, பிறகு ஆடவர்கள், பிறகு பெண்கள், பிறகு குழந்தைகள் என்று அரக்கனிடம் அனுப்ப முடிவு செய்தார்கள். அதன் படியே மறுநாளிலிருந்து செய்ய ஆரம்பித்தார்கள். சோறு இன்னும் ரெண்டு வண்டி கேட்டாலும் கொடுக்கலாம், இப்படி நாளுக்கு ஒருவரை பலி கொடுப்பது அவர்களால் தாங்க முடியவில்லை. ஆனால் கள்ளகன் அதைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப்படவேயில்லை. அவன் அவனுக்கு தினமும் வரும் விருந்தில் அக மகிழ்ந்து போயிருந்தான். இத்தனை காலம் இந்த ஊரை வந்து சேராதது எத்தனை தவறு என்று தன்னையே நொந்து கொண்டான்.

நாட்கள் செல்லச் செல்ல மதுராபுரியில் மக்கள் தொகை மிகவும் குறைந்து விட்டது. அந்த ஊரே களையிழந்து விட்டது. யாருக்கும் எதிலும் மனம் ஒட்டவில்லை. ஆட்டம், பாட்டம், கொண்டாட்டம் என்று இருந்த ஊரில் சாவுக் கலையே தாண்டவமாடியது. அப்போது அந்த ஊருக்கு ஒரு சாமியார் வந்தார். மக்கள் அவரிடம் நடந்தவைகளை சொல்லி புலம்பினர். சாமியார் அவர்களை ஆறுதல் படுத்தி விட்டு, சிறிது நேரம் நிஷ்டையில் அமர்ந்தார். மக்கள் அனைவரும் அவரை நம்பிக்கையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். சிறிது நேரத்தில் அவரின் முகம் ஒளிர்ந்தது. மெதுவாய் கண்ணை திறந்த சாமியார் மக்களை பார்த்து புன்னகை பூத்தார். பிறகு திடீரென்று அவர் முகத்தில் இருந்த ஒளி மங்கியது. மக்களுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஊர் பெரியவர் ஒருவர் சாமியாரிடம் விசாரித்தார். சாமியார், "கள்ளகனை கொல்ல என்ன வழி என்று என் ஞான திருஷ்டியில் கண்டு கொண்டேன்!" மக்கள் அனைவரும் ஆரவாரத்தால் குதூகளித்தனர். ஊர் பெரியவர், சொல்லுங்கள் சாமி, என்ன கண்டீர்கள் தங்கள் ஞான திருஷ்டியில், எப்படி அவனை கொல்வது, என்று வினவினார். சாமியார், வெகு நாட்களுக்கு முன், ஒரு முறை கள்ளகன் இரை தேடிக் கொண்டிருந்தான். அப்போது ஒரு பூனைக் கூட்டத்தை கண்டான். அந்தக் கூட்டம் முழுவதையும் அடித்துச் சாப்பிட்டான். கடைசியில் ஒரு வயதான பூனை ஒடுங்கிப் போய் உட்கார்ந்திருந்தது. அதனை உண்பதற்காக அதை பிடித்து அதனுடைய கழுத்தை அழுத்தும்போது, அதிசயமாய் அந்த பூனை பேசியது. என் கண்ணுக்கு முன்னே என் கூட்டத்தை இரக்கமில்லாமல் ஒழித்த உன்னை நான் சபிக்கிறேன் என்றது. அதைக் கேட்ட கள்ளகன் ஆத்திரம் கொண்டு, சீ, வாயை மூடு கிழப் பூனையே! கேவலம் பூனை நீ, நீயா என்னை கொல்வது? இதோ, நான் உன்னை இப்போது கொன்று விடுகிறேன் பார்" என்று அதன் கழுத்தை மேலும் அழுத்தினான். உடைந்த குரலில் அந்தப் பூனை, இன்னும் சில காலங்களில் என்னை போலவே ஒரு பேசும் பூனையை நீ பார்ப்பாய், அதனிடம் "இதோ, நான் உன்னை இப்போது கொன்று விடுகிறேன் பார்" என்று சொன்னவுடன் உன் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாகிவிடும். அதோடு இப்படி ஒரு சாபம் உனக்கு இருப்பதை நீ மறக்கக் கடவது என்றும் சபித்து விட்டது என்றார்.

ஊர் மக்கள் இதை வாய் மூடாமல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். வாய் வரை சென்ற உணவை தட்டிப் பறித்தது போல் ஆகிவிட்டது ஊர் மக்களுக்கு. இந்தப் பேசும் பூனையை எங்கே தேடுவது? பூனை எங்காவது பேசுமா? அப்படி ஒரு பூனை இந்த உலகில் இருக்கிறதா? அப்படி இருந்தாலும் எப்படி அதை தேடிக் கண்டுபிடிப்பது என்று பல வித கேள்விகள், குழப்பங்கள் எழுந்தன. அப்போது கூட்டத்திலிருந்து "இந்த வேலையை நான் செய்கிறேன்" என்று ஒரு குரல் வந்தது. கூட்டத்தை விளக்கி ஒரு சிறுவன் வந்தான். எல்லோரும் அவனை ஆச்சர்யமாய் பார்த்தார்கள். அந்த சிறுவன் பொன்னன். தன் வயதான பாட்டியுடன் அந்த ஊரில் வாழ்ந்து வந்தான். சிறு வயதிலேயே அவனுடைய தாய் தந்தை இறந்து விட்டார்கள். பாட்டி தான் அவனை வளர்த்து வந்தாள். பொன்னன் மிகவும் புத்திசாலி! ஊருக்கே அவன் செல்லப் பிள்ளை. கள்ளகனுக்கு உணவாக அவன் பாட்டி தான் அடுத்து செல்ல வேண்டியிருந்தாள். அதை நினைத்து வருந்திக் கொண்டிருந்த நிலையில் சாமியாரின் இந்த உபாயம் பொன்னனுக்கு கொஞ்சம் நம்பிக்கையை கொடுத்தது. சாமியார் அவனை அருகில் அழைத்து பொன்னனை ஆசிர்வதித்தார். பொன்னன் பூனையை கொண்டு வரக் கிளம்பினான்.

மறுநாள் அதிகாலை எழுந்து பொன்னன் சுத்தமாகக் குளித்தான். அரக்கனுக்கு கொண்டு செல்ல வேண்டிய அனைத்து பொருட்களையும் வண்டியில் ஏற்றிக் கொண்டான். அதோடு தன்னிடம் உள்ள பேசும் பூனையை பெட்டியில் வைத்துக் கொண்டான். அரக்கனின் இடம் நோக்கி விரைந்தான். கள்ளகன் மிகவும் பசியுடன் இருந்தான். உணவின் நறுமணம் அவன் உணர்ந்ததும், அவன் குகை விட்டு வெளியே வந்தான். அவனால் இனிமேலும் பொறுக்க முடியவில்லை. உணவை எடுத்து வாயில் வைக்கும்போது பொன்னன், கள்ளகரே நில்லும், இன்று நீங்கள் உண்ணப் போகும் மானுடன் நான் தான். நீங்கள் உணவை உண்பதற்கு முன் தங்களிடம் ஒன்று சொல்ல வேண்டும் என்றான். வயதானவர்களையே தின்று சலித்திருந்த கள்ளகனுக்கு பிள்ளைக் கறி என்றதும் குதூகலமாய் இருந்தது. சரி வேகமாய் சொல், நான் மிகவும் பசியுடன் இருக்கிறேன் என்றான். இது தான் சமயம் என்று நினைத்த பொன்னன், கள்ளகரே, என்னிடம் ஒரு பேசும் பூனை இருக்கிறது. அது பொல்லாத பூனை. நீங்கள் மிகுந்த பலசாலி என்று அதனிடம் சொன்னேன். அந்தப் பூனையோ, தன்னை விட பலசாலி இந்த உலகிலேயே கிடையாது, கள்ளகன் எல்லாம் என் கால் தூசி என்று சொல்லி விட்டது! உங்களை அது இப்படி அவமானப்படுத்தியதால், அதை நான் இங்கு கொண்டு வந்திருக்கிறேன். நீங்களே அதற்கு சரியான பாடம் கற்பிக்க வேண்டும் என்றான். அதை கேட்ட கள்ளகன் உடலில் உஷ்ணம் பரவியது. காதிலிருந்து புகையாய் வந்தது. எங்கே அந்தத் திருட்டு பூனை காட்டு என் முன்னால் என்று கர்ஜித்தான். பொன்னன் மெல்ல தான் கொண்டு வந்திருந்த பெட்டியின் பூட்டை திறந்தான். அது நின்று கொண்டே தூங்கிக் கொண்டிருந்தது. அதன் தலையில் லேசாய் தட்டினான். பூனை விழித்தெழுந்தது. அதன் முன்னே பிரம்மாண்டமான கள்ளகனை பார்த்து சற்று மிரளாமல் கொட்டாவி விட்டது. கள்ளகனுக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது...அடே, நான் யார் தெரியுமா? என்று கத்தினான். பதிலுக்கு பூனையும், அடே, நான் யார் தெரியுமா? என்றது. "நீயா என்னை கொல்வாய், இதோ, நான் உன்னை இப்போது கொன்று விடுகிறேன் பார்" என்றதும், பதிலுக்கு பூனையும் அதையே சொன்னது. சொல்லி முடித்த அடுத்த நிமிஷம், கள்ளகனின் தலை வெடித்து சுக்கு நூறாய் ஆனது.

வெற்றி வாகையுடன் பொன்னன் ஊருக்குள் வந்தான். ஊர்காரர்களால் அவர்கள் கண்ணையே அவர்களால் நம்பமுடியவில்லை. எப்படி அந்த அரக்கனை கொன்றாய் என்று கேட்டார்கள். இதோ, இந்தப் பூனையின் மூலம் தான் என்று பூனையை பெட்டியிலிருந்து காட்டினான். பூனை அனைவரையும் பார்த்து விழித்தது. பிறகு பெட்டியை பூட்டி விட்டான். இந்த பூனையின் பெயர் என்ன என்று ஒருவன் கேட்டான். இதன் பெயர் "டாக்கிங் டாம்" என்றான் பொன்னன்!

சத்தமில்லாமல் 
ஆழ்மனதில் ஓடுகிறது 
ஒரு ஜீவ நதி

ஒரு நண்பரின் மூலம் ஜெயா டிவியின் பதினான்காவது ஆண்டு தொடக்க விழா மற்றும் எம் எஸ் விஸ்வநாதன், ராமமூர்த்தி அறுபது ஆண்டு கால திரையிசை சாதனைக்கான பாராட்டு விழா நிகழ்ச்சிக்குச் செல்ல சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. தமிழக முதல்வர் தலைமையேற்று நடத்தினார்.  சாலை எங்கும் ஃபோகஸ் லைட்டுகள். சென்ட்ரல் தொடங்கி அம்மாவின் கட் அவுட்டுகள்.  அரங்கத்தின் உள் வரை அது நீள்கிறது. இத்தனைக்கும் கட் அவுட் வைப்பதெல்லாம் இப்போது அவருக்குப் பிடிப்பதில்லை என்று வேறு சொல்கிறார்கள்.  அந்த ஏரியாவே காக்கிச் சட்டைகளால் நிரம்பி வழிந்தது. என் வரிப் பணம் இப்படியெல்லாம் சீரழிகிறதே என்று வேதனையாய் இருந்தது. நேரு உள்ளரங்கம் இத்தனை பெரிது என்று எனக்குத் தெரியாது. கேட், கேட்டாக சுற்ற விட்டுக் கொண்டே இருந்தார்கள். ஒரு வழியாய் ஒரு வழியில் உள்ளே அனுமதித்தார்கள்; பயங்கர கெடுபிடியுடன்! தண்ணீர், சாப்பாடு சமாச்சாரம் என்று எதுவுமே உள்ளே அனுமதி கிடையாது. நான் குடை கொண்டு போயிருந்தேன். அதையும் எடுத்து வெளியே போட்டு விட்டார்கள். எங்கும் சோதனை, ஏனடா வந்தோம் என்று ஆயிற்று. கேட்டால் முதல்வரின் வருகைக்கான பாதுகாப்பு ஏற்பாடு! வேடிக்கை என்னவென்றால் ஜெயா டிவி பல வித "அதிகார துஷ்ப்ரயோகங்களை" கடந்து வெற்றி நடை போடுகிறது என்று ஜெ [அம்மா என்றெல்லாம் சொல்ல முடியாது!] வே சொல்கிறார். ஆமா மேடம், மேல் சொன்ன அத்தனைக்கும் பெயர் என்னவாம்?

தமிழ் ஸ்டூடியோ, தமிழ் சினிமாவின் நூற்றாண்டை கொண்டாடும் வகையில் ஒவ்வொரு மூன்றாம் சனிக்கிழமையும் அரிய, உலகத் தரம் வாய்ந்த இந்திய  திரைப்படங்களை திரையிட்டு அதைப் பற்றி கலந்துரையாடுகிறார்கள். அதன் சார்பாக சென்ற வாரம் ஜான் அப்ரஹாம் இயக்கிய அக்ரஹாரத்தில் கழுதை திரைப்படத்தை பெரியார் திடலில் உள்ள மணியம்மையார் அரங்கத்தில் திரையிட்டார்கள்.

ஆதரவில்லாத ஒரு குட்டிக் கழுதைக்கு ஒரு பிராமண கல்லூரி  பேராசிரியர் அடைக்கலம் கொடுக்கிறார். அதனால் அவருக்கு கல்லூரியில் அனைவரும் கேலி பேசுகின்றனர். கல்லூரி முதல்வர் அவரை கூப்பிட்டு கண்டித்து கழுதையை ஒழித்துக் கட்டுமாறு கூறி விடுகிறார். இரண்டு நாட்கள், லீவு கொடுத்தால் நான் என் கிராமத்தில் விட்டு விடுகிறேன் என்று சொல்லி அனுமதி பெறுகிறார். தன் கிராமத்தில், ஒரு அக்ரஹாரத்தில் உள்ள தன் வீட்டில் அங்கு வேலை செய்யும் ஒரு ஊமைப் பெண்ணின் பொறுப்பில் அதை விட்டு விட்டு வந்து விடுகிறார்.

அந்த அக்ரஹாரத்தில் இருக்கும் சில விஷமம் பிடித்த சிறுவர்கள், அந்த கழுதையை படாத பாடு படுத்துகிறார்கள். யாகம் நடக்கும் வீட்டுக்குள் அனுப்பி விடுவது, பெண் பார்க்கும் வீட்டுக்குள் அனுப்பி வைப்பது, வயதானவர் நடக்கும் பாதையில் குறுக்கே விட்டு, அவர்களை விழச் செய்வது என்று பல வித விஷமம் செய்து விட்டு, பழியை கழுதையின் மேல் போடுகிறார்கள். அங்கு இருக்கும் பிராமணர்களும் பேராசிரியரின் வீட்டுக்கு வந்து குற்றப்பத்திரிக்கை வாசிக்கிறார்கள். இதனிடையில், அந்த ஊமைப்  பெண் ஒருவனின் ஆசைக்கு இணங்கி கருவுருகிறாள். விடுப்பில் வரும் பேராசிரியர் கழுதையை காணாமல் ஊமைப் பெண்ணிடம் கேட்க, எல்லோரும் சேர்ந்து அதை வண்ணானிடம் கொடுத்து விட்டார்கள் என்று அவள் சொல்கிறாள். அவளுடன் சென்று வண்ணானை கண்டு பிடித்து, கழுதையை திருப்பிப் பெற்றுக் கொள்கிறார் பேராசிரியர். மறுபடியும் கழுதை ஊமைப் பெண்ணின் பொறுப்பில் வருகிறது.

சில மாதங்கள் கழித்து ஊமைப்பெண்ணுக்கு குழந்தை இறந்தே பிறக்கிறது. இறந்த குழந்தையை ஊமைப் பெண்ணின் தாய் கோயில் வாசலில் வீசி விடுகிறாள். அதிர்ச்சி அடைந்த பிராமணர்கள் என்னவென்று அவளிடம் விசாரிக்க, தனக்கு ஒன்றும் தெரியாது இந்தக் கழுதை தான் அப்படி செய்திருக்கும் என்கிறாள். பொறுமையை இழந்த பிராமணர்கள் அந்தக் கழுதையை கொல்வது என்று தீர்மானிக்கிறார்கள். ஆட்கள் அமர்த்தி கழுதையை மலை உச்சியில் கொண்டு சென்று அடித்துக் கொன்று  விடுகிறார்கள்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அந்தக் கழுதையின் உருவம் பிராமணர்களின் கண்ணுக்கு அடிக்கடி தெரிகிறது. கழுதையின் ஆத்மா அங்கு அலைந்து கொண்டிருப்பதாக அனைவரும் பயப்படுகிறார்கள். இதனிடையில் பேராசிரியரின் தம்பி மனைவி வெகு நாட்கள் கழித்து கருவுருகிறாள். ஒரு பிராமணரின் காணாமல் போன பையன் திரும்பி வருகிறான். இதையெல்லாம் வைத்து அது ஒரு தெய்வீக கழுதை, அதை கொன்றது பாவம் என்றும், அதற்கு ஒரு கோயில் கட்டுவது என்றும் முடிவெடுக்கிறார்கள்.  

ஊமைப் பெண் குழந்தையையும், கழுதையையும் ஒருசேர இழந்த சோகத்தில் பித்துப் பிடித்துத் திரிகிறாள். ஊருக்கு வரும் பேராசிரியர் விஷயம் கேள்விப்பட்டு, ஊமைப் பெண்ணுடன் மலையுச்சிக்குச் சென்று அந்த கழுதையின் மண்டை ஓட்டை எடுத்து ஒரு மனிதனின் இறப்புக்கு பறை அடித்து என்ன மரியாதை செய்வார்களோ அத்தகைய இறுதி மரியாதை செய்கிறார். அந்த அக்ரஹாரம் தீப்பற்றி எரிகிறது. அதை ஆவேசத்துடன் பேராசிரியரும் ஊமைப்பெண்ணும் பார்ப்பதாக படம் நிறைவடைகிறது!

பதினாறு வயதினிலே வந்த சமயத்தில் வந்த படம் இது. தேசிய விருதுக்காக அந்தப் படத்துடன் போட்டியிட்டு இந்தப் படம் வென்றிருக்கிறது. ஒரு ஆர்ட் பிலிமுக்கே உரிய அமைதியான, பின்னணி இசை அதிகம் இல்லாத, தோய்ந்த நடை படம் முழுதும் இருக்கிறது. இந்தப் படத்தின் பெயரை நான் பல ஆண்டுகளாக கேட்டிருக்கிறேன். அப்போது வந்த தமிழ் படங்களில் இருந்து இது நிச்சயம் வித்தியாசப்பட்டிருக்கிறது. அந்தக் காலகட்டத்துக்கு இது ஒரு நல்ல முயற்சி தான். ஆனால், நான் எதிர்பார்த்துப் போயிருந்த அளவுக்கு படம் இல்லை என்பது தான் உண்மை.

அக்ரஹாரத்தில் கழுதை வந்தால் என்ன ஆகும்? இது தான் படத்தின் கதை. கழுதை என்பது இங்கு ஒரு குறியீடு, உயர்ந்த சாதியினர் மத்தியில் தாழ்ந்த சாதியினர் நடத்தப்படும் விதத்தை இயக்குனர் எடுத்தியம்புகிறார் என்றெல்லாம் நான் படம் பார்க்கவில்லை. அது எனக்கு ஒரு கழுதை தான். குட்டியாய் இருக்கும்போது கழுதையும் அழகு தான் என்று சொலவாடைக்கு ஏற்ப அந்தக் குட்டிக் கழுதை ஜோராய் இருந்தது. ஒவ்வொரு முறை அதை அழைத்துப் போய் விஷமம் செய்யும் போதும், அவர்கள் பின்னால் தலையாட்டிக் கொண்டே போகும் அதை பார்த்தால் பரிதாபமாய் இருந்தது. ஒரு வாய் இல்லா ஜீவனை இப்படி எல்லாம் வதைப்பது எவ்வளவு பெரிய கொடுமை. யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் செய்யாமல் எல்லா பலி பாவங்களையும் அது ஏற்றுக் கொள்கிறது. அத்தனை பலி பாவங்கள் அதன் தலையில் சுமத்தப்பட்டது கூடத் தெரியாமல், அநியாயமாய் அடிபட்டுச் சாகிறது. எதிர்க்கத் துணியாத ஒரு ஜீவனிடம் இத்தகையை செயலை செய்வது எத்தனை ஈனமான செயல்? மனிதன் தான் எத்தனை குரூரமான குணம் கொண்டவனாக இருக்கிறான்.

வெங்கட் சுவாமிநாதன் திரைக்கதை எழுதி இருக்கிறார். ஜான் ஆபிரஹாம் இயக்கி இருக்கிறார். ஜான், அப்படியே திரைக்கதையை படமாக்காமல், அதில் இருந்து நிறைய்ய மாற்றி எடுத்தார் என்கிறார்கள்.அப்போது தமிழ் சினிமா ரசிகர்களின் ரசனை மீதும் அறிவின் மீதும் அவர்களுக்கு அவ்வளவு நம்பிக்கை இல்லை போலும்! அந்த விஷமக் காட்சிகள் ஒரு உதாரணம். பேராசிரியரின் வீட்டுக்கு வந்து உங்க கழுதை இன்னைக்கு என்ன செய்தது தெரியுமா? என்று அத்தனையும் சொல்லி விட்டு, அதையே காட்சியையும் காட்டுகிறார்கள். சினிமா என்றால், காட்ட வேண்டும், சொல்லக் கூடாது! அது தான் நல்ல திரைக்கதை உக்தி. இந்த படத்தில், முதலில் எல்லாவற்றையும் வசனமாய் சொல்லி விட்டு, எதற்கும் காட்சியும் இருக்கட்டும் என்று காட்டுகிறார்கள். அது சற்று எரிச்சலாய் இருந்தது.

படத்தில் சில விஷயங்கள் புரியவில்லை. பேராசிரியர் பாரதி புத்தகங்களை படிக்கிறார், சே வின் புத்தகங்களை படிக்கிறார். ஆனால் ஆமடா, நான் அப்படித் தான் வளர்ப்பேன் என்று சொல்லவில்லை.     யாரிடமும் மல்லுக்கு நிற்கவில்லை. அந்த ஊமைப் பெண் தவறான வழியில் கருவுற்றாள், யாரும் எதுவும் சொல்லவில்லை. அந்தப் பெண்ணின் கதாப்பாத்திரம் எதற்கு? கழுதையை வைத்து எப்படி விஷமம் செய்து பழியை அதன் மேல் போடுகிறார்களோ, அதே போல் அந்தப் பெண்ணை நாசம் செய்து விட்டு, அவளையும் பழிக்கிறது சமூகம் என்று சொல்ல வருகிறார்களா? புரியவில்லை. அப்படி இல்லையென்றால்,அவள் ஏன் கடைசியில் அத்தனை ஆவேசமாக இருக்கிறாள்? திடீரென்று ஆக்ராஹாரம் தீப்பிடித்து எறிவது எப்படி?

என் கூட வந்த நண்பர் ஒரு கருத்தை சொன்னார், மனிதர்கள், தானே நடக்கும் ஒரு சாதாரண செயலுக்கு அவர்களுக்கேற்றவாறு குறிப்பேற்றிக் கொண்டு திண்டாடுகிறார்கள் என்றார். கழுதை அங்கு வந்தது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு. அது பொல்லாத கழுதை என்றும், அதை அடித்துக் கொன்ற பிறகு அது ஒரு தெய்வீக கழுதை என்றும் பிதற்றுவது ஒரு உதாரணம். அது ஒரு நல்ல கருத்தாய் எனக்குப் பட்டது.

படம் முடிந்த பிறகு கலந்துரையாடலிலும் இதே போன்ற விமர்சனங்களே எழுந்தன.நிகழ்ச்சி நிறைவுற்றதும் நான் தமிழ் ஸ்டூடியோ அரூணிடம் ஜெயகாந்தனின் "உன்னைப் போல் ஒருவன்" படத்தை திரையிட வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். அது கிடைப்பது அரிது என்றும் முயற்சி செய்வதாகவும் சொன்னார். நல்ல ஒரு மாலைப் பொழுதுக்கு நன்றி நண்பர்களே!